Wensen voor het Nieuwe Jaar

IMG_0448

De vaste lezers van deze blog zullen wel weten dat het gros van de bijdragen geschreven worden door Míp en dat bij hoge zeldzaamheid ik zelf ook wel eens een duit in het zakje doe. De blog van dit keer dus van mijn hand en wel om reden dat ik vind dat mijn Míp ook weleens een keer in het zonnetje mag worden gezet. Want het mag dan zo lijken dat ziektes of pech alleen de direct betrokkene persoon treffen, de partner krijgt er net zo hard van langs en daarom de schijnwerper een beetje op haar. Zij is het die in de afgelopen jaren flink haar portie kreeg toebedeeld door alle omstandigheden hier ten huize. En daarom wens ik haar een jaar waarin verder geen rare dingen zullen plaatsvinden die ons leven doen schudden op haar grondvesten…! Want wat gebeurde er de laatste drie jaar allemaal met mij waardoor zij het zo zwaar te verduren kreeg? Even op een rijtje dan maar……

Een prostaatoperatie waarbij tijdens de voorbereidingen daarvan en passant werd vastgesteld dat er ook nog een kwaadaardige tumor in die prostaat huist. Om die tumor te kunnen bestralen moest er in oorsprong gedurende 6 maanden maandelijks vrouwelijke hormomen worden toegediend om die prostaat te doen krimpen. Nou, het werden 18 maanden en geloof me, ik weet wat het is om te leven met vrouwen die periodieke oprispingen hebben en dus moet het voor haar een vreselijke tijd geweest zijn om toen met zo’n brok dynamiet te leven als ik waarbij wisselende stemmingen van echte vrouwen bij in het niet vielen. Ze stond me bij tijdens alle bezoeken aan ziekenhuizen in zowel Pécs als Budapest, zaten samen in wachtkamers van urologen en oncologen en maakten daar samen het allerbeste van en zetten daarbij ook nog vaak de boel op stelten. Ergerden ons samen enorm aan het gebrek aan privacy, ramden op deuren van secretaresses om artsen die zich niet aan afspraken hielden te spreken te krijgen. Verbaasden ons over het feit dat de Hongaren zo goed hebben geleerd om te kunnen wachten..soms dagen lang.

Chaos

Tijdens die hele periode van medicatie was de strijd tussen de man in mij en de rijzende ster van die opdringerige vrouw in wording dusdanig onhoudbaar geworden dat elke vorm van logica en verstand heel ver te zoeken was. Gevolg daarvan was dat tijdens een opknap- en verfbeurt van de woonkamer ondergetekende een misstap maakte door totale chaos in het hoofd en lijf. Een gebroken voet…holy moses, dat kon er nog net bij. Nooit vergeet ik het moment dat ik met die voet, Míp volgend en steunend op een eenpoot statief, de spreekkamer van onze huisarts binnengleed en op mijn platte bek ging met als gevolg dat zowel de arts, de assistente en Míp in hun broek moeten hebben gepiest van de lach.  Zes weken lang chauffeerde zij ons en was het dankzij een door vrienden beschikbaar gestelde rolstoel dat ik nog een beetje mijn eigen vaarwater kon organiseren en haar daarbij het leven nog moeilijker kon maken in mijn ongeduld om weer vrij te kunnen bewegen. Dat die periode ook voor enorm veel pret en hilariteit zorgde en zodoende even de aandacht afleidde van die altijd maar dreigende kuttumor was wel heel erg welkom.  Dat ik na het verlaten van het traumaziekenhuis de steile helling afreed met die rolstoel, waarbij de rook uit mijn handen moet hebben geslagen en op volle snelheid nog maar net een langsrijdende auto tot stoppen kon dwingen en zodoende  kon ontwijken zijn dingen die het leven weer wat dragelijker maakten toentertijd..lachen, heel hard lachen. Dat de arts er weer eens niet was en zijn collega de dienst erbij waarnam met als gevolg dat er wel een minstens honderd wachtenden in de gang zaten en ik besloot dat het met 38 voor die dag wel voldoende was en dat het verwijderen van gips toch wel een heel karwei is voor een do-it-yourselver, maar dat je dan wel een paar uur later lekker in het zwembad ligt af te koelen. Wat Míp daar allemaal van dacht toen, daar stond ik absoluut niet bij stil.  Dat het gevolg van die meer dan twee te lang toegediende hormonen was dat ik ik stonk als een beer was een gegeven waar zij mee moest leven en geloof me, als ik zeg stinken, dan bedoel ik echt een lucht waar menig afvalverwerkingsbedrijf bij in de schaduw zou hebben gestaan en waar zij niet meer dan haar wenkbrauwen over ophaalde en dat terwijl ik zelf bijna moest kokhalzen als ik mijn net een uur daarvoor gewassen oksels rook.

