Feestjes, feestjes, feestjes.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

De palinkavaten borrelen. Ze stinken eigenlijk meer. Het ruikt naar verrot fruit en tegelijk naar gist. Hans roert ze elke dag steevast door. De massa moet in beweging gehouden worden om er uiteindelijk een mooie drank van te kunnen stoken. Dat stoken doen we natuurlijk niet zelf. Daar zijn zeer deskundige mensen voor die precies weten wat ze doen. Gelukkig zijn er daar genoeg van in de omgeving.

Afbeelding 34

Hele kruiwagens vol fruit hebben we versjouwd. We hadden zelfs een pruimenboom die meer weg had van een treurwilg, omdat de boom haar vruchten bijna niet meer kon dragen. Hans schudde en raapte drie vaten vol. Van één boom. Van het mooie fruit zitten nu allerlei lekkernijen in potten. Onze voorraad lijkt meer op het schap in een supermarkt en het is nog niet gedaan. Van één late soort perzik hebben we sap getrokken, zoals ook van de late soort nectarine. Een tweede late soort perzik hangt nog in de boom en daarvoor heeft Hans al een bestemming gevonden. Grote potten met halve perziken, ingekookt op een houtvuur.

Afbeelding 24

Zijn wij alleen in het fruit? Nee, natuurlijk niet. Vorige week hadden we een heerlijke lunch met P&E, die een klein vaatje haring meebrachten. Hans maakte ze behendig schoon en gelukkig konden we wachten tot de laatste haring op de schaal lag. Ze smaakten werkelijk verrukkelijk!!  De dag erna maakte ik een lunch voor andere vrienden maar dan alles uit eigen tuin. Wat een rijkdom om te weten wat je eet. Vooral nadat ik laatst een filmpje zag over de kipnuggets van McDonalds, waar, na grondig onderzoek, van alles in blijkt te zitten behalve kip. Wat er wel in zit? Daar zijn de onderzoekers nog niet uit. We blijven daarom maar bij de rijkdommen uit onze eigen (vooral onbespoten) moestuin. In de avond kwam onze bevriende geitenboer van een paar dorpen verderop een zojuist geslacht geitje brengen. Hun plek is geweldig mooi en alle geiten hebben de ruimte om te grazen en te luieren. Daarom gaat het verhaal waarbij alle geiten opgehokt staan hier in Hongarije niet op. Ze hebben gewoon een prachtig leven en smaken daardoor ook zo. Gisteren maakte ik een ragú van een deel van het vlees. Voor meer herhalingen vatbaar, meer zeg ik er niet over.

Afbeelding 33

En zaterdag hadden we feest. Onze vriend Pieter werd 50. De tuin was prachtig versierd maar wel op zo’n manier dat we niet konden vergeten welke leeftijd we met hen vierden. Er was een gemeleerd gezelschap die met elkaar aan tafel genoten maar ook zeker van het buffet. De gesprekken in allerlei talen door elkaar was heel amusant om te horen. De temperatuur was aangenaam na een zinderend hete dag. Heerlijk was het om weer even op hun prachtige landgoed te zijn. Zondag was het trouwens ook zinderend heet. We vierden dorpsdag met ons dorp. Aan het einde van onze straat is een voormalig voetbalveld dat nu voor de gelegenheid was omgetoverd in een “paarden arena”. Hans maakte een goulash van het geitenvlees dat we van onze plaatselijke geitenboer hadden gekregen. Hij bereidde het thuis voor, zette de zonne oven in stelling op de zon en verdween met camera naar de “paarden arena”. Zelf ging ik er te voet heen. Ongeveer twintig meter van huis werd ik ingehaald door een razend snelle hond die de naam Beau draagt. Hij was over het hek geklommen. Ik bracht hem terug naar huis, sloot hem op in de bench en hernam mijn weg naar het einde van de straat. Ongeveer op dezelfde hoogte werd ik weer ingehaald. Nu door een klein bruin ding dat de naam Jolene draagt. Zij was onder het hek doorgekropen. Haar wachtte dezelfde behandeling als Beau en ik maande Pip om vooral thuis te blijven en goed op het huis te passen. Voor paard en mens was genoeg schaduw om niet geblakerd de dag door te komen. In de hoek stond Eva achter haar grote kookpot op houtvuur te roeren. Er was een grote voorraad koud water en limonade die zo snel slonk dat de voorraad al snel aangevuld moest worden. De sfeer was geweldig. Vooral ook omdat bijna iedereen wel een bekende had die aan de paardenwedstrijd deelnam. Het feest eindigde in de dansfestijn waar wij dit keer niet aan deelnamen maar wel mee konden genieten van de muziek.

Omdat mijn rijbewijs verlengd moest worden brachten wij een bezoek aan onze dokter. Zij nam eerst mijn bloeddruk op die, zoals gewoonlijk, weer helemaal goed was. Daarna volgde de ogentest. Eerlijk gezegd had ik mij daar wel een beetje druk om gemaakt, want voor je het weet zit je ineens bij een opticien om een bril aan te meten. Eerst moest mijn linkeroog de cijfers lezen. Het was tegelijk een goede taaltest. Ik las alle cijfers op en aan de complimenten achter mij te horen zag ik alles goed. Zelfs tot aan de kleinste cijfertjes onderaan het bord. Toen het rechteroog de letters moest lezen mocht ik bij de helft al stoppen. Maar gedreven door mijn enthousiasme en het idee dat ik geen bril hoefde las ik door. Ik kreeg twee vette stempels van goedkeuring en zo kon ik zonder obstakels vanmorgen mijn nieuwe rijbewijs aanvragen. Daar hoef ik de eerste jaren gelukkig niet aan te denken.

Mip

One thought on “Feestjes, feestjes, feestjes.

  1. Wat een aantrekkelijk, smakelijk en enthousiast verhaal! En wat een fruit, geweldig! Dat van die nuggets heb ik niet gezien, gedver wat smerig. En BJ wilden natuurlijk mee naar de paardjes, ik snap het wel…
    Heb even mijn rijbewijs nagekeken….nog geldig tot 2017 en dan pas verlengen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s