Knikkers moeten rollen.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Ze vroeg het met enige schroom. In haar schaarse vrije tijd had ze achter de naaimachine gezeten. Vierenzestig, ja je leest het goed, vierenzestig knikkerzakjes zijn er in die tussentijd van de band gerold. Van mooie geruite stof, dichtgeknoopt met een glanzend koord. Van vele zolders en uit vele kelders werden de knikkers verzameld. Allemaal hetzelfde aantal en allemaal met extra grote stuiters en welke andere namen dan ook aan verschillende knikkers gegeven kunnen worden. Toen bleek dat het aantal niet compleet was tastte het zesjarige nichtje Roosje in haar eigen collectie knikkers en gaf de mooiste weg tot het wel compleet was.

De vraag van Arwen was of ik dit aan de school wilde geven. Mijn antwoord was: Neen. En wel om de volgende reden. Wij krijgen heel veel om weg te geven. En ondanks mijn verhalen dat er iemand ergens in Nederland is die dit schenkt zien ze altijd mijn gezicht erbij. En nu was er een kans om hier verandering in te brengen.

Zaterdagavond was er feest in het dorpshuis. Culturele uitwisseling tussen verschillende dorpen in de Baranya. Het was een feest van zang, dans, drinken en eten. Maar belangrijker was dat wij daar onze burgemeester zouden treffen. Zij is tevens hoofd van de kleuterschool en op die manier was het makkelijker om een afspraak te kunnen maken. Maandag belde ze met de mededeling dat de directeur ons dinsdag om tien uur zou verwelkomen.

In de school hing een geur van gekookte koffie. Het oude gebouw doet je hart niet sneller kloppen. Maar de mensen die er werken laten je alles vergeten. In de directiekamer wachtte ons de directeur, Györgyi (onze burgemeester) en een lerares die heel goed Engels spreekt. Plechtig is het goede woord toen de directeur vertelde dat ze verrast was door deze actie en over haar arm wreef om aan te geven dat zij kippenvel had toen Arwen haar officieel het eerste zakje overhandigde. De knikkers werden bekeken alsof er zojuist diamanten over tafel rolden. Ron nam het woord in het Engels en nieuwsgierige vragen werden over en weer gesteld. Vooral ook, omdat zowel Ron als Arwen in het onderwijs werken.

We kregen een rondleiding. Eerst door de oude school. We waren stomverbaasd dat er toch wordt gewerkt met moderne technieken. Een klaslokaal vol computers, weliswaar nu vijf jaar oud, maar toch. Maar ook in de klassen waar de les even voor ons werd onderbroken viel onze mond open. Nu letten Ron en Arwen op heel andere details dan ik, maar het maakte het beeld wel compleet en totaal anders dan we ons ooit voorgesteld hadden. En eigenlijk wil ik nog iets verder gaan. Eenmaal aangekomen bij de kleuterschool, een gebouw dat nu twee jaar oud is, overviel Arwen een gevoel van jaloezie. Zo mooi, zo praktisch en alles ingesteld op de kleintjes. Wasruimtes, bedden, een keuken met geurig eten met daaraan verbonden een kleuterrestaurant. Mooie ruime klassen ook. Zo zou Arwen het ook graag op haar school hebben voor de kleintjes.  Hierbij moet wel opgemerkt worden dat de EU voor 130 miljoen forint heeft geschonken om deze kleuterschool te realiseren. Zeker niet alle kleuterscholen zullen voor een jaloers gevoel in aanmerking komen. Maar tekort aan speelgoed en andere zaken zijn er natuurlijk ook. En daarom waren die knikkers een schot in de roos. Maar vooral ook mede dankzij kleine Roos.

Mip

One thought on “Knikkers moeten rollen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s