Zomaar een week.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

De veer is weg. Hij stond me best goed, maar hij zat wat lastig. Leuk om zijn liefde te lezen, maar gelukkig vertelt hij dat ook dagelijks. Tot zo ver de liefde.

Er stond iemand voor het hek. Honden zijn altijd  goed in het vertellen dat er iemand voor het hek staat. Wij horen duidelijk het verschil tussen vrienden en ongenode gasten. Ze gingen nogal tekeer. Ik liep naar buiten en het regende. Ik zag een hoofd met pet waardoor een lange sliert grijs haar aan de achterkant uitstak. Het gezicht onder de pet kwam mij niet bekend voor. Hij wenkte dat ik naar het hek moest komen. Ik wees naar mijn schoenloze voeten en daarna op de regen. Hij wenkte nogmaals en riep de naam van Hans en nog iets over zonne ovens. Hans liep naar het hek en niet veel later stond de man binnen. Hij schudde mij de hand  waardoor zijn geur in beweging kwam. Ik moest denken aan ijzer. Maar dan ijzer dat jaren in een moddersloot had gelegen. Zijn knoestige eelt handen voelden hard aan in de mijne. Hij nam plaats aan tafel en stak van wal. Hij had Hans gezien op de televisie en dat had hem op gedachten gebracht. Hans en ik keken elkaar aan. Het woord “zonne oven” hoorden wij niet terug. Toen ging hij tekenen en schrijven. Hij noemde afmetingen en prijzen. Ja, het leek wel duur maar het uitzicht is uniek en de plaats waar dit uitzicht is ook. Hij vertelde wat wij er allemaal konden doen. Een gastenhuis bijvoorbeeld of een restaurant. Niet dat er een gebouw stond maar konden we natuurlijk altijd nog zelf bouwen. Nu krijgen we regelmatig iets te koop aangeboden maar ik heb een allergie voor mensen die ons iets te koop aanbieden en daarbij gelijk vertellen wat wij er mee kunnen doen. Mensen die denken dat ze voor je kunnen denken en daarbij tevens denken dat ik zelf niet kan denken. Helaas voor de aanbieders: ik kan het zelf en heb adviezen van idiote dwazen niet nodig. En voor sommige mensen geldt zelfs dat ik de lucht niet zou willen inademen waar hun huidschilfers nog rond hangen, omdat ik het nare arrogante kwasten vind. Maar dit terzijde. De man zag mijn blik en voelde de bui hangen. Hij gooide het over een andere boeg. Hij bedoelde eigenlijk dat wij wel rijke Nederlanders zouden kennen die een lapje grond voor 25 miljoen forint wilde kopen en die er dan een eigen bedoening kunnen beginnen. Toen hij eindelijk na moeizaam doordrammen het potlood neerlegde wilde hij graag de zonne oven even zien. Nog niet bij kop en kont maar met zachte hand werkte Hans hem het huis uit. De geur van verrot ijzer bleef nog een tijdje hangen.

De volgende dag scheen de zon en lente zou je direct in het hoofd schieten. Dat gebeurde ook.

Gino geniet van de eerste lentezon.

Gino geniet van de eerste lentezon.

Hans, ondanks zijn lichamelijke ongemakken van nu, begon gereedschap te verzamelen en verdween naar de fruitboomgaard. Tijd voor de snoei. Bij boom één verschijnt er een soort trots op zijn gezicht en bij boom twee ook nog best wel. Maar bij boom tien hoor ik hem toch wel zuchten dat vijfenveertig bomen best veel zijn. Maar gelukkig, het hoeft niet in één dag klaar.

Boom twee is best nog leuk.

Boom twee is best nog leuk.

Hier begint het toch wel een "takke baan" te worden.

Hier begint het toch wel een “takke baan” te worden.

Pip, in zijn eigen stokken paradijs.

Pip, in zijn eigen stokken paradijs.

Ik verdiepte mij in de lagere regionen. Druiven, kleine boompjes en de braam. De braam is er eentje van het tamme soort. Zonder doornen. Ik knipte de lange takken die ik later weer in kortere stukjes knipte om ze zo makkelijker te vervoeren. Van het laatste stuk schatte ik de lengte verkeerd in en voor ik wist stond ik voorover gebogen met mijn hand voor mijn oog. Het voelde niet fijn of beter gezegd deed het verdomde zeer. Maar mijn schrik was nog groter toen de wereld door dat ene oog toch wel wazig was. De volgende dag keek vrouw dokter mij bezorgd aan. Ze schreef recepten voor druppels en zalfjes en gaf een briefje met de openingstijden van het oogziekenhuis. Gelukkig was dat niet nodig. Het oog kan weer zien, zo helder als glas. De druppels en zalfjes hebben hun werk goed gedaan.

En gisteren was er een rustdag. Eerst kwam vriend Pé nog langs en bracht een klikker voor de honden. Die ik kan gaan gebruiken in het spel. Daarna naar Szigetvár voor een warme duik en het grote genot van gouden handen in de massage kamer. Dit keer had ik een jonge dame waar ik van vriendin É mooie verhalen over had gehoord. Geen woord aan gelogen. Ze heeft kleine, venijnige maar sterke handen die precies weten waar de knopen zitten. En Hans had een jonge man die hem flink onder handen nam. Als nieuw verlieten wij de ruimte en trokken nog een paar baantjes in het buitenbad waar de sneeuw het gras bedekte. De lente laat toch nog even op zich wachten.

Mip

One thought on “Zomaar een week.

  1. Dus als ik het goed begrijp komen er veel verkopers aan de deur, dat weten we dan ook weer. Wij komen 1 juni in Somogy wonen, en hebben alle info nodig die ik kan vinden.
    Groetjes Franccine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s