Donker… pikkedonker…. en Míp is vijf minuten eerder met de honden naar de tuin vertrokken en zij heeft de de Maglite bij zich, onze lichtbrenger in donkere nachten. “Ga je ook mee… even lekker met de honden sterren kijken?”
“Ik kom zo… eerst even m’n werkschoenen aandoen…” en dat is dus net even meer werk dan schoenen…. Net buiten de lichtcirkel van ons huis laat ik even mijn ogen wennen aan het absoluut lichtloze en stukje bij beetje begin de omgeving te herkennen. Garage… houthok en dus heel voorzichtig schuifel ik richting tuin. Een shaggie, dat zou wel lekker zijn en dus draai ik op het gevoel in de hoop dat het wat afleiding zal geven en dat ik dan ondertussen op het geheugen ‘blindelings’ mijn spoor kan vervolgen.
Wel vaker doe ik dat soort dingen… bij het naar bed gaan en dus alle licht uit in huis en dan als ondersteuning mijn ogen dicht. Op de tast en op het gevoel de weg weten te vinden. Dus zal ik hier in onze tuin toch ook niet verdwalen? Dit is heel andere koek dan in de zomer, want als de buren nog thuis zijn moet je zelfs in de avond een zonnebril op om niet te worden verblind door het uitbundig stralende licht van hun campineuze grondstuk… zo licht dat je het zelfs op Google Earth terug zou kunnen vinden.
Vandaag is het anders… godzijdank donker …. echt donker en dus begin ik al shaggiedraaiend richting hek te lopen, dat hek wat Ron zo mooi heeft gereconstrueerd en dat ik dus daarna in de teer vervangende pikzwarte verf heb gezet… lekker handig in het donker, besef ik ineens op dat moment.
Maar wacht eventjes… ik kan toch tegen de sterrenhemel de contouren wel zien afsteken? Ja… de notenboom….. de pergola… goed zo, precies er onderdoor en ja…. daar is de arcade van wilgenstaken… die steekt mooi af tegen de hemel… en dus ook het hek…. maar dat is stukken lager en komt dus vóór die arcade, lummel, maar niet laag genoeg om niet eerst even mijn vooruitstekende, shaggiedraaiende knokkels hard met dat hek in aanraking te laten komen… maar ook mijn bovenlip… waar meteen het bloed uit gulpt.. tanden er doorheen.
Alsof Míp het heeft gehoord komt ze met de lantaren aan en begint weer te hinniken van de lach… iets dat ze telkens doet wanneer er bloed vloeit.
Het bloeden stelpt snel en de knokkels.. ach, die zullen ruziezoekers doen terugdeinzen, want zeg nu zelf, staat knap stoer met die beschadigingen en dus maken we al grapjes zo van “nou, maar dan zou je die ander zijn gezicht eens moeten zien”.
Op de terugweg meten we bij het licht nog even de hoogte en houd ik mijn gezicht bij de bovenkant van het hek. Op de centimeter dus aan de bovenlip…. en ben ik achteraf blij dat Ron dat hek toch niet stiekem een paar centimeter hoger heeft gemaakt toentertijd…. want tanden door je lip is altijd nog beter dan je neus breken…. want dat heeft zoiets van tegen de lamp lopen. En voor wie denkt dat er … fout… broodje nuchter.

Hanszio

6 thoughts on “

  1. o ja hoor, doe dan ook gewoon!
    Ik ken dat blindemannetje spelen. Doe het de laatste tijd ook vaak. Als ik onder de douche ben geweest en mijn ogen dicht heb om geen shampoo in mijn ogen te krijgen.
    Dan houd ik ze dicht en probeer zo lang mogelijk te voelen ipv te kijken. Ik houd het meestal een paar minuten vol, niet erg lang, maar om nou naar beneden te kukelen….
    Het zit dus in de familie, een tik zullen we maar zeggen.

  2. In mijn herinnering is het hek lager dan de hoogte van jouw lip…..apart zo’n misvatting.
    Je liep met het hoofd gebogen denk ik omdat je dat shaggie draaide, had dat nou maar niet gedaan, was het net millimeterwise goed gegaan vermoed ik. En misschien nog een Maglite erbij?????
    Ik snap Mip wel, is toch net een slapstick….vloekte je in het H of NL?

  3. Misschien een paar lichtgevende sterretjes ( van die plastic gevallen dus) op het hek plakken? Niet alleen een passende aanvulling op jullie toch al mooi sterrenhemel maar ook ter voorkoming van nieuw ongemak!
    Ron

  4. Hans je ging toch sterretjes kijken? Heb je ze nu wel of niet gezien? Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Bedankt voor je verhaal.
    Alles verder goed met je Hans?
    Sorry, het zit in de genen van de familie.

    Ineke

  5. It is weer all in the game. Aparte dag vandaag,zoals jullie weten. Voordat je het weet is het leven afgelopen. Maar ja… Je kan je neus stoten tegen een hek en ook in het leven. het is om het even.
    Waarom loop je niet met een knijpkat??

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s