Zo van die dingen.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

We stonden samen op de veranda en keken naar de wolkbreuk die over ons heen trok. Brigitta was gekleed voor een zomerse dag waardoor ze, ook al woont ze maar een paar deuren verder, totaal verzopen en doorweekt thuis zou komen. Wil je een pan? Vroeg ik haar. Eigenlijk zei ik: wil je een koekenpan? Ik geef toe dat de vraag achteraf best wel een beetje raar was. Er kwam een vouw vlak boven haar neus, omdat ze haar wenkbrauwen schuin optrok. Daarna omhelsde ze mij met een overdonderende lach. Paraplu bedoel je? Ja, dat was wat ik bedoelde. Nu gebruik ik het woord paraplu niet zo vaak waardoor het niet als vanzelf in mijn hoofd zit. Koekenpan gebruik ik eigenlijk ook niet zoveel, vandaar dat ik die twee waarschijnlijk door elkaar haalde. En de woorden eindigen allebei op nyö, dus ik zat best in de goede richting. Nou goed, serpenyő is een koekenpan en esernyő is een paraplu. Als je die woorden zo ziet lijken ze best wel een beetje op elkaar. Alleen voor Hongaren geldt dit natuurlijk niet, die weten dat het koekenpan en paraplu is. Toch weer twee woorden die beter zullen beklijven met een vette glimlach.

En Beau woonde bijna samen. Daar hebben we snel een stokje voor gestoken. Marcello had in al zijn wijsheid besloten dat de broedse krielkip haar eieren uit moest gaan broeden op het lekkere zachte dekbed in de hondenbench van Beau. Al gillend en tierend (krielkippen maken zo ongeveer hetzelfde geluid als een gillende keukenmeid) vervoerde Hans haar naar haar nieuwe onderkomen met Marcello als een waakse haan achter hem aan. Ze ligt nu heerlijk rustig in de schuur. Een mooi hokje vol met stro waarin nu negen eieren worden uitgebroed. Over twintig dagen weten we meer. En Marcello? Die zag ik vanmiddag slapen in de hondenbench van Beau. Waarschijnlijk wachtend op de terugkeer van zijn geliefde kleine krielkip. Ik hoop dat hij er overheen komt.

En gisteren in de moestuin schoot het verhaal mij ineens weer te binnen. Het was toen ik verse spinazie aan het plukken was. Spinazie die de naam Reuzenblad met verve draagt. Dit verhaal speelt zich eind jaren zeventig van de vorige eeuw af. In die tijd was de zogenaamde “kasspinazie” overal in Nederland te verkrijgen. Kleine, malse groene blaadjes. Zo licht als een veertje waardoor er honderden blaadjes in één kilo pasten. “Ik heb eigenlijk de pest aan spinazie, omdat het zo ontzettend veel werk is” sprak mijn zus Ineke. Ik keek haar vragend aan. Veel werk? Ja, al die steeltjes die eraf gesneden moeten worden. Ik keek haar nog eens extra vragend aan. Ik zag haar voor me. Zwoegend elk blaadje wassen en daarna het dunnen steeltje eraf. En dat dan zeker een paar honderd keer. Haar uitleg volgde snel. Ze had een kookboek gekregen dat door Sophia Loren geschreven was. Alleen voor de omslagfoto zou ik het kookboek al willen hebben, laat staan voor al die mooie recepten van de moeder van Sophia Loren. Nu schreef het recept van de spinazie voor dat inderdaad de stelen van de spinazie verwijderd moesten worden. Alleen was er één klein detailverschil.  En dat wist ik toen natuurlijk ook niet, maar een paar jaar later wel. In Italië kookten ze in die tijd al, net als zeker in Turkije, met wilde spinazie. Grote grove bladeren met enorme dikke stelen en zeker niet met die fijne steeltjes van de Nederlandse kasspinazie. En toen ik gisteren met die enorme bladeren spinazie in mijn handen stond hoopte ik even het kookboek van Sophia Loren te kunnen inzien en het recept te lezen dat bij mijn spinazie paste. Ik zou dit kookboek nog graag eens ergens tweedehands op de kop willen tikken. Al was het alleen maar voor de omslagfoto.

Mip

10255177_633111400099772_1319621243154885863_o

 

3 thoughts on “Zo van die dingen.

  1. Krijg meteen zin in spinazie, kookboek van Sofia is op Bol.com te verkrijgen. Denk dat er meerdere boeken zijn gemaakt. Geschiedenis ervan staat er ook bij, bvb via de Gruijter te verkrijgen in 1972 volgens mij. Groetjes van een Vlaardingse bewonderaar van de mooie verhalen op deze blog.

  2. wat een leuk verhaal, vooral over die koekenpan en de plu, zo herkenbaar allemaal.
    Dat kookboek is vast nog op internet te verkrijgen, maar voor de recepten heb jij het niet nodig….alles uit je keuken is zalig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s