Zomaar een dag.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was de dag dat zij de dood zocht. Voor de tweede keer dat jaar. Niet dat wij hadden gemerkt dat onze buurvrouw Ilonka daar in het donker op het wit bevroren gras slapend wachtte op haar dood. Net zo min dat haar zoon en man haar vonden en er daarna een ambulance kwam die haar naar het ziekenhuis afvoerde. Ze had in het geheim haar slaappillen opgespaard en die allemaal tegelijk ingenomen. Op diezelfde dag voerde onze voormalige burgemeester een strijd tegen de dood. Hij won het niet. Het nieuwe jaar was nog net niet begonnen.

Het was dezelfde dag toen Éva Józsi een bijna antieke kist kwam brengen. De kist bevat geen echte schatten als je denkt aan goud. Maar wel tijdschriften uit de twintiger jaren van de vorige eeuw. Gedrukt in Hongarije met Amerikaanse Copyright. Wat er allemaal precies in staat moeten we nog eens op ons gemak en omzichtig bekijken, want ook papier is aan tijd onderhevig. De kist kwam aan het licht toen Éva Józsi aan Hans vroeg of hij meubels wilde fotograferen in het al heel lang leegstaande ouderlijk huis. Buiten de meubels waren er nog meer schatten te ontdekken, zoals zijn babyfoto’s die nog in mooie lijsten aan de muur hangen.


Het was dezelfde dag dat we het oude jaar verruilde voor het nieuwe en dat samen met Jan vierden. Pas twee weken geleden en het lijkt alweer een eeuwigheid.

In die kleine eeuwigheid gaat het gewone en ongewone leven door. We maakten een tour door Pécs, niet voor ons vermaak. We maakten de tour langs logen en andere medische instanties die in gebouwen zitten, ergens verstopt op vreemde locaties. Maar nooit bij elkaar in de buurt. Veel wetten zijn weer aangepast of aangescherpt waardoor het vanzelfsprekende er wel af gaat. Ik kreeg een mooie verwijzing van de reumatoloog om weer vijftien behandelingen te ondergaan in Szigetvár. Een waar paradijs voor mensen die iets aan het lichaam mankeren. Maar helaas heeft de verzekering nog geen contract met hen afgesloten waardoor van behandeling geen sprake kan zijn. De oplossing zal vast wel gevonden worden, voor mij. Maar niet voor de mensen die daar werken en zoveel kunde in hun handen hebben waar straks geen werk meer voor is.

En ook in diezelfde kleine eeuwigheid zagen we drie volwassen damhert bokken. Ze kwamen voorbij op tastbare afstand en verdwenen de akker op. Ze liepen richting het bos. Met hun prachtige grote geweien en lichamen stomend tegen het zonlicht in. De camera te laat in de aanslag maar het beeld voor eeuwig opgesloten in mijn gedachten.

Wat wel voor eeuwig door Hans in beeld is gebracht zie je in dit filmpje.

Mip

4 thoughts on “Zomaar een dag.

  1. wat een duikeling aan emoties, zo kort op elkaar. Vreselijk van jullie buurvrouw, maar ik snap haar wel, uitzichtloosheid is dodelijk.
    Ik ben gek op oude huizen met oude dingen en oude schatten!
    En die medische tour, ik benijd jullie niet, inspirerend zijn de locaties niet en de reden waarom je er moet zijn ook niet.
    Maar wel weer een heel mooi verhaal!!

  2. Wat een mooie observaties van soms lelijke zaken! Wat een mooie beschrijvingen en wat mooi dat je prachtig kunt verwoorden wat je waarneemt. Wat mooi ook dat jullie oog hebben voor alles wat “Het Leven” te bieden heeft.

  3. Ik kreeg een telefoontje. Daar waar ik reebokken had staan moesten damhert bokken zijn. Hoewel ik reebok een hele mooie naam vind past het niet bij de beesten die we zagen, de damherten. En verder had Hans voor mij nog een filmpje in de pijplijn zitten. Dat staat er nu ook bij. Vandaar nog even wat toevoegingen en veranderingen.

    Mip

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s