Oh, oh die lente toch!

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

De geur van daslook verspreidt zich al weer over het land. Mooie bosjes knapperig groen blad dat haar sappen los laat als het in je mond ronddwaalt. Veel snuisterijen zijn er niet nodig voor dit goddelijke kruid. Slechts wat verse walnotenolie en een beetje frambozenazijn, van eigen huis natuurlijk. Het eerste zakje kreeg ik van vriendin E. We waren onderweg naar de boerderij van András Zsuzsa om voor P&E het vers geslachte lam op te halen toen zij mij het zakje overhandigde. Haar buurman had het voor haar geplukt in het bos.

P&E waren nooit eerder op deze boerderij. Ze werden gegrepen door de schoonheid van het landschap en de ruimte waarin alle dieren kunnen rondscharrelen. Ik keek naar de grazende ezel en zei tegen E “hier staat hij nog vers”. Ik kreeg een elleboog in mijn zij “Mip toch! Dat mag je niet zeggen!” En ze had gelijk want toen de ezel omhoog keek had ik ineens niet meer zo’n zin in het vlees. András Zsuzsa nam ons mee en wees op een grote bak waarin het geslachte lam lag af te koelen. Gelukkig voor ons dat wij het lam niet gekend hebben maar wel wetend dat het beestje een kort maar goed leven heeft gehad. Zo werkt de geest als je wel van vlees houdt en tegelijk ook van dieren. Zelf ging zij verder met het verpakken van zojuist geslachte eenden en parelhoenders. Terwijl ze de pootjes behendig afknipte keek ze me aan van onder haar tot over de oren getrokken ijsmuts. “Ezel voor jou?” Ik was verrast. Mijn nieuwsgierigheid had mij gebracht tot de vraag of dit vlees ook wordt gegeten en hier was het antwoord. Ze wenkte me naar de vriezer en toverde er een pakje met donkerrood vlees uit. “Szamár pecsenye” stond  op het briefje in het plastic omhulsel. Mijn vraag was dus helemaal niet zo raar geweest, want hier lag  het vlees gewoon op voorraad. En dat suste meteen het idee dat er speciaal voor mij een ezel geslacht zou zijn. Met een tas vol schatten verlieten wij de boerderij.

De afgelopen week waren we druk met van alles. Omdat de zon scheen was het tijd om de laatste dertig fruitbomen te snoeien. Hans snoeide, Csaba (de overbuur (jonge)man) bond alle takken samen en ik raapte alle korte stukjes uit het gras.Dit om voor straks, als dat gras weer gemaaid moet worden,  drama’s in de grasmaaitracktor te voorkomen.

Takken bossen, Voor later in de broodoven.

Takken bossen, Voor later in de broodoven.

Het snoeiwerk wordt met grote precisie uitgevoerd.

Het snoeiwerk wordt met grote precisie uitgevoerd.

En omdat die zon toch scheen deed de zonneoven haar werk. De ossenstaart kon zodoende uren trekken tot een werkelijk krachtige mooie bouillon. Van het vlees maakten we later in de week bitterballen. Ondertussen rookte ik het stukje ezel in de kleine rookoven, sneed  haar in flinterdunne plakjes en legde het in de vriezer voor een later moment, samen met de bitterballen en de bouillon van staart.

Maar er kwam ook nog een pakje binnen. Wel met afzender maar zonder begeleidend schrijven. De afzender was duidelijk: kindervrienden K&T hadden weer inkopen gedaan, dit keer bij de Hema. Stapels sokjes voor baby’s en kleuters en twee grote pakken met baby rompertjes. In overleg met Eszti maakte ik een verdeling voor de kleintjes. Zelf bracht ik een pakje naar de moeder wiens dochter van veertien haar eerste kind gebaard had. En dat bijna op hetzelfde moment dat abortus hier in dit land uit  het wetboek voor de rechten van de vrouw is geschrapt.  Hoewel je een veertien jarige natuurlijk nog niet echt een vrouw kunt noemen. Het pakje werd met grote ogen door de moeder voor haar dochter aangenomen. Ze overspoelde mij met woorden van dank ondanks dat ik bleef herhalen dat het niet ons kwam maar van K&T. En terwijl ik weg liep riep ze me na om K&T ontzettend te bedanken voor de prachtige geschenken. Bij deze.

En zaterdag was het feest. Vrouwendag wordt hier gevierd en hoe. Ondanks dat bloemen hier hartstikke duur zijn en meestal per stuk worden verkocht, vlogen ze over de toonbank. Van Laci kreeg ik een gele gerbera verpakt in mooi papier met een rode strik. Hans overhandigde Eszti twee kleine bosjes bloemen die we die morgen op de markt hadden gekocht. Ik hoop dat ze bij haar beter staan dan hier. Ze hangen nu al voor dood over het vaasje. In de avond hadden we feest, vrouwenfeest. Iedereen bakt (veel teveel) en neemt iets te drinken mee. De burgemeester zorgt voor de muziek. Ik bakte twee grote appeltaarten gemengd met gelei van kweeappel. Eén voor de avond en één voor de dag erna. Het feest was leuk en vooral feestelijk. De dansvloer vol met zwierende jongeren en oudere paren. Aangezien Hans’ gezondheid nog wel een beetje te wensen over laat maakten we het niet te laat, maar gisteren begreep ik van de overbuurvrouw dat ze tot vier uur in de nacht hadden door gedanst.

Zondag was ook een feestdag, we hadden iets te vieren. Vijf jaar geleden in Pécs ontmoeten wij K&P voor het eerst in levende lijve. Het was tijdens de presentatie van de Hongaarse rok op Vrouwendag. En daarom had ik een lunch bedacht om dit feestelijk te vieren. Maar niet voordat ik een tas vol mooie schatten kreeg overhandigd waarin twee flessen wonderschone Kroatische olijfolie zaten. Eén van 2012 en één van 2011. Maar ook nog een mooi schapenkaasje en pakken kroepoek uit de Aziatische winkel in Budapest. Heerlijk!

Op deze flesje ga ik heel zuinig zijn. Olijfolie, Kroatische olijfolie!

Op deze flesjes ga ik heel zuinig zijn. Olijfolie, Kroatische olijfolie!

We dronken eerst de palinka op sleedoorn, daarna de bouillon van staart. Ik bakte de verse bitterballen die heel lekker waren maar de volgende keer moet de vulling toch nog wat dikker. Toen de carpacio van ezel op tafel kwam zag ik K toch even slikken. Maar de smaak was fantastisch vooral ook met de sla met de verse daslook erbij. Het dessert van appeltaart was de laatste verrassing. En tijdens het eten namen we ons  leven door en vertelden we elkaar verhalen waarop onze vriendschap gebaseerd is. Wederzijds respect en nieuwsgierigheid en vooral veel humor.

Mip

4 thoughts on “Oh, oh die lente toch!

  1. en zo was het! Op weg naar de volgende mijlpaal.
    Als we niet gaan stadten de komende tijd dan wil ik graag de boerderij eens zien samen met jou! EN natuurlijk wat kopen.

  2. Heerlijk lenteverhaal (hier is het weer een witte ochtend) Nog even en we komen daslookwaarts, mmm…weer pesto maken. Die boerderij, daar zijn wij ook zeker in geinteresseerd! Zeker samen met jullie!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s