Over sterren en engelen.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Ik slaap graag met de gordijnen open. Allereerst kan ik de sterren bewonderen voor het slapen gaan. Ten tweede is er een grote kans dat ik gewekt word door een opkomende zon. Mijn favoriete samenstelling is een lichte mist tijdens de zonsopkomst, waardoor een prachtig gefilterd zacht oranje licht de slaapkamer binnenkomt. Dit geluk overkwam mij gisterenmorgen. Het beloofde een prachtige dag te worden.

Sinds onze winterbanden weer onder de auto zitten heeft Hans mij een paar keer gezegd dat hij er niet tevreden mee is. Hans is, meer dan ik, één met een auto. Hij hoort alles, voelt alles en controleert tegelijk of alles wel reageert zoals het zou moeten. Deze tests laat hij mij ook regelmatig doen (op een plek waar het kan) om te tonen hoe een auto kan reageren als er plotseling een verandering op de weg is. Ik zit graag naast hem. Ik vind hem een betrouwbare chauffeur met de blik van een adelaar. Hij ziet bijna alles.

Aan het begin van de middag hadden we uitnodiging van een burgemeester een paar dorpen hiervandaan. Het dorp bestaat voor 98% uit zigeuners. Zo ook de burgemeester. Volgens vriendin Zsuzsa een echte knappert. Dat laatste woord had mijn interesse, maar het was niet de reden van onze komst.

Sinds de invoering van de werkplicht voor werkeloze dorpsbewoners heeft hij een ander plan ontwikkeld dan alle andere dorpen bij elkaar. Hij heeft een ware tuinbouwschool opgezet waar een ieder iets leert over het bewerken van het land. Daarna bouwden ze samen rijen kassen en maakten de akker bouwrijp voor gewassen. Alles biologisch. Sinds dit jaar heeft het dorp een contract met de markten in Pécs waar ze hun waar kunnen afzetten waardoor het dorp extra inkomen heeft, nog meer zaden kan inkopen en iedereen daar beetje bij beetje wel bij vaart. Tegelijk werkt iedereen mee aan een betere standaard voor het dorp.

We werden ontvangen met een door de burgemeester zelf gebakken brood en een huisgemaakte en van eigen land Lecsó (tik het woord maar in en je kunt er allerhande recepten van vinden). Buiten dat deze man intelligent is is hij ook sympathiek. En inderdaad een echte knappert. Tijdens het eten vertelde hij over het andere project in hun dorp. Een holocaust gedenkteken voor alle omgekomen zigeuners tijdens de tweede wereldoorlog. Nu waren Zsuzsa en wij niet de enige gasten. Bij ons aan tafel zat ook de Duitse “Meedenker” met zijn vrouw. En juist de Duitse “Meedenker” wierp de vragen op. De warmte tussen de twee mannen was voelbaar en dat maakte het gesprek zo mooi.

We reden achter zijn auto aan. De zon liet het land in mooiste licht zien. Wat is Hongarije toch mooi! riepen we tegen elkaar. Tegen half vier kwamen we op een plek die je met gemak een klein paradijs zou kunnen noemen. De “Meedenker” gaf ons een rondleiding door de tuin, de dieren en alles wat daarbij hoort. Het huis niet al te groot maar wel heel erg sfeervol. We hadden een uitnodiging voor een kopje koffie maar dat liep toch anders.

Er was een grote kalkoen overgebleven waar ze met de kerstdagen niet aan toe waren gekomen. Of we toch vooral maar bleven eten want speciaal voor die dag had hun hulp een halve dag in de keuken gestaan. We bleven. En het werd weer eens een kakofonie aan talen aan tafel. Hongaars, Duits, Nederlands en Engels door elkaar. Maar de gesprekken waren er niet minder geanimeerd om. Er viel zoveel te vertellen en nog veel meer te lachen. De “Meedenker” en zijn vrouw hebben ons hart gestolen. Dat van Zsuzsa trouwens ook.

