De warmte van zon en vriendschap.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was een echte zomerse dag ondanks dat het toch al 21 oktober was. In de ochtend haalden we nog wat boodschappen voor de komende dagen. Eenmaal thuis konden lange broeken voor korte broeken worden verruild en t-shirts voor zomerse hemdjes. En verder rommelden we wat aan in de tuin. Tegen half vier stopte hun huurauto voor het hek. Zeven jaar is een lange tijd, hoewel die jaren moeten zijn omgevlogen. Het leek alsof het vorige week was.

Hoewel  Dorothé een zomers hemdje droeg leek alsof zij haar mouwen al op aan het stropen was. Wat kunnen we doen?  Ho! Stop! Eerst maar eens bijkomen van de reis! Met de stoelen in de zon kwam een begin aan vier geweldig leuke dagen. Er was veel te vertellen, evenveel te vragen en veel te delen. En ondertussen klaarden we klussen.

23 oktober is een Hongaarse herdenkingsdag. Op deze dag wordt de opstand tegen de overheersing van de Sovjet-Unie in 1956 herdacht. Deze dag is bijna iedereen (die werk heeft) vrij. Behalve het horecapersoneel. En gelukkig maar. Pécs  was vol straatmuzikanten. De terrassen waren heerlijk bevolkt met genietende mensen. Zoals wij het de Hongaren toch het liefst gunnen. Genieten van gesprekken, drankjes, lekker eten en vooral plezier hebben met elkaar. Wij gingen op in het geheel en genoten tussen de flanerende mensen. Frans en Dorothé, die voor hun werk in het ontwikkelingswerk toch minstens de helft van de wereld hebben gezien, waren onder de indruk van de prachtige gebouwen die deze stad rijk is. We passeerden een straatmuzikante. Ze had een plaats op een bankje tegenover het oude theater. Ze speelde gitaar en zong. We stonden stil en legden geld in haar koffer. We bleven staan. Tranen welden op in mijn ogen. Kippenvel kwam als vanzelf. Wat een geluid bracht deze prachtige vrouw voort. Een kaartje met gegevens had ze niet, maar haar telefoonnummer staat nu wel genoteerd.

Donderdagmorgen vond een unieke gebeurtenis plaats. Al jaren streven wij ernaar om de boombladeren niet te verbranden of in grote zakken bij het vuilnis te zetten. “Breng ze dan maar bij ons” roepen wij steeds. Om half negen stopte een karretje met daar achter een aanhanger vol bladeren. Waar we ze wilden hebben. Snel opende ik het hek naar de tuin, zodat het karretje rechtstreeks naar de moestuin kon rijden. Na vier vrachten zat de klus er voor hen voor die dag op. De rest zal nog volgen. Al tijdens de ritten begonnen Dorothé en ik met het uitrijden van de bladeren in de moestuin. Hans en Frans verdiepten zich in het snoeien van de fruitbomen. Daarna werd het tijd voor een warm bad (alsof wij ons daar al niet in bevonden).

Mijn voorkeur gaat uit naar het bad van Szigetvár, omdat je daar meer kunt ravotten in het water. Deze keer werd het toch Harkány,. Het geeft meer de ervaring van een kuuroord weer. Lekker dobberen met je gezicht in de warme herfstzon. Meebewegen op het ritme dat de dansjuf aangeeft. Stinkend naar zwavel en met de warmte van het water nog in ons lichaam brachten we doezelend de avond door.

Afscheid. Ik ben er nooit zo goed in. Toch is het altijd weer onvermijdelijk. Half in de ochtend vertrokken Frans en Dorothé ons achterlatend met een vracht en pracht aan herinneringen.

Maar het gewone leven gaat verder. Zaterdagmiddag werd de ouderendag gevierd in het cultuurhuis. Oudere ben je hier vanaf  55 jaar. Dit jaar was het programma meer uitgebreid met muziek, dans en natuurlijk ons eigen “oudere koor”. Eva kookte en daar wordt iedereen gelukkig van. Eva kookt smaakvol en met gevoel. Eva is lief, net als haar zus en broer. Maar sinds vorige jaar weten wij ook van wie zij het hebben. Hun oude moeder kan stevig knuffelen en zoenen. Haar zoenen heb ik vooralsnog niet weggewassen.

En gisteren was het onze trouwdag. Eerlijk gezegd helemaal vergeten. Wij allebei. Toen Hans mij als een ballerina tegemoet kwam en omhelsde met de woorden: gefeliciteerd met onze trouw! Zag ik nog net een email van onze vriendin K. Die heeft een betere agenda dan wij.

We vierden het op de berg bij vrienden in de Mecsek. Een zalige middag met heerlijke gerechten en uitzicht op de vallei. Wat kan het leven toch mooi zijn.

Mip

2 thoughts on “De warmte van zon en vriendschap.

  1. De lol en energie spat er vanaf, heerlijk om zulke gasten te hebben! En dat poppetje op de bladeren Rolls Royce is helemaal geweldig! Veel groetjes en een leuke week gewenst. Woensdag slaat het weer om zeggen ze hier in het dorp…..met vrieskou. Ook weer prima.

  2. En dan nog de geweeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeldige kookkunsten van Miep, tomatentranen! De Tiger Lillies heb ik ook weer opgezet. De zon schijnt tussen de harde windstoten door, en de meiden belden allemaal op om te vragen hoe het met jullie is! Eeuwige liefde, sowieso en ik ben helemaal trots op Hans dat hij de trouwdag heeft onthouden!! Chapeau.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s