Een grote tegenvaller en toch een groot geluk.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Bij het openen van de poort kreeg ik direct drie snuiten in me gestoken. Piepend en kwispelend werd ik onthaald. Op de veranda twee poezen. Staarten omhoog, zacht miauwend. Kippen zaten al op stok maar kwamen alsnog hun hok uit gevlogen en renden op mij af. Dit had waarschijnlijk meer met eten te maken dan met mijn afwezigheid van drie dagen. Maar welkom voelde het zeker.

Ik was in Nederland. Eerst was mijn ticket bedoeld om Hans op te halen die na een maand weer terug zou keren naar huis. Hij herstelde goed van een gecompliceerde herniaoperatie en we keken er naar uit elkaar weer in de armen te nemen. Het zorg hotel waar hij verbleef had hem samen met de arts en de fysiotherapeut groen licht gegeven om met een herstelschema op zak richting Hongarije te vertrekken. Maar er ging iets fout. Falikant fout. De grote hoeveelheden morfine die hem om de twee uur werden toegediend hadden geen enkel effect op de pijn in zijn maag en buikstreek. De ambulance leverde hem af bij het dichtstbijzijnde ziekenhuis waar urenlange onderzoeken het een na het ander uitsloten. Dit hoorde ik vrijdag morgen om half vijf toen ik contact opnam met het ziekenhuis. Vreemd eigenlijk als je wil weten wat je geliefde mankeert dat je te horen krijgt wat hij niet mankeert.”Vanmiddag om zes uur ben ik bij hem!” sprak ik monter.

De zon scheen uitbundig op het vliegveld en bij het zien van het bordje VIP/MIP dat Ron boven zijn hoofd stak ontvouwde mijn eerste glimlach zich van die dag. De rit naar het ziekenhuis was vreemd. Vooral om weer terug te zijn op vertrouwde grond die ik amper herkende. Auto’s, vooral heel veel auto’s passeerden we terwijl ons gesprek vooral over Hans ging. De uren die ik had gereisd waren peanuts in verhouding tot dit laatste uur.

Het ziekenhuis is mooi en de hal doet denken aan het oude restaurant van diergaarde Blijdorp. Mooi licht met grote sierlijke planten. We vonden onze weg naar de afdeling. De verpleegkundige wees naar het gordijn waar Hans achter schuil ging. Mijn hart stond even stil. Hij was verbonden aan slangen en zakjes en dingen die piepen. Hij sliep. Ik sloeg hem gade voor ik hem op het voorhoofd kuste. Mager en uitgeput. Zijn ingevallen ogen gesloten. Ik kuste hem. Hij keek op met grote verbaasde ogen. “Welke dag is het? Hoe laat is het?” vroeg hij. “Vrijdagmiddag zes uur” zei ik. “Oh, dan had de zuster toch gelijk” zei hij en toverde een vage glimlach tevoorschijn.

Arwen voegde zich bij ons maar heel lang konden we niet blijven. Met elkaar brachten we de avond door in het hotel waar ze geboekt hadden zonder dat ik dat wist. Het hotel was bijzonder. Op het eerste gezicht veel gezelligheid. Maar tijdens ons verblijf viel het steeds meer op dat die gezelligheid eigenlijk op niets gebaseerd was. Niets eigens, geen herinnering, geen verleden. Kasten vol leukige doosjes met niets. Een soort Intratuin in het kwadraat. Lijstjes met foto’s van eigenlijk niemand in het bijzonder. Takjes, losstaande deuren tegen een muur. Harten, veel harten van allerlei materiaal. Ik had er bijna een dagtaak aan om mijn verwondering voor dit absolute niets te verwerken. En daarin had ik gelukkig wel medestanders zonder elkaar te beïnvloeden.

De volgende ochtend hadden we ontbijt met elkaar en reden naar het zorg hotel om Hans’ nog achtergebleven spullen op te halen. Het voelde vreemd om spullen te verzamelen, dat in een koffer te stoppen zonder dat hij daar zelf bij was. Het leek op dood en dat beviel me helemaal niet.

Het woord operatie was al een paar keer gevallen en tijdens het bezoekuur waren chirurgen en verpleegkundigen in vergadering. Verkleefde darmen zijn levensbedreigend maar toch viel er een ander besluit. Soms gebeurd er een wonder. Op dit wonder wilden ze nog één dag wachten. Als het wonder niet geschiedde zou alsnog een operatie plaatsvinden. Ron en Arwen vertrokken naar huis en tegen de avond kwam ons kind, Mitone. Samen met Ed. Mitone en ik liepen naar een winkel voor wat boodschappen en vonden daarna onze weg naar het ziekenhuis.

