Fluitje van een cent?

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het is koud, de zon schijnt, er valt regen en het waait als de hel. Een hele koude wind uit het noorden. Maar vooral die windstoten uit het noorden voelen als vrieskou aan. Vinden wij dat erg? Nou, nee eigenlijk niet. Als het mooi weer is zijn we uren buiten. Als het takkeweer is zijn we gewoon lekker binnen. Enige tijd geleden, toen het weer ons ook voor een dag naar binnen dreef, tikte Hans de walnoten met een hamer en ik sorteerde de stukken walnoot. Ik vind dat altijd een gezellige bezigheid. Net zoals vroeger pelpinda’s op een krant aan het strand. Met dat verschil dat het binnen zelden waait. De walnoten worden gekraakt om er olie van te maken. Nu is niet zo dat er gelijk olie van gemaakt kan worden. Eerst moeten de noten getest worden op de juiste vochtigheidsgraad. Als die goed is kan ik meteen aan de slag. Als die niet goed is dan moeten er nog wat extra handelingen gedaan worden.

De test doen we zodra we weten dat er slechter weer in aantocht is, anders gaat het mis. De oven gaat op 100 graden en daarin zetten wij voor een uur 100 gram walnoten. Als de noten goed zijn is hun gewicht na dat uur met acht procent afgenomen. Deze lading noten (ruim twee kilo schoon aan de haak) gaven na dat uur een gewichtsafname van twee procent. Zes procent te weinig dus. Te droge noten laten zich niet makkelijk of eigenlijk helemaal niet tot olie persen. De uitvinder van ons oliepersje heeft er dan ook een handleiding bij gedaan om de noten alsnog op de goede vochtigheidsgraad te krijgen. Het was even rekenen. Zes procent van twee kilo is twaalf. Doe dit maal tien cc en je krijgt honderdtwintig. Dit vocht voegen we toe in de vorm van water. We doen alles bij elkaar in een afsluitbare bak en laten dit twee tot drie dagen staan. Niet langer want dan gaan de noten schimmelen en hadden wij  helemaal voor niets uren zitten tikken en pellen. We hielden de radar in de gaten en berekenden dat gisteren de juiste dag zou zijn om olie te maken. En het kwam allemaal mooi uit. Het was ook juist de dag dat ik ontzettend veel zin had in fysieke arbeid. Je moet goed in je vel zitten anders loopt het allemaal mis. De natuur moet precies op elkaar afgestemd zijn. De noten en degene die de pers ter hand neemt.

Ik sleepte de speciale olieperstafel vlak bij de kandalló. Stelde het persje in en verwarmde het met een klein vlammetje. Bak voor de notenprut die overblijft en daarna naar de kippen gaat, potje om de olie op te vangen en een grote kan met daarover een stukje vitrage om de olie meteen te zeven. Maar eerst even de eerste lading noten fijner maken op een grote houten plank en een lekker scherp groot mes. Het vullen van het persje kon beginnen. Had ik het eerst best nog een beetje koud, na enige tijd kon mijn dikke trui uit en werkte ik in een hemdje verder. Tussendoor boorde Hans het vastgelopen kopje schoon (het wordt bijna harder dan beton) maar ondertussen heb ik een kopje extra om gewoon lekker door te kunnen werken. Na twee uren draaien, noten hakken, potjes legen en zweet verwijderen zag ik tot mijn grote geluk dat de kan al tot meer dan een liter gevuld was. De notenbak was voor driekwart leeg. Maar het was half vijf en we moesten met de honden  naar de dierenarts die hier achter in de straat klaar stond om elke hond een anti-hondsdolheid injectie te geven. Nu kun je zo’n persje niet zomaar laten staan want dan koekt alles aan en ben je later vier keer zo lang bezig met schoonmaken. Ik maakte alles schoon en installeerde de pers alvast voor vanmorgen

Gelukkig was ik vanmorgen ook nog in goede conditie, was het buiten koud en winderig en had ik de juiste moed om het karwei alsnog af te maken. Bijna anderhalve liter moet nu eerst nog uitzakken tot er straks een zeer ruime liter goud heldere heerlijke olie overblijft. Ik keek er met trots naar toen Hans mij passeerde en terloops zei: dit keer niet alles weggeven. Ik dacht terug aan mijn zweetdruppels en voelde mijn spieren, maar het antwoord bleef ik hem schuldig.

 

Mip

Walnoot

3 thoughts on “Fluitje van een cent?

  1. Mip: dat heb je weer eens mooi verteld. Alsof je net een Grunberg achter de kiezen hebt. Ik hou me af en toe ook met walnoten bezig, maar die komen uitgedroogd en wel van Appie. Ik kraak ze netjes met een krotennaker, doe de schone inhoud in een schaaltje, mik het schaaltje in de keukenmachine, maal er grove pulp van, voeg dat als laagje twee aan de ochtendhap toe. Laagje 1 is gesneden vers fruit (van Appie), laagje 2 walnoten dus, laagje 3 magere yoghurt (van Appie) en laagje 4 cornflakes (van… je raadt het al). Ik moet het in afzondering opeten , want Anne gruwt van zowel het notenkraken alsook van m’n geknaag op die lekkere cornflakes. Maar ’t smaakt best gezond.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s