Natuurlijke vijanden.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

“Jezus! Wanneer gaat die slurf groeien!” De woorden schalden de woonkamer in via de computer. “We hebben jullie een olifant gegeven!”. En daarna vulde de woonkamer zich met een vrolijk gelach. Ze keken met ongeloof via de camera op de computer naar de nu al behoorlijk tot kleine olifant uitgegroeide Sissi. Als voormalige opvoeders, toen ze als pup van een paar weken bij hen kwam wonen, waren ze nieuwsgierig hoe het met haar gaat. Maar vooral ook hoe het tussen ons en de hond gaat. Ze weten dat Sissi nogal behept is met een karakter. Een eigenzinnig karakter. Maar dat het al zo’n grote hond zou zijn hadden ze niet verwacht. Zeker niet gezien de moeder van Sissi. Een kleine ranke border collie. Maar ze gaat goed. Ze leert graag en veel. Bijvoorbeeld dat poezen nagels hebben en dat ze aan hun adem mag ruiken. Dat een haan een gemene scherpe snavel heeft en heel hard kan lopen als ze er maar hard genoeg tegen blaft. Maar ook dat zowel Pip als Beau boven haar in rang staan, ondanks haar pogingen om dit te negeren. Vooral het opzoeken van de grenzen zijn voor haar heel leerzaam. En ze lief en enthousiast en kan soms zelfs nog luisteren. Zij hoort niet bij de titel van deze blog. Zij is een natuurlijke vriendin.

Picture 10 Picture 11

Wie dan wel zijn die natuurlijke vijanden? Het zijn er best veel en ze bevinden zich allemaal in de moestuin. Vorige week zondag, toen P&E ons een bezoek brachten, maakte ik een lichte lunch. Ik wandelde met een opgewekt gemoed de moestuin binnen om wat basilicum te plukken. Net toen ik mij iets voorover bukte zag ik “iets” bewegen op de aardappelplanten die in de strobalen staan. Ik zag  er één en bedacht meteen dat die nooit alleen kon zijn. Mijn ogen dwaalden over de planten en niet veel later had ik er al zo’n twintig met de voet vermorzeld. “Burgonyabogár” worden ze in het Hongaars genoemd. Bij ons staan ze bekend als de colorado kever. Een veelvraat die honderden eitjes tegelijk legt en binnen de kortste keren je aardappelplanten kaal vreten. Als die klaar zijn is de aubergine aan de beurt en als het even kan tegelijk met de tomatenplanten. Als het maar familie van de zogenoemde nachtschade is. Ik besluip ze, pluk ze met de hand van de plant en stop ze in een pot met water. Die pot begint al aardig vol te lopen.  De lunch met P&E was trouwens uitermate gezellig.

 

Nachtschade vijand nummer 1.

 Lieve pyjama, maar vraatzuchtig monster.

Wie het niet persé op aardappelen heeft voorzien maar alleen op wortels van welke plant dan ook is de veenmol. Een prehistorisch insect dat onder de grond woont en net zulke klauwtjes heeft als een mol. Met dat verschil dat een mol mooie schone heuveltjes in de tuin maakt. Hans keek in de autobanden waar de andere aardappels bij wijze van project opgroeien. Wat een grote gaten zei hij. Ik keek nog eens goed en zag ze ook. Tegelijk bedacht ik dat het wel heel lang duurde voor die aardappelplanten boven de aarde uit kwamen. De volgende dag wist ik het zeker. Boven op de aarde lag een dode veenmol. Dit project kan ik dus wel op mijn buik schrijven net zoals de oogst ervan. En gisteren toen K&P kwamen voor een ontzettend gezellig samen zijn wandelde ik weer naar de moestuin om wat kruiden te plukken. Sissi, die normaal gesproken buiten het hek moet blijven, was achter mij aan geslopen. Ik zag haar ineens wild graven en riep haar toe daar direct mee op te houden. Ze keek naar mij en daarna naar het gat. Daar lag hij op zijn rug, de broer van de dode veenmol. Ze liggen nu bij elkaar begraven. Een ieder van u zult begrijpen dat deze insecten niet welkom zijn in ons insectenhotel. En met K&P was het ouderwets gezellig.

Mooi, maar toch ook wel een griezel.

Een buitenaardse wortelvreter. Bijzondere griezel.

En dan de moestuin zoals die er nu bij staat. U begrijpt dat ik dat ook graag zo wil houden.

Picture 6 Plukje snijbiet.

Picture 8

De plant

Picture 9En haar vrucht

Picture 5

De plant

Picture 4

En haar vrucht

Mip

 

2 thoughts on “Natuurlijke vijanden.

  1. Hoi hoi,

    die veenmollen moeten we ook niet. Ze “schijnen” beschermd” te zijn, me hoela. Ik graaf ze vaak al uit met iets poten. Getver.- Net een soort van embryo’s. Ik heb wel de plaatjes opgezocht op Internet. Het zijn ze wel degelijk. Ik flikker ze in de zon. Voorheen gaf ik ze aan de kippen van de buurvrouw. jammie-jammie 🙂

    Lekker weer wat regen, he? Behoorlijk onweer ook hier. Het werd wel tijd voor de tuin / ik bleef maar slepen met gieters water.

    Onze honden genieten ervan…Echte Goldens, he? Liggen op hun / beentjes wijd! op hun rug in de de regen! Het kan niet hard genoeg gaan 🙂 Hun haar daarna leuk in de krul”.

    Jullie Sissie is echt een heerlijkheid om te zien! Zij heeft het gedweldig getroffen !

    Liefs, Ine

  2. Zit er wat in het water bij jullie dat alles zo groot word?
    Reuzen tomaten en snijbiet met super blad en een moestuin die uit zijn voegen barst, en Sissi die haar pa achterna gaat, toch maar gelukkig dat er geen slurf aangroeit, je moet er niet aan denken wat ze dan allemaal van het aanrecht jatten zou.

    Groetjes,
    Ingrid en Peter

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s