Het goede leven.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

De schoonheid van het wit gerijpte land beschenen door de zon. De temperatuur buiten -5. Temperatuur in de auto goed genoeg om zonder jas te reizen. Zo reden wij in de richting van de Kroatische grens, genietend van het winters landschap. Naar de stad aan de Drava, Osijek.

De stad is op veel plaatsen al gerestaureerd maar in het oude gedeelte zijn de gaten van kogels en granaten nog duidelijk zichtbaar. Het blijft een vreemd idee dat anderhalf uur rijden van ons huis de strijd hier zo heftig is geweest. Vera, die ons een paar jaar geleden al rondleidde en bij elk aangeschoten gebouw een verhaal te vertellen had, is hier geboren. Zelf woont zij al jaren aan de Adriatische kust samen met Hans. Haar familie is in Osijek blijven wonen. Hans en Vera waren op familiebezoek en voor ons een reden om elkaar weer eens te ontmoeten. Hoewel we van plan waren een paar uurtjes te blijven liep het toch anders.

Het weerzien moet ik in een paar woorden omschrijven. Heerlijk, warm en gezellig. We werden onthaald met allerlei soorten gebak. Het is te merken dat dit deel van Kroatië ooit bij Hongarije hoorde. Zelfs de appeltaart is precies zoals ze die hier in het dorp maken. Maar ook de stad zelf is bijna Hongaarser dan veel steden hier. Aan het begin van de middag nodigde Vera ons uit achter hen aan te rijden. Ze had een tafel gereserveerd in het oude stadsdeel. Ik dacht nog: Woensdagmiddag? Om half twee? Een tafel reserveren?

Een heerlijke warmte straalde af van een ijzeren aanhangwagen. De deur van de aanhangwagen ging open en binnen zagen wij een vuur met daarboven een vers lam aan het spit. De ober nodigde ons uit naar binnen te gaan, alvast een voorgerecht te nemen en te wachten tot het lam gaar was. Het restaurant zat al zeker voor de helft vol en tegen de tijd dat het lam op tafel kwam zat het afgeladen. De sfeer was geweldig en het personeel een voorbeeld hoe fijn het is om buiten de deur te eten. Het schemerde al toen het tijd werd om afscheid te nemen en na te genieten van een heerlijke dag.

IMG_0317IMG_0319IMG_0321IMG_0324

Donderdagmorgen had ik een afspraak om samen met wat vrouwen van het dorp de pakketten uit te pakken die de “Meedenker” ons gebracht had. De foto’s hieronder geven ongeveer een beeld van wat er zoal in zat. Voor alle jonge kinderen zijn tassen gemaakt met kleding, schoeisel en speelgoed. Van de rest wordt er maandag een markt gehouden in ons dorp voor ons dorp. Maar daarover later meer.

En dan hebben we nog BMI. Wat? Ja, dat! Kranten, tijdschriften, radio of televisie, ze hebben het er allemaal over. De vetzuchtige mens. Althans als die BMI te hoog is. Maar wat is te hoog? Ik hoorde getallen van 30 en 40, die schijnen te hoog te zijn. Als dat getal tot jouw lichaam behoort zit je in de gevarenzone. De meest vreselijke ziektes staan in de rij om het lichaam te verwoesten. Nu heb ik zelf een zomer en een winter gewicht. In de zomer moet ik bij eten om op gewicht te blijven terwijl ik er in de winter met gemak drie kilo extra aan eet. Hans zocht een site op die de BMI voor je uitrekent. Samen vulden we leeftijd, lengte en gewicht in en direct kwam er een cijfer. Hans kwam uit op 24. Hij aanvaarde de complimenten onderaan de uitslag en greep direct naar de doos met gevulde chocolade die zojuist was aangeschaft. Mijn winter gewicht kwam uit op 20 en mijn zomer gewicht op 19,5. Ook voor mij waren er complimenten, gelukkig maar. Want in dit land wijzen ze altijd naar hun pink als teken dat ze mij te dun vinden. En toen wij gisteren tijdens een feestelijk diner ter ere van twee naamdagen (dit in plaats van verjaardagen) toekeken hoe alle desserts in de vorm van taarten en gebak naar binnen gleden berekende wij het “ongeveer” BMI met een compliment. Van de ruim dertig mensen kwamen we tot twee.

Vanmorgen besloten we tot een wandeling in de bosrand. Gewapend met gevoerde laarzen, handschoenen en mutsen namen we de dichtstbijzijnde boomstam om het water over te steken. Beau stak als eerste over, kwam terug, ging nog een keer en gleed uiteindelijk uit en belandde in de blubber van de sloot. Zo wisten we dat de overgang nogal glad was. Eenmaal aan de overkant hoorden we zacht miauwen en niet veel later verscheen poes Zsazsa die niet meer van onze zijde wilde wijken. Wat een stoere poes!

2 thoughts on “Het goede leven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s