Geluk? Dit was meer….dit was Strontmazzel……

Soms pech…soms geluk…

Wij stoken hout…heel mooi hout. Beukenhout en dan ook nog eens kurkdroog. Ja, het zou beter voor het milieu zijn wanneer we bijvoorbeeld gas ter beschikking zouden hebben, maar ja, dat is hier niet. Dat hout dat stoken wij in een kandalló…. een prachtige grote, met de hand gebouwde tegelkachel. Dat stoken doen wij altijd met de grootste zorg om een zo efficient mogelijk gebruik te maken van onze houtvoorraad want dat de prijs van dat hout is direct gekoppeld aan de andere energieprijzen en geloof nu maar dat ze hier best kunnen rekenen. De afgelopen maanden echter wilde het stoken niet helemaal lekker lukken. Veel roet en geen echte ‘trek’ in de schoorsteen.  Míp die al maanden niet echt wilde genezen van een griep die ze ergens in november opliep en maar de nachten doorblafte dat het een lieve lust was.  Opvallend was ook dat wij allebei al tijden  last hadden het eind van de avond te halen zonder in slaap te dommelen……maar ja, een druk bezet en ook actief buitenleven, wat wil je dan.

Schoonmaken die hap….?

Een mogelijke reden voor het slechte branden, zo dacht ik, waren wellicht de tegenstrijdige stookinstructies geweest die vader Imre en zoon Janosz, de kandallóbouwers, ons hadden gegeven. Míp volgde strikt de instructies van pa en daar was ik het in het geheel niet mee eens. Tot van de week…de telefoon gepakt en verzocht of men eens kon komen kijken wat er nu echt mis was en waarom het huis maar niet echt op temperatuur wilde komen. Zoonlief, een regelrechte kloon van die ‘ouwe’, kwam gisteren einde van de middag met een medewerker eens even dit ‘varkentje wassen’. Aan de voorkant de tegels eruit waardoor ze het overtollige roet eruit konden scheppen. Dan de boormachine erbij om op een andere plek, waar zij een ophoping vermoeden, ook een tegel te verwijderen. Hakken, slaan, breken en verder hakken en toen…. schrik alom… Twee grote vuilniszakken gevuld met roet en asfalt moest er verder worden gezocht. Via het inspectieluik in de schoorsteen de trek controlerenen toen kwam de vraag of wij ook ergens een bon hadden van de schoorsteenveger. Míp viste deze uit de administratie, gaf deze aan junior. Die vond daarop het mobiele nummer van de schoorsteenveger en meteen begon  hij in zijn telefoon bevelen te geven. “Komen…nu!….Neen, niet morgen…NU!”

Enige uitleg

Ieder jaa, rond demaand mei, dan komt de schoorsteenveger. Vriendelijk lachend opent hij dan het inspectieluikje, stopt zijn hand met daarin een spiegeltje naar binnen en spreekt dan de geruststellende woorden” Helemaal goed” en schrijft een bon uit. Eentje blijft in zijn administratie en de andere krijgen wij als bewijs voor de verzekering voor het geval er ooit brand zou ontstaan. Al zes jaar deed hij dat op deze manier zonder ook maar één keer die schoorsteen te hebben geveegd. Ja, wie zijn wij om zijn kunde in twijfel te trekken en ja, die schoorsteen was nieuw gebouwd en erg ruim van afmeting. Junior beval hem om dit keer het werk waarvoor hij al die tijd was betaald nu ook maar eens daadwerkelijk uit te voeren en dus ging de veger verticaal de schoorsteen in. U als ervaren lezer voelt het al aankomen….een razend, donderend geluid waarmee alle roet en stukken asfalt naar beneden kwamen vallen en op de vloer van het halletje terecht kwam. Ja, zo wist hij alsnog de strijd aan te gaan….die mensen hier die stookten veel te nat hout.. Junior werd lichtelijk nijdig, pakte een blok van de stapel hout en sprak slechts dreigend “Kurkdroog!@$*&!”  Opvallend hoe mensen soms ter plaatse kunnen krimpen. Hoe ze dan ineens heel gedienstig en vriendelijk, nee, zelfs kruiperig kunnen worden. Een derde vuilniszak werd gevuld tot een gewicht dat nog nauwelijks was te tillen en toen…toen beseften wij dat we door het oog van de naald waren gekropen. Janosz veinsde nog enige vriendelijkheid toen de schoorsteenveger ons pand verliet en hoofdschuddend maakte hij ons toen duidelijk dat we blij mochten zijn dat we het er levend vanaf hadden gebracht.