Ik zou terug rijden, maar omdat we langer bleven dan het licht zou blijven leek het Hans beter dat hij dat zou doen. Nachtblinde ogen en een heuvelachtige weg met veel bochten waren zijn overdenkingen. Rond half acht stonden we buiten en keken naar een prachtige heldere sterrenhemel. De temperatuur was nog steeds lekker, zo rond de zes graden boven nul. Onderweg hadden we verrassende weersomstandigheden. Vette mistbanken waar de temperatuur ineens tot het nulpunt zakte en dan weer glashelder weer met vijf/zes graden. Eenmaal een paar kilometer van huis bleven de mistbanken hangen. Hans minderde vaart tot ca. vijftig kilometer per uur. “Hoe vaak zullen wij deze weg al gereden hebben”.

Ik rekende en nog voor ik de som rond had begon de auto te rijden alsof hij werd bestuurd door een dronkaard. Hans stuurde bij en we gingen over in een soort ijsdans, hoewel ik denk dat het eleganter had gekund. De auto kwam weer recht op de weg om daarna om zijn as te draaien. Als een stervende zwaan. In de greppel. Ik zag even sterretjes.

Een automobilist stopte. Hij scheen met een zaklantaarn naar ons. “Alles goed met jullie?” was zijn eerste vraag en zette voet op het asfalt. Hij pakte zich vast aan zijn auto om zijn evenwicht te houden. “Het is hier spekglad!” riep hij verrast en geschrokken tegelijk en schuifelde met zijn zolen over de ijsweg. We maakten de gordels los en stapten uit, hoewel dat wel wat lastig ging met zo’n schuin geparkeerde auto. We probeerden de schade te bekijken terwijl er steeds meer auto’s stopten. En dat niet alleen, er stapten ook nog allerlei mensen uit die allemaal hun hulp aanboden. Eén man belde een vriend in het dichts bijzijnde dorp. “Hulp is onderweg. Een tractor of een combine” Dat wist hij nog niet zeker. Er stopte nog een kleine vrachtauto met twee mannen die de auto er wel uit wilde trekken. Helemaal makkelijk zou dat niet worden. De mannen keken om zich heen en zagen dat er genoeg spierkracht bij elkaar was om de auto uit de greppel te duwen. En zo geschiedde.

Volgens ons valt de schade wel mee. Het meest nog zijn het vooral de kunststof attributen waarmee de auto’s van tegenwoordig zijn opgebouwd. De grootste deuk zit eigenlijk bij Hans. Hij, die slipcursussen heeft gegeven. Hij, die vier keer Parijs Dakar heeft gereden. Hij, die onderricht heeft gegeven in terrein rijden. Hij, die mij steeds tussendoor leert hoe een auto op onverwachte omstandigheden kan reageren en wat ik dan vooral moet doen.

Maar mijn hoed gaat vooral af voor al die Hongaarse mannen en vrouwen die in de dichte mist hun auto stopten, hun hulp aanboden en dat ook daadwerkelijk deden. Zij maakten dat wij deze gelukkige dag ook gelukkig af konden sluiten. En natuurlijk de engel die weer eens op onze schouders zat. Maar tegelijk denk ik ook dat Hans het goed heeft gedaan door rustig te blijven, de auto voor het grootste deel weer onder controle kreeg waardoor de schade aan de auto beperkt is gebleven. Maar vooral dat wij zonder welke verwonding dan ook gewoon konden uitstappen. De winterbanden worden morgen gecontroleerd.

Mip

5 thoughts on “Over sterren en engelen.

  1. Altijd op je gevoel afgaan. Hans wist het eigenlijk al, dat het niet top was. Maar op een onverwachte ijsplaat zonder veel autogewicht. Ja…………..
    Gelukkig alleen blikschade. Maar wel behoorlijke zo te zien.
    Schumacher is ook op zijn plaat gegaan. Ik hoop dat hij het red.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s