“Zou je me alsjeblieft willen wassen. Ik voel me zo vies. Het mag van de zuster, ik heb het gevraagd”. En samen poetsten we hem. Wasten zijn haren, schrobden zijn rug terwijl zijn dun geworden benen hem wankel hielden. We droogden hem en legden hem schoon als baby weer in bed. Mitone pakte haar nagelschaartje en begon voorzichtig zijn teennagels te knippen. Ik kamde zijn haren, deed er wat plakmiddel in zodat het niet als een platte pruik om zijn hoofd hing. Zalfjes en luchtjes verruilden de penetrante lucht die de kamer leek te dragen. Hij zag er weer fris uit en leek daardoor iets minder ziek. Mitone haalde bij de verpleegster een raket. Een ijsje met drie kleuren en drie smaken. Hij at het als een kind zo blij. Eindelijk iets met smaak na vier dagen niets dan water. We verlieten hem met pijn in het hart. Onze laatste blikken kruisten elkaar en er was pijn. Pijn in ons beider zielen. Woorden van enig optimisme kwam ik in mijn gedachtegang niet tegen.

De voeten van Hans.

De voeten van Hans.

De avond met Ed en Mitone was wonderlijk en gezellig. Wonderlijk omdat ik alsnog wel mijn gedachten kon verzetten en kon genieten van het samenzijn. Het was zaterdagnacht terwijl ik al een tijdje sliep toen de telefoon ging. Het was Hans in volle euforie en bijna onverstaanbaar door zijn dolle enthousiasme. Het wonder waarop werd gewacht was gekomen. Zijn lichaam had de taken weer overgenomen van slangen en zakjes en dingen die piepen.

Zondagmorgen om tien uur werd ik opgehaald door twee van mijn zussen, Cockie en Ineke en zwager Koos. Zij zouden mij naar het vliegveld brengen maar voor die tijd zouden we nog even langs het ziekenhuis rijden. We troffen daar een man die niet meer herkenbaar was van de avond ervoor. Zittend, druk, gedreven en direct vol plannen voor vertrek naar huis. Is het mogelijk dat een zijden draad waaraan iemand verbonden is kan veranderen in een staalkabel? Ja, dat kan zo blijkt maar weer.

Zijn smaakpapillen en tong zijn aangetast waardoor hij weer opnieuw smaken moet leren herkennen. Bij zijn terugkomst ligt daar een taak voor mij. Mooi uitziende gerechten waar elke smaak tot in het volle aanwezig moet zijn.  De jas van minstens 12 kilo die hij heeft uitgedaan hangt niet naast zijn bed. Daarom is het volgende motto: aansterken. En geduld. Dat laatste heeft hij niet zoveel, ook eigenlijk nooit gehad. Maar zal echt moeten.

Mijn terugkeer aan de poort was er eentje uit duizenden. Hoe wonderlijk en hoe zalvend kan dierenliefde zijn. Ik was weer thuis en het voelde zoals thuis moet voelen. Het ontbrekende element komt later, misschien aan het einde van de week. Misschien iets later ook al zal zijn geduld dat amper verdragen. Ik wens hem de thuiskomst die ik had, met dat verschil dat ik de poort voor hem zal openen en dat de kleine dierentuin voor dan even hun geduld moet opbrengen.

Mip

13 thoughts on “Een grote tegenvaller en toch een groot geluk.

  1. Lieve Mip, weer prachtig geschreven..En Hans..die komt er wel. Die mannen toch he. Eerst Frits die een flinke jas uitdoen en nu Hans! Dat hij snel mag thuiskomen. x

  2. Wat kun je prachtig je gevoelens verwoorden. Ik heb je nog nooit ontmoet en toch voelt het heel erg goed Mip. Hans heeft goud!!! Samen hebben jullie de kracht voor het goede!!!!! Hans komt thuis!!!! xxxx

  3. Mooi verwoord lief zusje
    Als het goed is leveren wij binnenkort Hans af aan de balie van zestienhoven en mag jij hem in Boedapest overnemen
    Lieve groetjes Ineke

  4. Nou Miep, jullie krijgen het wel even voor je kiezen. Gelukkig gaat het weer de goede kant op, gauw weer samen.Groetjes, Hans en Vera

  5. Weer door het oog van de naald gekropen! Ik ben heel blij voor jullie. Wat een opluchting dat er een nieuw hoofdstuk aankomt. en dit was al zo mooi opgeschreven, Groetjes, Ernst, Louise

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s