Jolene, kleine mollige troosthond.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was nog even de vraag op ik ze op zou vouwen of ophangen. Hoewel de stof opvouwen best verdraagt vind ik jurkjes op een hangertje toch altijd iets gezelligs hebben. Meer dat je ze kunt verschuiven voor je de keuze maakt. En op kleur hangen, dat is ook van belang. Gezellige zomerjurkjes op een rij. Korte mouwen, half lange mouwen, zonder mouwen en met bandjes. Van de week moest ik naar een begrafenis. Nu wil een zomerjurkje vaak niet stemmig zijn, daarom besloot ik er een zwarte linnen broek onder te doen. De hitte van die dag verdroeg geen dikkere stoffen. De combinatie van beide beviel me en zo vertrok ik richting Harkány samen met Jolene als mijn altijd gezellige reispartner. Ze houdt van reizen die kleine hond. Behalve als ik de bocht iets te scherp neem en zij zuchtend onder haar kussen en mandje op haar rug op de achterbank ligt. Haar blik naar mijn glimlach is dan eigenlijk niet echt vrolijk. En onder veel non-verbaal gemekker neemt ze dan uiteindelijk toch weer plaats in het mandje.

De rit binnendoor is mooi en tijdens de “ongeveer” veertig kilometer die deze reis duurt kun je tegenliggers en achteropkomend verkeer best op twee handen tellen. Ik zeg expres “ongeveer”, omdat het reisdoel mij nog niet helemaal goed in het hoofd zat. Nu komt het hier regelmatig voor dat begraafplaatsen via wegwijzers makkelijk te vinden zijn. Ik zag geen bord en ook niets dat op een begraafplaats zou kunnen lijken. Toen ik het bord einde stad zag leek het mij toch niet mogelijk dat ik helemaal buiten de stad moest zijn. In overleg met Jolene, die het eigenlijk altijd wel met mij eens is, besloot ik om te keren. Het gebied is nogal heuvelachtig en vreemd genoeg zag ik als een fata morgana de begraafplaats in de verte voor mijn ogen opdoemen. Achteraf eigenlijk best een makkie.

Ik reed de lange laan op waar aan het einde een kapel met openstaande deuren stond. Voor de deur zag ik wat beweging en  aan de zijkant zaten de mensen in het zwart. Ik haakte Jolene aan haar halsband en samen wandelden we richting de jonge weduwnaar die mij met uitgestrekte armen tegemoet liep. Hij zag er mooi uit in zijn zwarte pak maar de groeven in zijn gezicht verrieden zijn verdriet. Hij oogde ook een stuk kleiner maar dat gevoel heb ik al vaker gehad met mensen die intens verdrietig zijn. Hij begeleide mij naar de familie en stelde iedereen netjes voor. Aangekomen bij de laatste twee koppels hoorde ik zachtjes zeggen “wat een bekend gezicht”. Na één minuut waren we eruit en bleek dat de vrouw zowel mijn ene als mijn andere zus kende. Dat schept een band. Maar ook Jolene, die ik niet mee wilde nemen in de kapel. Ik vroeg of iemand haar even vast wilde houden en acht handen schoten mij te hulp. Twee waren genoeg. Ze zette haar “oh, wat bent u lief” gezicht op en ik zag de vrouw smelten.

In de kapel de geur van verse bloemen. Veel bloemen. Prachtige rode rozen gestoken tussen linten met gouden tekst. Nog meer bloemen met nog meer linten waarop Hongaarse teksten stonden die haar vrij vertaald een goede reis wensten en haar bedankte voor de mooie vriendschap. Rondom de kist stonden kandelaars met kaarsvormige lampjes. Op de kist was haar naam met prachtige sierlijke letters geschreven: Van Es Jaqueline.  Op het kruis bovenaan het altaar was te lezen dat zij slechts 65 jaar had geleefd. Het was voor mij de eerste keer dat ik een Nederlandse naam zag op een Hongaarse begraafplaats.

Er klonk geroezemoes. De kapelaan kwam schreiend aan met naast zich een dame die het zangboek in haar handen hield. De jonge weduwnaar seinde mij smoezend in. Hij drinkt en kan niet van vrouwen afblijven en hij schuift geld onder zijn eigen tapijtje. Maar ondanks zijn zonden droeg hij een mooie mis op waarvan ik een deel goed verstond. De stoet kwam in beweging achter de vier dragers die de kist boven een diepe kuil op vier planken zetten. Daarnaast de aarde die uit de kuil gekomen was waarin vier scheppen gestoken stonden. Onder het uitspreken van de zegen zakte de kist voorzichtig aan touwen het gat in. Ik hoorde zuchten naast mij. Ik zei niet veel maar dacht wel dat wat er nog komen zou dat dit in Nederland niet meer echt een gebruik is. Er werd van bovenaf een grote zijdeachtige lap over de kist gedrapeerd. De eerste scheppen aarde gingen als een schok door hen heen. Maar toch vind ik het mooi. Het hele ritueel waarin je zoveel verdriet kwijt kunt. De zekerheid die bevestigd wordt. Dat uiteindelijk eindigt met een prachtige heuvel waar het kruis met haar naam in wordt gezet. En waar al die prachtige bloemen dan keurig gerangschikt tegen aan worden gelegd. Ik gaf de lijn van Jolene door, zodat zij nog enige troost kon bieden. De vrouw pakte dankbaar mijn hand en vertelde dat zij de kleine hond zo lief vond dat zij haar graag mee naar huis zou willen nemen. We lachten er samen om.

Bij het afscheid vertelde de jonge weduwnaar dat er een mooi mens begraven was. Een vrouw die zijn leven verrijkt had. Een vrouw vol humor met een heel mooi groot hart. Het verlies was te lezen in de groeven van zijn gezicht maar de gedachte aan haar liet zijn ogen glanzen. Ik dacht terug aan het moment dat wij hen samen voor het laatst hadden gezien. Die liefde klopte en dat was nog maar zo kort geleden. Hij aaide Jolene, zij keek hem troostvol aan.

We liepen samen de lange laan op in de richting van de auto. Ieder aan een kant van de lijn. Jolene parmantig met de staart omhoog. Ze keek nog een keer om naar de vrouw die hartelijk zwaaide en even kreeg ik het idee dat ze best had mee willen gaan. Ze vond de vrouw werkelijk heel lief.

Mip

5 thoughts on “Jolene, kleine mollige troosthond.

  1. Wat prachtig beschreven, net of ik erbij was, dat graf, die bloemen, de mensen en het verdriet, vooral dat laatste….
    En ach Jolene….ze is zo lief en wijs en knap, wie kan nou niet verliefd op haar zijn. Ze zou ook zomaar onder mijn arm passen….

  2. Mooi beschreven, Miep, en ook zo triest, ze heeft er maar zo kort van mogen genieten, ook wel bijzonder dat iemand uit Vlaardingen uiteindelijk in Hongarije begraven wordt

    • prachtig beschreven, een triest verhaal waar we even bij mochten zijn. Die Jolene is me een prachthond, een goed voorbeeld hoe waardevol een dier is tijdens het verwerken van rouw. Het kalmeert je ( is bewezen, je bloeddruk daalt er mee) en mooi dat je het op kon brengen dit te schrijven nu je zelf toch ook in een moeilijke tijd zit, al is het niet te vergelijken, maar toch.
      Neem haar maar stiekem mee naar Oosterbeek, in een rugzakje, gezellig knuffelen in het vliegtuig. Nog even en dan kan je m,n broertje weer in je armen sluiten, hou vol.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s