De vrouw die uit het bos kookt.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Als Gino zingt kan de dag beginnen. Zijn vrolijke noot bekoort mij elke ochtend weer. Met de deur open slapen heeft zo zijn voordelen. De wekker staat er doelloos bij. Slechts om te zien hoe laat het werkelijk is, maar dat is geen leidraad om op te staan. Het licht van de opkomende zon en het gezang van Gino, dat zijn de ingrediënten om de dag vrolijk te beginnen. Toch denk ik wel eens aan zijn kippen. Die meiden moeten zich toch elke ochtend een rolberoerte schrikken van zijn, nou ja volume zal ik het maar noemen. Want dat heeft hij wel. Toch, als ik de deur van het hok dan open maak zitten zij totaal onverschrokken naast hem op de stok terwijl hij zijn hals nog eens extra rekt om zijn geluid nog even een zetje extra te geven.

En als de ochtend dan zo vroeg begint (geldt niet voor Hans, die is dan al lang uit de veren om het bij pluimvee te houden) denken wij aan water. Sinds kort is “mijn systeem” van druppelende waterflessen in één moestuin vervangen door een slang die zweet. “Mijn systeem” was goed voor de kleine plantjes maar nu de zon steeds heter wordt en de planten steeds groter voldoet het systeem niet meer. Althans niet voldoende, want grote planten zijn zuiplappen. Tomaten zijn altijd mijn zorgenkinderen. En ik wil er altijd veel van. Dit jaar zit ik op de helft van vorig jaar. Het zijn er nu ongeveer vijftig. En door de jaren heen hebben sommige rassen zich laten zien als sterk, smaakvol en mooi. Dit jaar heeft er onder de tomaten dus een rassenscheiding plaatsgevonden. Slechts de zwarte soort is als uitverkoren tomaat in onze tuin opgenomen. Diep donkerrood, vlezig en sappig tegelijk. En in alle maten en soorten. Zij liggen nu aan het infuus van de zweetslang, samen met de aubergines en de meloenen.  Maar natuurlijk gaat mijn aandacht ook uit naar de steeds grotere collectie eetbare bloemen.

Nu denken wij veel aan water. Maar eigenlijk denken wij aan eten. Geen water, geen voedsel. Wat mooier dan voedsel uit onze eigen tuin op tafel. Onbespoten, geen rare bijvoeding maar puur natuur. En juist daarom werd ik afgelopen vrijdag uitgenodigd door vriendin Zsuzsa. We reden richting Pécs, sloegen net daarvoor af en belandden bij de vrouw die uit het bos kookt. Een groep ontzettend aardige mensen zaten al aan de lange tafel toen wij arriveerden. Er volgde enige uitleg voordat de soep geserveerd werd. Nu sta ik overal voor open, ik proef sowieso alles en eigenlijk eet ik het meeste ook wel op. Ook deze soep, ondanks dat die gemaakt was van brandnetel (heb ik diverse malen gegeten en vind het normaal gesproken erg lekker). Maar de soep was koud en de dikke stelen van de brandnetel stonden mij tegen. Mijn trek was echter zo groot dat ik mijn bordje keurig leeg at. Tussendoor kregen wij een mooi gebakken brood met pesto van daslook. Lekker. Maar het stuk brood met daslook kappertjes vond ik een formidabele vondst. Heel erg lekker. Ook de vrouw die uit het bos kookt houdt van eetbare bloemen. Ze had een prachtig boeket geplukt waarmee de bordjes werden opgemaakt. Nu kunnen smaken verschillen. Zelf vind ik dat bloemen een gerecht aanvullen en op zichzelf geen gerecht zijn. Mits het natuurlijk gefrituurde of gevulde courgettebloemen zijn of daglelies.  Maar enkel en alleen bloemen overgoten met gesmolten boter konden mij niet van mijn stoel blazen door smaaksensatie. Daarentegen maakte de gepaneerde vers geslachte kip weer veel goed en het toetje waarvan ik de naam vergeten ben maar die Katinka zo kan noemen was wel heel veel maar wel ontzettend lekker.

De vrouw die uit het bos kookt verhuurd ook nog twee eco-huisjes. Over de huisjes kan ik niet veel meer zeggen dan dat ze niet voorzien zijn van water en stroom. Maar het uitzicht zo aan de voet van het Mecsek gebergte is adembenemend mooi. En bij elk deel van het uitzicht hoort een mooi verhaal. Nu wilde ik wel graag foto’s maken maar ik had beide handen nodig om die godvergeten irritante, altijd op bloed uit zijnde muggen van mijn lijf te houden. Ondanks mijn met anti-mug ingespraide huid. Ze waren echter met zoveel tegelijk dat iedereen krabbelend en jeukend weer terug keerde naar de eetgelegenheid.

De zon zakte in de avond. In de verte flitste het weerlicht en ronkte de donder. Die nacht goot het liters water per m2. Toen Gino zaterdagmorgen zijn gezang aanving draaide ik me nog maar eens om. De tuin dampte in het opkomende zonlicht en ik zag dat het goed was.

L1040067

Inspectie door de vrouw die uit het bos kookt. Waar rook is, is vuur.

L1040065

En nog meer rook, maar de geur uit de oven was verrukkelijk.

L1040073

Brandnetelsoep in koude pan.

L1040077

Een bloemenzee voor Zsuzsa.

L1040058

Assistentie voor de vrouw die uit het bos kookt. Dit is de afdeling “lekker zoet”.

 

Mip

4 thoughts on “De vrouw die uit het bos kookt.

  1. Hoi….

    Tijdelijke hersenbroei….. Ha ha….hoe kom je er op….. 🙂
    Ik geniet echt zo van jullie verhalen…..
    Jullie (Katinka en Hans ook….. ) kunnen zo ontzettend goed, mooi beeldend schrijven,
    Heb het al vaker gezegd…….

    Dank jullie wel……
    Kan ik nog wat van leren….
    En ach….Daar ben je ook nooit te oud voor….

    Lieve groet Rita… ( Monyoród… Baranya..)

  2. Hoi Mip en Hans,

    Jaap kwam jullie tegen bij de Tesco. Ik heb geen e-mail adress van jullie/kan het nergens vinden. Mijn adress : Ine.Petersen@z-net.hu.
    Wat voor vraag had ik je gesteld????
    Ik stuur je graag foto’s van de hondjes.
    Liefs,
    Ine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s