Belofte maakt schuld

Beloofd is beloofd…

Een paar dagen meer dan een jaar geleden overleed onze grote vriend Jánosz. Nu overlijden hier in het dorp wel meer mensen en zien dan ten teken daarvan altijd de zwarte vlag aan het dorpshuis hangen.Wij reageren dan vaak heel laconiek met “Aaa…er is er weer eentje hemelen…”  Wanneer de zwarte vlag te lang wegblijft dan wordt dat vaak ‘goedgemaakt’ doordat er dan meteen twee tegelijk de pijp uitgaan, zoals verleden week…..allebei nog slechts zestig jaar. Niemand die zich daar over verbaasd, want de houdbaarheidsdatum van de oorspronkelijke bewoners is nu eenmaal niet zo lang als in Nederland die van verse kaas.

Waarom dan toch die aandacht voor de doden zul je je afvragen. Heel simpel…. Jánosz liet een gezin achter en de jongste daarvan is Yurí en die hadden we een tijdje geleden tijdens een eerdere, maar mislukte poging een belofte gedaan. Op een koude en veel te vochtige avond hadden we een Thaise lampion getracht op te laten. Hij kon dan op zijn manier ‘dag’ zeggen tegen zijn overleden vader…ergens ‘daarboven’. Nou, dat leek hem wel wat en toen hij na tien pogingen de lampion weer zag terugzakken naar de straat omdat de luchtvochtigheid veel en veel te hoog en de teleurstelling dus nog veel groter. Wij beloofden wij hem toen om dit een keer te herhalen wanneer de weersomstandigheden beter zouden zijn. Gisteravond was dan dat moment en in klein gezelschap lieten we toen niet één, maar meteen maar twee lampionnen het luchtruim kiezen. Nu moet ik zeggen dat je jezelf als ervaren ‘kenner’ van het weer soms knap kunt vergissen, want windstil bleek ineens helemaal niet zo stil en daarbij klopte er van de windrichting al helemaal niets van wat ik tevoren had ingeschat. Want eenmaal een meter of tien van de grond verdwenen de eerste in een precies andere richting dan ik had aangenomen en ook nog eens met een snelheid die veel en veel hoger was dan verwacht en heel even leek het er zelfs op dat nummer twee nog een poging deed om de eerste in te gaan halen. Een paar van de wat oudere knapen  begonnen meteen  van…” Oeioei..oei…. daar staat wel minstens honderd hectare kurkdroge tarwe..” en dat was nu ook niet de meest geruststellende wetenschap.

Yurí en zijn inwonende stiefbroertje Bálint waren sterk onder indruk en gaapte de beide lampionnen nog een tijdje na totdat de lichtpuntjes aan de einder echt waren verdwenen om vervolgens sprakeloos naar binnen te gaan. Wij gingen ook naar binnen en wel met een blij gevoel dat we die belofte eindelijk hadden kunnen inlossen, maar ook met toegeknepen billen of die lampionnen nu wel echt waren gedoofd voordat ze terug waren gekeerd naar de grond. Toen we na een half uur nog steeds geen sirenes hadden gehoord konden eindelijk echt opgelucht ademhalen…. missie geslaagd….

 

Hansio

3 thoughts on “Belofte maakt schuld

  1. Ja… een prachtig maar eeuwig spannend ritueel: wij dragen op deze manier al een aantal jaren bij aan allerheiligen op het kerkhof in Nagypall in het stikkedonker tussen alle “gewone”lampjes. De mensen met en voor wie we het doen zijn steeds weer heel ontroerd en wij sussen onze zorg dan altijd met de gedachte dat het november is en alles nat…..kan me voorstellen dat dat in jullie situatie nu even anders was. Mooi verhaal en fijn voor Gyuri dat jullie het toch deden!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s