Nootenbom.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het is al enige jaren geleden. Op kantoor werkten verschillende mensen met de naam Nootenboom. Soms is het met één “o” soms met dubbel “tt”. Ik kreeg een telefoontje. “Sorry Mip maar mijn naam schrijf je met één “o”. Waarop ik zei: Ook een vreemde naam Nootenbom.

Het regende en waaide. Koud was het eigenlijk niet. Wel kil, zeker voor de tijd van het jaar. We gingen met de auto naar Pécs. Kachel aan, muziekje erbij. Toen we nog maar net de straat uit waren zagen we dingen uit de lucht vallen. Nou ja, uit de lucht, meer uit de boom. Het pedaal remde de auto tot we tot stilstand kwamen. Kilo’s, tientallen kilo’s walnoten verlieten onder het gezwiep van de takken de boom en lagen ineens voor het oprapen. We begonnen met twee boodschappentassen. Daarna volgde het koelkratje. Omdat we de tassen nodig hadden voor het rapen besloten we uiteindelijk de hele lading achter in de auto te storten. Aan Pécs dachten wij even niet, alleen aan olie. Walnotenolie. Toen de regen en wind afnamen kregen we gezelschap. Grote emmers, plastic tasjes, manden, alles dat als transportmiddel kan worden gebruikt werd ingezet. Wel grappig om te merken dat ieder een eigen boom had. Het komt natuurlijk ook niet in je op om ineens bij een ander te gaan rapen. Net zo min dat je raapt voor iemands huis. Een ongeschreven wet. Na vijfendertig kilo (ja, ik heb ze later gewogen, omdat ik mijn nieuwsgierigheid niet kon bedwingen) lag de achterbak vol en vonden we het wel genoeg voor dat moment.

In de auto besloegen de ramen van onze natte jassen en de natte noten. Het deed me erg aan de herfst van mijn kinderjaren denken. Stamppot zuurkool en nat wasgoed aan rekjes door het hele huis terwijl de kachel nog eens extra opgepord werd. Maar toen we eenmaal terugkeerden uit Pécs begon de zon alweer glazig te schijnen. Onderweg raapten we nog wat maar ondertussen viel Hans’ oog ook op de sleedoorn. “Even testen of die al rijp zijn” hoorde ik hem zeggen en ineens kreeg ik een vreselijk visioen in het hoofd. Want voor zondag hadden we ook al een afspraak met vrienden om bij hen in de buurt kweeappels te gaan rapen. Terwijl de overbuurvrouw ook al net een tasje met deze verrukkelijke vruchten had gebracht.  De vriezer vol. Het potten magazijn leeg. Maar voor alles is een oplossing natuurlijk.

Zaterdag hadden we berenleuk feest. Mandy werd 50 en dat werd in zeer Engelse/Hongaarse stijl gevierd. Gitaren gingen van hand tot hand en er bleek veel talent tussen de groep feestvierders. Iedereen riep een lied en daarna, alsof het een karaoke wedstrijd was, zong iedereen uit volle borst mee. Tegen het donker verlieten wij het feest maar ik weet zeker dat het nog tot in de late uren is doorgegaan.

Zondag hadden we nog een feest. Kweeappel feest. Ik keek Monique in de ogen en zei: is het de ontdekking van de hemel (leuke titel voor een boek trouwens)? Haar ogen groot van opwinding van al die lekkere dingen die je zomaar kunt plukken. Ook hun ontsapper draait overuren. Net zoals de Weckpotten die goed gevuld in de voorraadkast staan. Ik vind het geweldig dat iemand daar zo enthousiast over is. We reden met de blauwe bus naar de plek en een half uurtje later lag de laadvloer vol met geurige kweeappels.

Later plukten we de sleedoorn en verzamelden alles in manden. Met een schuin oog zagen we de rozenbottels hangen en die hangen er nog steeds. Zowel een deel van de kweeappels als de sleedoorn zijn nu verwerkt tot gelei. Hans, heer en meester in jam en gelei, heeft zijn taak goed volbracht. En buiten stond er eekhoorntjesbrood te drogen en een deel van de kleine zwarte tomaten. De rest van de tomaten zijn gekookt tot saus en zitten in de pot. Dit keer, Katinka en Carla, heb ik de potten extra doorgekookt en het blijft stil in de schatkamer. En straks als het kouder wordt kunnen we de noten gaan kraken en vermalen tot olie, daar hebben we dan een hele winter de tijd voor.

En als laatste gisteren. Dat heb je als je een blog in de verwaarloos stand komt te staan, dan worden de verhalen langer. Maar deze laatste wil ik jullie toch niet onthouden. Arie en Elizabeth hadden een verrassing voor ons beider verjaardag. We werden opgehaald rond half vijf in de middag. Daarna belandden we in een soort maalstroom van wijnen, mannenkoren, operette zangers en zangeressen en het symfonie orkest van Pécs. De wijnproeverij was een groot succes en daarna mochten we zitten in de prachtige zaal van het Kodálycentrum waar de muziek in alle vormen over ons heen kwam. Alleen die toespraken, die ellen lange toespraken die per a-4 worden voorgedragen en die eindeloos voort lijken te duren. Het maakt de combinatie van wijn, warmte en slaap niet al te best. Het was even vechten om er bij te blijven. Hans verloor het gevecht. Nadat hij eerst langzaam naar voren zakte, zodat zijn hoofd op de rugleuning van zijn voorganger rustte, gaf zijn lichaam zich over aan de slaap en stortte hij bijna ter aarde. Gelukkig had hij aardige Hongaarse buren die hem direct overeind hielpen en tegelijk wakker hielden. Zo maakte hij toch nog het laatste deel van deze enerverende avond mee. Foto’s volgen later, nu eerst de hort op.

Mip

4 thoughts on “Nootenbom.

  1. Ik verheug me al weer op onze vakantie, samen met de buren paddenstoelen zoeken, tomatenpuree maken voor thuis, heerlijk. En als het geluk met ons is gaat er ook nog wild zwijn of ree mee naar huis, heerlijk die herfst, en je verheugen op al dat lekkers.

  2. lieve Hans en Mip
    Als meest trouwelozen in de praktijk, maar toch groot liefhebbers van jullie, de vraag of wij aan jullie mogen knabbelen onder het babbelen ergens in de week van 21 oktober op jullie mooie en gezellige plekje. liefs frans&dorothé

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s