Een ode aan mens en dier…….

 

opname
Daar lig je dan ineens……..

 

 

Is me dat even schrikken

Sinds een paar maanden had en heb ik nog heel soms wat er g opdringerige jeuk op mijn borst….zo net boven de hartstreek. Onderzoek, een paar maanden geleden, wees uit dat ik misschien iets aan mijn leefstijl zou kunnen veranderen, maar geen reden tot paniek. Dat zit dus voorlopig wel goed…dacht ik. Gisteren vroeg in de ochtend, zoals gewoonlijk, de poezen naar binnen voor een hap, de honden eruit voor een plas en een drol en kippen met hun haan de vrijheid voor hun dagelijkse zoektocht naar wormen  en wat dies meer zij. Eenmaal door het hek naar de grote tuin heen krijg ik het benauwd…pijn rond de hartstreek en plots heeft mijn linkerarm heeft er geen zin meer in….shit…nee toch?  Ik raak niet snel in paniek, maar stel je nu voor dat ik hier, terwijl de hele wereld nog slaapt, onderuit ga, wat dan? Kennelijk straal ik die onzekerheid uit want de antenne van Pip heeft het ontvangen en vanaf dat moment wijkt hij niet meer van mijn zijde en zoekt constant oogcontact. Met het hele spul gaan we retour en wordt de pijn steeds heviger en loopt Pip nog strakker tegen mijn been aan om mij nog beter aan te kunnen voelen. Met zachte stem maak ik Míp wakker en vraag haar om een arts te zoeken. Ze schrikt zich rot en kleed zich snel aan…en gaat Laci vragen waar we op dit veel te vroege uur hulp kunnen verwachten. Laci is ook een matineus type en binnen vijf minuten staat hij voor de deur met zijn ouwe trouwe Polo. Instappen en snel naar Szentlörinc waar het nieuwe gezondheidscentrum staat. Nog geen tien minuten later rammelt hij aan deuren en komen er een aantal dames in het wit naar buiten die mij ondersteunen en meteen naar binnen op een onderzoekstafel planten. Weer twee minuten later zitten er allerhande plakkers op mijn borst en lig ik aangesloten op Houston Control. Waar het pijn doet? Of ik even diep kan ademhalen. Nog meer wit vult de kamer en vraagt een verpleegster of ik rook. Ik kijk haar in de ogen en antwoord “Ja! Jij ook?” Ze grinnikt en gaat door met luisteren en voelen. “Ik ga een ambulance bellen!” zegt ze.

Tuut Tuut…dat is snel

Enige minuten later neemt een heel erg vriendelijke noodarts de boel over en plaatsen twee broeders mij over op de brancard. De arts twijfelt…naar het ‘hartziekenhuis’ in Pécs of naar Szigetvár? Het wordt Szigetvár en dus zijn we weer een paar minuten later op pad…gelukkig, zonder sirene en lig ik aangesloten aan de monitor. De bloedruk is wel wat hoog, maar ook niet verontrustend denk ik dan als leek. Tien minuten later rol ik het ziekenhuis binnen….het ziekenhuis waar ik zoveel verhalen over hoorde en waar bij alles vrijwel alles het woord slecht boven kwam drijven. Voor de zoveelste gaan de plakkers op mijn borst…en gaat er van alles piepen. Bloed wordt afgenomen en worden details uitgewisseld en ingetikt op de computer. Dan komt de specialist en weet je wat? De meest vriendelijke man die ik op dit gebied ooit ontmoette en die ook nog eens buitengewoon goed Duits spreekt, maar bovenal hij heeft pretoogjes. Hij begint met vragen en gaat door met vragen….en onderwijl is hij nieuwsgierig naar allerlei, wat mij betreft, bijzaken die hier toch niets mee van doen hebben…denk ik.

