Hitte gevoelig.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was alweer vorige week woensdag toen wij samen met Laci en Eszti een kar vol kippendames ophaalden. Laten we zeggen dat Mandy’s kippenhobby een klein beetje uit de hand is gelopen. Die kippen hebben het daar zo ontzettend goed dat ze hun soort in grote hoeveelheden voortzetten. Twee zwarte en twee bruine kippen voor ons en twaalf kippen en drie hanen voor Laci en Eszti. Het is het zogenaamde krielras. Klein van stuk. Om ze te laten wennen zetten wij ze eerst in het kippenhok. Deden de grote deur op slot en lieten de kleine deur naar de trap open. Dat is ook de trap naar de ren, die normaal gesproken open staat maar in dit geval even dicht bleef. Al snel wandelden ze de trap af en zochten hun weg onder het kippenhok. Niet veel later hoorden we allerlei geluidjes en jawel. Ons aller Gino nam de (al vruchtbare dames) direct onder zijn hoede. Hij nam ze mee het hok in. Wrong zijn dikke hanenkont in het kleine legnest en kakelde er op los. Daarna deed hij voor hoe je met gemak de ren uitkomt en al snel kregen ze een hele rondleiding door de tuin. Waar schaduw te vinden is. Waar je een lekker zandbadje kunt nemen. Waar het water en eten te vinden is en waar ze eventueel ook nog hun eieren konden leggen. En passant bevruchtte hij één van de kleine bruine kipjes. Tegen de avond ging Gino op stok. Hij kakelde en kukelde er op los maar de krieltjes bleven buiten. Toen zij opvlogen om hun veiligheid voor de nacht in de notenboom te zoeken raakte Gino totaal van streek. Hij wipte uit het hok, stond onder de boom de kakelen maar kon daarmee de jonge dames niet vermurwen. Ze bleven waar ze waren. De volgende ochtend ontdekte ik één van de zwarte kipjes op straat en samen met Laci werkten we haar weer binnen de poort. In de middag, toen wij een kort bezoek aan Pécs hadden gebracht, waren de zwarten verdwenen. We hebben ons rot gezocht maar hebben ze niet meer kunnen traceren en gisteren bleek er ook ineens nog maar één bruin kipje te zijn. Na een gesprek gisteren met Eszti blijkt ook dat zij hun handen vol hebben aan deze vrijbuiters. We blijven uitkijken naar hun terugkomst en hopen dat zij de weg naar (ons) huis gewoon weer kunnen vinden.

Het was ook vorige week woensdag toen Janny ons aan het einde van de dag kwam bezoeken. Na een gesprek met onze burgemeester bood hij ons een plaats aan op de driedaagse beurs in Szenlörinc. Eigenlijk zou ons dorp daar ook vertegenwoordigd zijn maar de financiële hap uit de begroting was te groot. Het was ook onze burgemeester die Hans enthousiast had gemaakt om een nieuwe zonneoven samen met twee dorpstimmermannen te bouwen. De dorpstimmermannen lieten zich niet zien, ook niet na herhaalde vragen. Hans besloot alvast zelf te gaan beginnen en zo kon het gebeuren dat hij in zijn eentje die hele donderse oven in elkaar zette met alle veranderingen die wij tijdens het gebruik van de eerste oven als ongemakkelijk hadden ervaren.

Donderdagavond, de verf was nog niet helemaal droog, bracht Hans de oven samen met Janny naar de plek van bestemming. Voor Hans tevens een inwijding in de “agricultuur vriendenkring”. Hij kreeg van alles voor geschoven maar liet de bekers alcohol aan zich voorbij gaan. Iedere Hongaar snapt dat je geen druppel drinkt als je nog moet rijden. En iedere Hongaar snapt dat je rijbewijs hier goud waard is. De lamspörkölt daarentegen liet hij niet voorbij gaan en, omdat de heren het zielig vonden dat ik er niets van zou proeven, maakten ze voor mij ook een grote bak met daarop een witte boterham. Bij thuiskomt zette Hans de bak alvast op tafel op de veranda en een minuut later had Pip zijn maaltijd voor de dag binnen. Het schijnt heel lekker geweest te zijn.

