De Tewaterlating

We hebben bezoek deze week…. dochter lief die er een aantal dagen tussenuit kon en nu ons een beetje help bij de klussen die wat meer energie vragen. Omdat de boog niet altijd gespannen kan staan en misschien nog meer vanwege de steeds verder stijgende temperatuur, was gisteren een dagje uit… naar het meer van Orfü. De discussie hadden we al eerder gehad… namelijk wel of niet de honden mee. De voorgaande jaren hadden we het al vaker gedaan…. honden achterin en naar dat meer, maar afgelopen jaar was het gewoonweg niet van gekomen, met als gevolg dat we nog steeds niet zeker wisten hoe Beau zich zou gedragen zo tussen de mogelijk aanwezige honden daar, laat staan of we wisten of hij überhaupt wel kon zwemmen.  Van Jolene weten we één ding wel zeker en dat is dat ze water haat. Maar meer nog weten we dat ze een vreselijke bedelares is en iedereen wel weet te vermurwen met haar charmes en daar altijd een hapje aan over weet te houden. Dus al hun riemen en halsbanden mee en een flink stuk touw om ze aan een boom te binden…ja, die grap maakten wij natuurlijk ook.. kun je alvast wennen.

Volgepropt

Ja, natuurlijk moet er dan van alles en nog wat mee. Van handdoeken tot koek en zopie in koelkratten, met als gevolg dat die kleine Peugeot ons bijna vacuüm trok. Dichter bij huis zijn er ook wel meren, maar om een ons onduidelijke reden staan daar altijd, vaste prik, bordjes dat zwemmen of schaatsen streng verboden zijn.  Gelukkig is ons plekje aan het meer van Orfü vrij om daar te badderen en wel met of zonder honden…. Een heerlijke plek onder de bomen met voldoende mogelijkheden om wel of niet de zon te aanbidden en geen overige hond te bekennen… wat wil een mens nog meer.

Gouden greep

Het idee van Míp om een flink eind touw mee te nemen blijkt een gouden greep. Het touw door alle riemen heen en dus even de handen vrij om ons te installeren. Uiteraard is dit volledig tegen de plannen van die kleine bruine feeks die in gedachten haar route al had uitgestippeld langs al die aardige mensen waar vast wel iets viel te scoren. Drie tennisballen werden tevoorschijn gehaald en dus begon Pip alvast een voorproefje te geven van zijn kunnen op het gebied van balbeheersing, begon Jolene zielig te kijken en was Beau met name gebiologeerd door de kunstjes van Pip.

Te water

Eenmaal van het touw verlost was het Pip die met de bek vol bal meteen de trap afraasde en te water ging. Beau aanschouwde het geheel en dacht er het zijne van en wist maar één richting te verzinnen… terug omhoog…. niet in die grote rare massa die hij niet kent. Ja, wel als het uit een tuinslang komt, want dan is hij niet te houden, maar dit? Met Míp aan de andere kant van zijn riem vertrouwde hij het nog wel een beetje, maar hoe dichterbij, hoe enger. Tegenstribbelen maakte langzaamaan plaats voor nieuwsgierigheid en waarachtig, het was Pip die hem over de brug hielp door zich uit te sloven en met grote sprongen te water ging om de bal op te halen die door ons steeds verder in het water werd geworpen. Die eerste plons van Beau zullen we nooit vergeten…. onbeholpen met een grote boog vanaf de stenen wallenkant was duidelijk zijn eerste kennismaking met deze kunst genaamd ‘zwemmen’. Met belachelijk grote halen maaide hij zich een weg door het water en veroorzaakte ook bij de aan het meer zittende Hongaren een glimlach op het gezicht. Bijna staande bewoog hij zich voort en kreeg er steeds meer plezier in en wanneer hij niet meteen de bal kon vinden dan was het Pip die hem vooruit ging en hem de weg wees…. de controle freak zelve. Gelukkig dat dochter lief, Mitone, hem in het water hielp om zijn lijf horizontaal te houden en zwom hij dus na een uur steeds rustiger…hoewel…hij was in staat om het hele meer over te zwemmen.   Na enige tijd was het voor de zwemmers nog steeds niet genoeg en begonnen ze zielig te kijken wanneer er langer dan tien minuten geen actie was. Jolene had het voor elkaar en wist met haar theater van ‘kan ik bij u asiel aanvragen’ menig hapje los te weken…liet zich eindeloos strelen en knuffelen en vond het ook jammer dat we aan het einde van de middag weer huiswaarts keerden.

Stijve spieren?

Zojuist de bench van Beau opengemaakt. In plaats van zijn dagelijkse vrolijke begroeting die altijd een glimlach op je gezicht brengt was er een stijve hark die voorzichtig zijn nachtverblijf verliet. Stram kwam hij pootje voor pootje in mijn richting en keek daarbij een beetje zielig. Ja, het is ook niet niks wanneer je de dag ervoor urenlang spieren hebt gebruikt waar je tot die tijd als hond geen weet van had dat je die bezat. Goedemorgen Beau… ga Míp maar even dag zeggen…. en dus liep hij de kamer binnen.. legde zijn kop even tegen haar been en stortte meteen op de vloer weer in slaap. Pip die met zijn bijna negen jaar ook die dag doormaakte was verstandiger en liet zich niet eens uit zijn bench lokken en opende slechts één oog en knorde lekker verder…..
Vandaag weer rond de dertig graden en dus dubbele kalme dienst… voor allemaal en iedereen.

Hansio

 

6 thoughts on “De Tewaterlating

  1. Prachtig om te zien! Wij gaan over 2 weken ook met onze mannen daarheen/ de kleintjes moeten nog een paar entingen. Daarna lekker badderen.
    Liefs,
    Ine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s