Dat hart? Dat is helemaal in orde
Wat ik dan de dagen voorafgaand aan vandaag dan zo allemaal gedaan heb wil hij weten. Gisteren? Nou, de dikke en dode takken van de kersenboom afgezaagd en…..
Dan grijpt Míp in en meldt nog even iets over de grasmaaitractor. Dat ik die samen met een overbuurman ín, en later met een forse kerel in Pécs weer úit de bus heb getild en dat dat ding toch wel zwaar is. Ik denk na…ja vooral dat eruit tillen was wel wat lastig geweest en stond ik een zeker moment in mijn eentje met dat hele gewicht in m’n jatten..toch ruim over de 150 kilo? Een glimlach speelt rond de lippen van de arts en zachtjes spreekt hij “Ja…op uw leeftijd moet u daar toch voorzichtiger mee worden…..zoiets, dat kan het lichaam helemaal niet hebben” ( alsof ik mijn oudere broer hoor spreken…die spreekt ook telkens in dit soort waarschuwingen..) “Door die korte actie hebt u dus de hele omgeving van uw schoudergewricht zwaar en zwaar overbelast en dan lijkt die uitstralende pijn op….precies…u begrijpt het.”
De arts spreekt nog zachter en heeft het over de bloedruk…dat die écht wel iets naar beneden moet en dat daar pilletjes voor bestaan en dat de huisarts….bla bla bla. Ik hoor het allemaal niet meer en bedenk dat ik het misschien inderdaad wat te bont heb gemaakt…en hij ziet mijn gezicht terwijl ik me gerustgesteld voel door zijn woorden. “Maar wel voorzichtig aan met die 68 jaar…hoor!” Wat…68? Ben je belazerd? Ik ben pas 67, ja?!” Hij grinnikt en stelt voor om toch nog even te blijven wachten tot alle uitslagen van het bloed binnen zijn. Míp heeft ondertussen water en wat te knabbelen gehaald en daar zitten we dan gedrieën in de wachtruimte en laat Laci weten dat we helemaal niet hoeven te haasten…hij zal ons wel weer naar huis rijden. Een kwartier later roept de arts ons binnen en herhaald nog een keer zijn woorden en toont de uitdraai van de bloedtests. Ik hoor zijn woorden al bijna niet meer en onthoud slechts dat alles in orde is. Afscheid…handen schudden en veel gelach en schouderklopjes heen en weer, maar bovenal de humor…zo vroeg in de ochtend.

Onderweg, naast Laci zittend, overdenk ik nog eens de situatie en begin nu ook zelf de voor de hand liggende vergissing in te zien. Ja, inderdaad heb ik het met die tractor iets te bont gemaakt en zal ik met het ophalen toch wat extra hulp moeten aanvaarden en dat terwijl ik me superman voel…..maar dan wel met de beperking dat ik het een paar dagen kalmpjes aan zal moeten doen….even geen tractoren meer tillen. Dan nog maar wat verder gaan met zagen…..? Neen. Even rust…verplichte rust…..nou, dat zal wat worden.
De aller belangrijkste conclusie na zo’n stukje ochtend? Dat het gedrag van dieren, vrienden en personeel op deze ochtend hartverwarmend is geweest ….en dat al die bloedstollende en slechte ervaringen over dat ziekenhuis wat mij aangaat allemaal in een ander licht zijn komen te staan.  De leefstijl matigen? Ietsjes dan….want tja, anders gaat de lol er wel erg snel vanaf….toch?

Hanszio.

6 thoughts on “Een ode aan mens en dier…….

  1. Zo dan man, dat was een heftig ochtendje. Ik wilde eerst op de Like-knop klikken maar het is natuurlijk helemaal niet leuk om mee te maken. Maar het is natuurlijk wel een waarschuwing. Kreeg meteen beelden van ‘mijn’ 67-jarige die ook wel eens de maaitractor optilt. Ga ik nu ook anders naar kijken. En wat goed van Pip dat hij zo op je lette. Heerlijk zo trouw als dieren kunnen zijn. Hier loopt nu een 9 weken oud bruin Labradormeisje rond, vermoeiend maar oh zo leuk weer. Gelukkig heeft zij nog 5 andere meiden die haar in het gareel houden. Ik hoop dat je nog heel lang door kan hobbelen hoor want wij genieten volop van je (jullie) verhalen, en tja die leefstijl he……

  2. Zo dan, das ff schrikken Ik had onlangs ook wat te veel van mijn lichaam gevraagd, en dan krijg je idd de rekening. Voorlopig rustig aan, en die leefstijl, ach, misschien wat minder sjekkies? Sterkte

  3. Zo Hanzi. Das wakker worden hé. Echter waar die jeuk vandaan komt weten we nog niet. Ok blij dat je in szigetvár goed geholpen bent en ook daar wat vertrouwen hebt opgebouwd. Tja als er strond aan de kniker is vind je het al snel goed. Mooi en goed afgelopen en weer een beurtje gehad.

  4. Het is te verleidelijk meneer Van Gaal ongeciteerd te laten, die van „ben ik nou zo slim of jij zo stom…”. Proficiat dat het blijkbaar niets dramatisch is (kan altijd nog, niewaar) zou ‚k dan toch zeggen: tikkie dimmen maar, want het kan maar 1x echt fout gaan.

    zondagsgroet vanachter de regenwolken

    Rens

  5. Mooi verhaal weer, maar laat je niet foppen….ik zou ook blij zijn met goed nieuws, maar dat verhaal van tillen geloof ik ook niet helemaal, helaas. Zou ermee uitkijken en misschien binnenkort nog even laten checken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s