Kolendamp

In mijn jeugd heb ik ik allerlei bijnamen gekregen. Die Lange, Molenramp en zelfs Kolendamp behoorde tot dat rijtje van ‘knuffelnamen’ uit die periode. Nooit durven dromen dat ik nog een keer zo dicht bij mijn voormalige bijnaam terecht zou komen dat die ons sluipend het leven had kunnen ontnemen. Koolmonoxidevergifteging…vaak gelezen dat er weer een aantal mensen waren gaan hemelen door dit beruchte fenomeen, maar wij…wij hadden dit keer vreselijk veel geluk of zoals het zo mooi kan worden samengevat..een ‘Close Call’. We hebben er een neutje op genomen en het eerste dat Míp monter opmerkte was ” Voortaan ieder jaar vegen, want daar betalen wij hem tenslotte voor. Desnoods twee keer per jaar….is ie helemaal bedonderd…..die vuile rotzak….dit was gewoon een moordaanslag!” Wij telden nog maar weer eens een keer onze zegeningen en zijn tot de conclusie gekomen dat we dit keer óók eens een keer tot de regerechte geluksvogels behoren…..want van ons zijn jullie voorlopig nog niet af….echt niet.

Hansio

HAM_4549Tulp

 

10 thoughts on “Geluk? Dit was meer….dit was Strontmazzel……

  1. Hebben jullie echt mazzel gehad, zeg, die komt toch zeker de komende jaren de schoorsteen gratis vegen? En zo niet, dan…….

  2. De schoorsteenveger is bij ons ook snel klaar. Wip op het dak en er weer eraf, krantje met roet. En weg is hij weer. Maar het is bij ons misschien minder ingewikkeld.

  3. De rillingen lopen over m’n rug…zo’n levensgevaarlijke schoorsteenveger moet direct op non-actief worden gesteld en aangeklaagd voor een moordaanslag. Issie nou helemaal van de pot gerukt! En het geld van alle voorgaande niétveegbeurten terugeisen. Pffff, jullie zijn echt ontsnapt aan een ramp, echt ik krijg het er koud van, terwijl het hier juist zulk lief lenteweer is. XXXX

  4. Jezus! Onze schoorsteenveger doet precies hetzelfde! Is meer tijd kwijt aan het invullen van zijn bonnetje dan aan de schoorsteen zelf, waar hij in 10 seconden mee klaar is. Gelukkig is de schoorsteen twee jaar geleden nieuw gebouwd, maar vanaf nu zie ik er persoonlijk op toe dat hij hem ook gaat vegen, reken maar!

  5. Jeetje Mensen,

    wat een mazzel hebben jullie gehad !!

    Wij hadden ook zo’n schoorsteenveger. Effe kijken met het spiegeltje en “kassa”. Tot de ellende begon…..ik zal jullie wat foto’s mailen…Geen kolendamp, maar wel de drap uit de muren en het hele huis onder de rook.

    De onze had altijd een smoesje, dat Jaap cement moest gaan aanmaken om het luikje weer dicht te metselen. M.a.w. hij deed dus NIETS !! Als je er niet met je neus bovenop staat, gebeurt er niets!
    We hebben nu een ander. GEWELDIG ! Die geluiden had ik nog nooit gehoord vanuit het stookhok. Hij heeft zich een puist gewerkt. Komplimenten.

    Wij stoken ook mooi goed gedroogd hout en hebben weinig roet daarvan.

  6. Ja, kolendamp. Zo heet je voor ons ook. Uiteraard. Maar dat het nog bijna je dood was, had ook weer niet gehoeven. Zo ging de jongen Plantinga van de luyerinksingel ook henen. Wat een triest verhaal was dat. Ben blij dat het voor jullie weer is opgelost

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s