Dat kon er ook nog wel bij

Dat dit alles haar in die periode een zeker moment allemaal teveel is geworden mag blijken uit het feit dat ze een zeker moment volledig instortte. Spierfuncties die het opgaven en totale immobiliteit en incontinentie tot gevolg, waarop ik haar in de auto heb geladen en de arts constateerde dat zij toe was aan rust en ontspanning. Een ‘knipkaart’ voor tientallen keren massage en volledige therapie en veel zwemmen brachten haar weer in in evenwicht. Maar dat zelfde evenwicht zou ik weer knap in de war brengen toen mijn lijf besloot eindelijk toe te geven aan een al jaren sluimerende rugpijn en wat uiteindelijk resulteerde in de jullie vast nog wel in het geheugen zittende herniaoperatie in Nederland…iets wat zonder de steun van de meesten van jullie onmogelijk zou zijn geweest. Nee, het waren geen makkelijke jaren en ja, er hebben heel wat spannende momenten zich afgespeeld waarbij het soms maar kantje boord is geweest dat wij bij elkaar zijn gebleven en zelfs dit laatste is meer aan Míp te danken dan aan mijn totale gebrek aan empathie gedurende die periode van medicaties.

Genoeg is genoeg

Omdat het niet voor het eerst was dat ik met kanker had te maken en voor de nieuwkomers onder de lezers -in 1980 heb ik het geluk gehad om na bijna twee jaar chemotherapie een leven in de verlenging te mogen aanvangen-  de ziekte van Hodgkin bood toen een nog niet zo zekere zaak van overleven en was vijf jaar de toen de statistische norm, was het voor mij een duidelijke en uitgemaakte  zaak dat er niet nog meer kwaliteit van leven verloren mocht gaan aan artsenbezoeken, wachtkamerzitten en navelstaren. Samen hebben we daar de nodige keren uitgebreid over gesproken en kwamen tot de slotsom dat we ons leven weer op zouden gaan pakken en dat kwaliteit van leven belangrijker is dan de kwantiteit en vandaar dat we samen die tumor maar lekker laten voor wat ie is. Met nu ook nog een klein ongelukje achter de rug waarbij we met Peugeot door gladheid werden overvallen en in de berm zijn geraakt is de maat vol….meer dan vol en is dus dit dus het scharnierpunt waarbij een nieuw leven aan zal gaan breken zonder ziektes, pech en tegenslagen….

Al die tijd is zij mijn steun en toeverlaat geweest en nu, bij de aanvang van 2014, wil ik die woorden van dank aan haar wel eens een keer delen met jullie. Waarom? Omdat jullie op die manier getuigen zijn en mij in die soms zwarte momentjes hier wel even aan kunnen herinneren…aan die kanjer die naast me staat en waar ik wel verdomde veel aan heb te danken. 2014 is het jaar waarin ik maar niet genoeg kan zeggen: Liefste, bedankt voor al je steun en onvoorwaardelijke liefde….. ik hou van je.

Gelukkig Nieuwjaar allemaal en leef het leven alsof elke dag de laatste kan zijn.

Hansio

(n.b. mocht er hier en daar een taal-of schrijffoutje in zitten, neem het voor lief. Ik heb deze tekst in het geniep geschreven en wilde niet het risico nemen dat zij het zou ontdekken en mij die kans van publiceren zodoende zou ontnemen)

11 thoughts on “Wensen voor het Nieuwe Jaar

  1. Ik wet uit ondervinding hoe het is Hans/Mip en daar is een relatie voor, en hoe sterk zoiets is word dan bewezen, daar is de nieuwe generatie toch iets makkelijker in het opgeven dan wij va de öuwe”garde. Nog veel liefde en plezier in de komende jaren samen.

  2. Lieve Hans en Míp, Kees en ik zijn nog altijd blij dat we in jullie dorp een feestelijke middag met jullie hebben mogen meemaken en daarbij jullie een beetje hebben leren kennen. Inderdaad, een prachtvrouw die Míp! En jij bent ook een geweldig mens als je zo’n mooi stuk over jezelf en haar kan schrijven. Een dikke kus allebei van Kees en Marjanne

  3. hans van ons ook een heel gelukkig 2014 en hopen dat verder leed gespaard blijf ik weet wat het is kanker te hebben ik heb borstkanker gehad gelukkig genezen groetrjes an en natuurlijk ook van toon koning

  4. Ik heb de tekst gewoon nog een keer gelezen. Wat kunnen jullie elkaar dankbaar zijn dat je elkaar bent tegengekomen en nog steeds iedere dag samen zijn. Wat dachten jullie ervan dit alle dagen van het jaar aan het begin van de dag even te noemen. En er even bij te zoemen……

  5. lieverds wat een fantastische blogs schrijven jullie en wt een zaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaligheid dat we altijd in jllie liefde mogen delen!!! liefs dorothé

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s