Vrijdag was een zonnige dag en dat kwam mooi van pas voor de zonneoven. Ik werd voorgesteld aan een club ontzettend aardige en enthousiaste mensen. Hans deed de voorbereiding van het grote stuk big dat hij die morgen vroeg bij de plaatselijke slachter had gekocht. De zon scheen terwijl ik een etalage maakte van producten die uit de oven komen. Een mand met flyers in de buurt. We zetten onze stoelen in de schaduw. Rond negen uur waren we helemaal in gereedheid om nieuwsgierigen te ontvangen. Druppelsgewijs kwamen er mensen binnen. Maar niet zo snel druppelend als het zweet op ons lichaam. De temperatuur liep uiteindelijk op naar 43 graden. In de schaduw was het niet veel koeler. We dronken water per liter. Op de ons omringende terrasjes bleef het leeg. Net zoals bij de kleine standjes met hun landelijke producten. Passanten puften en hadden helemaal geen oog voor het aangebodene en al helemaal niet voor een zonneoven. Waar wel belangstelling voor was? Een super snelle peperdure Mercedes die naast onze zonneoven stond. Een grotere tegenstelling was niet te bedenken. Rond de klok van twaalf uur was het vlees gaar. Een grote groep Roemeense Hongaren die bij Janny te gast waren storten zich werkelijk in de pan. Met schaaltjes en bordjes en grote witte boterhammen stonden ze in de rij. Hun verbazing was groot en toen uiteindelijk konden zij hun nieuwsgierigheid niet meer bedwingen en wilden alles maar dan ook alles weten van dit oranje wonder. Rond drie uur waren wij gaar en afgebrand. De hitte verstikte elke gedachte aan bewegen.

Zaterdagmorgen onweerde het, nadat het al een hele nacht gestormd had. De eerste heerlijke plensbuien kwamen als een geschenk uit de hemel. Toch was het niet genoeg om de beton geworden aarde te verzachten. Het was de zo gezegde druppel op een gloeiende plaat. We wachtten af tot het droger werd en verdwenen half in de ochtend weer naar de beurs. We keken rond en spraken nog wat mensen maar kwamen tegelijk tot de conclusie dat het weer van die dag geen optie was voor de oven.

Zondagmorgen acht uur waren we weer present. Brachten alles weer in stelling en zochten onze plek in de schaduw. Het werd heet maar minder heet dan vrijdag. Er was een enorme stroom mensen die terrasjes bezochten en de landelijke producten vlogen over de toonbank. De Mercedes werd bekwijld door zowel mannen als vrouwen. En de zonneoven? Die draaide overuren. Drommen mensen die ons om informatie vroegen. Nieuwsgierig maar vooral enthousiast. Onze plaatselijke geitenboer kwam steeds weer met nieuwe mensen aangelopen om hen te overtuigen dat dit toekomst heeft. Ons Hongaars is er die dag weer een stuk rijker op geworden, dat is zeker.

En volgende week zondag is er weer dorpsdag in ons dorp en heeft de burgemeester ons gevraagd erbij te zijn. De plaatselijke geitenboer slacht deze week nog een jonge geit die in de oven gaar gebraden moet worden.

_HAM1978agro2

In afwachting van wat ging komen.

_HAM1981agro2

Is het daar binnen echt 140 graden?

Mip

NB: En het laatste nieuws is dat er een zwarte kip is teruggekeerd. Snel kortwieken, die vleugels.

2 thoughts on “Hitte gevoelig.

  1. Pip wat een geweldige dag had jij, die gekke baas om het zomaar op de tafel te zetten zonder toezicht….ik snap jouw actie, maar je had het natuurlijk kunnen delen met B en J!
    Gelukkig toch nog succes op de beurs die derde dag, de lusta timmermannen zullen spijt hebben dat ze niet aan de basis van dit succes hebben gestaan. Leuk die geit op de dorpsdag en ook leuk de nieuwe kipjes als je ze kunt houden…..
    En die Mercedes had natuurlijk airco, vandaar de belangstelling.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s