De soep wordt niet zo heet gegeten.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

De vijf liter pan lag op het pad. De doeken waarin de pan gewikkeld was lagen een stuk verderop. De pan was leeg. De sneeuw had een vreemde zacht oranje kleur. De kleur van vers getrokken zalm bouillon. En natuurlijk “geen hond” die weet wat er gebeurd is.

Het kwam door die dag in Budapest, afgelopen donderdag. We hadden een afspraak met onze vrienden K&P om een dag met hen in de stad door te brengen. K heeft daar sinds begin mei een baan en bewoond een appartement in het centrum van Buda waar P dan samen met hun drie honden ook regelmatig verblijft. K schrijft altijd over haar avonturen in de stad en beschrijft alle gelegenheden die zij bezoekt met zoveel smaak dat het tijd werd om samen met P in K haar eigen verhalen rond te wandelen. Tegelijk hadden we behoefte om de stad eens op een andere manier te verlaten. De laatste drie keer waren het de zogenaamde “kanker dagen” die maar in ons geheugen bleven steken. Dit keer geen oncologisch ziekenhuis maar een heuse culinaire rondleiding door een boeiende stad. En wel door iemand die de stad kent als haar winterse jaszak.

Omdat K tot drie uur moest werken pikte P ons alvast op. We dronken espresso
in een hippe bistro. We reisden per tram door de stad, over de brug richting Pest op weg naar een culinaire winkel. Daar namen we een lichte lunch. De volgende tram was richting één van de vele overdekte markten die Budapest rijk is. Daar was een proeverij. We dronken er huisgemaakt bier en proefden soepen van een Italiaans soeprestaurantje. We kregen kip uit Jemen aangeboden, maar helaas was de lunch nog niet verteerd. Daarna door naar de winkel in Oosterse specialiteiten. En terwijl de inkopen in het mandje vielen stapte K de winkel binnen. We liepen nog wat en reisden verder met de metro. Ik was onder de indruk hoe deze eerste metro ooit gebouwd op het vaste land er nog zo wonderschoon uit zag. Daarna werd het tijd voor Alexandra. Een boekwinkel in een statig pand. De roltrap bracht ons boven en het duurde even vooraleer ik mijn mond dicht had van verwondering. Een schoonheid, geen ander woord voor dit prachtige grand café. We dronken er wat en er viel natuurlijk ook veel bij te kletsen. Onze magen begonnen wat te knorren. Daarom met de metro en te voet op weg naar het Indiaas restaurant. Een mooi interieur aangevuld met traditioneel geklede dames. Maar vooral wat op tafel kwam was een ware wereldreis voor de smaakpapillen. En om de avond mooi af te sluiten reisden we verder naar het Jordanisch theehuis waar we genoten van prachtige thee en Arabische koffie. Waar natuurlijk de baklava en koekjes van pastis noten niet mochten ontbreken. We wandelden door de lichte sneeuw naar de bushalte en zo kwam een einde aan een lange en vooral inspirerende dag.
Vrijdagmorgen hadden we nog ontbijt in de bistro samen met P, daarna nog een rondleiding door het appartement en een wandeling met de honden in het park. De zon scheen heerlijk en de dunne sneeuw zorgde voor prachtig licht. Een mooi moment om afscheid te nemen en terug te keren naar huis.

We maakten ons direct op voor de komende sneeuw. Het stookhout keurig opgetast naast de kachel en alle boodschappen in huis. Zaterdagmorgen heel vroeg besloot Hans om toch nog even vis te gaan kopen voor het dorp dicht gesneeuwd zou zijn. Hij keerde om acht uur terug met heerlijke zalm en een zak vol grote koppen en graten voor een geurige bouillon. Want niets is lekkerder dan een winterse dag binnen met de geuren van verse bouillon en vers gebakken brood. Vooral na zoveel inspiratie in Budapest.

De sneeuw is gekomen tezamen met een keiharde wind. De verwachtte vijftig centimeter is niet gehaald maar bij deze vind ik twintig centimeter ook wel genoeg. Meer dan genoeg. En Pip lag in zijn bench, uit te buiken van zoveel bouillon. Want alleen hij kan de dader zijn geweest.

Mip

6 thoughts on “De soep wordt niet zo heet gegeten.

  1. Nadeel van zo’n inspirerende stad…..je wilt er niet meer weg.
    Ook na jullie bezoek weer zo veel gezien en meegemaakt. Zonde van je werk van de soep, hoop dat P nog wat heeft gedeeld met JB….

  2. Mooi verhaal…en leuke foto’s. Fijn dat ik K’s rode jas nu ook heb gezien , waar ze laatst over schreef. Mooi hoor! Zo blijf ik toch op de hoogte.

  3. Bij het bekijken van de foto’s krijg je zin om Boedapest te bezoeken en er zeker te gaan eten. Wat een prachtige foto’s.
    Is Pip alweer aanspreekbaar na die heerlijke maaltijd? Die moet omgerold zijn na zijn maaltijd. Ik lag ook op de grond uit te buiken, maar dan van de lach. Sorry.

    liefs Ineke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s