De kleren van de Keizer.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Die kleren zaten er niet bij, die van de Keizer. Maar  wel jurkjes voor kleine prinsesjes en half lange korte broeken voor kleine prinsen. Althans, Mitone (die dat razend snel ziet) en ik spitten eerst alle tassen door. Op die tassen, het waren er acht, stond keurig opgeschreven wat wat was.

Brigita, onze buurvrouw van een stukje verderop verzorgde de verdeling voor de kleintjes. Maar er bleef nog wat over. Het meeste eigenlijk.

Omdat het met de hitte niet fijn was in de garage liet ik de tassen weer even voor wat ze waren. Met die hitte zoveel winterse kleding door de handen te laten gaan is gewoon niet zo’n goede combinatie. Voor mij dan, misschien vindt iemand anders het niet erg. Maar twee weken geleden, het was toen Hans en ik een flinke verzameling appels hadden geplukt en die voor even in de kruiwagen in de garage hadden geparkeerd, kwam daar verandering in. Ik bood Eszti een deel van de appels aan en zag haar ogen afdwalen naar de tassen. Hongaren zijn nieuwsgierig en vooral als iets niet helemaal zichtbaar is. “Wat zit er in die tassen?” Een volgend plan schoot mij direct door het hoofd.

Brigita kent veel kleine kinderen, maar Eszti is bekend bij alle volwassenen. Om haar niet het idee te geven dat ik zomaar alles aan haar wilde meegeven en zij het vervolgens uit mocht zoeken ritste ik een tas open. Elk kledingstuk werd getoond, soms gepast, ook door mij. Wanneer zij vertelde dat het echt iets voor mij zou zijn trok ik het aan. Zij sloeg haar handen in elkaar, ik trok het uit en legde het op de stapel “te verdelen” en zij noemde dan weer een naam. Natuurlijk zaten er ook veel dingen voor zowel Eszti als Laci als hun dochter of kleindochters of kleinzoon bij. We maakten stapels voor het gezin en stapels voor het dorp. De eerste twee tassen sjouwde ze mee naar huis met de melding dat Laci nog terug zou komen met een kruiwagen om de rest op te halen.

Ik wees hem op de garage. Bij het openen van de deur wees hij op zijn hoofd. “Eszti is gek”. En terwijl hij een kruiwagen vol voortduwde schudde hij zijn hoofd. Hij heeft niets met kleding, nooit gehad.

Eszti keek naar de soapopera zoals zij elke doordeweekse dag doet. Ze hoorde Laci praten en tegelijk zuchten. Ze schonk er geen aandacht aan. Toen er reclame kwam draaide ze toch haar hoofd om de hoek en daar stond hij, Laci, te passen en te meten. Er lag al een stapel die hij uitgekozen had. Mooie broeken die hem pasten, prachtige overhemden die hem ook pasten en ook de hele stapel stropdassen waar zowel Eszti als ik even geen raad mee wisten.

Hij zal het nooit toegeven en dat is ook niet nodig, maar ik weet zeker dat hij zich de Keizer te rijk zal voelen als hij weer eens “gekleed” op pad gaat.

Ron en Arwen, dank jullie wel voor deze fantastische inzameling.

En nu de ergste hitte voorbij is en vogels als geen ander dier weten dat het vertrek eraan komt: Deze bijdrage van Hans. Die winterse kleding zal toch sneller nodig zijn dan gedacht misschien.

Afbeelding 50Afbeelding 51

 

Mip

2 thoughts on “De kleren van de Keizer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s