Om te janken……

Dat onze vier amandelbomen het zwaar hadden en dat de oorwurmen 80% van de oogst zouden opeten, dat was een gegeven. Volgens seizoen, zo besloten we, dan was het afgelopen met alle goed bedoelde en door ons doorgevoerde biologisch kweken. We hebben zeven jaren het principe op allerlei manieren getracht trouw te blijven, ondanks alle teleurstellingen. Een beurtjaar voor de fruitbomen…nou ja, dat moest kunnen en dan daarbij, wat moet je met al dat fruit, want we hebben net als alle anderen die veel fruit hebben het zelfde probleem. Jam en sappen in wel drie jaargangen en elk bezoek dat we trachten met potten huiswaarts te sturen hielden dat af met de woorden …”Nee..dank je…we hebben nog voldoende…meer dan voldoende.” En palinka? Ach…dat drink je ook niet  50 liter per jaar.

Zwarte Luis en Veenmollen

Een aantal weken hadden we in de moestuinen een invasie van allerhande ongedierte en daarbij spande de zwarte luis de kroon. En na lang tegengas geven hebben we die eronder gekregen. Ook vrienden en bekenden in een straal van minstens 50 kilometer hadden die zelfde problemen, al kwamen ze daar pas achter nadat Míp tijdens een bezoek aan hen de bladeren omkeerde en vroeg of ze dit al gezien hadden. Dat dit geen welkom bericht was voor hen dat mag voor zich spreken en dus was Míp bijna de boodschapper die het had gedaan.De vraat door de veenmollen werd steeds erger en zelfs onze Sissi, die zich heeft ontpopt als eerste klas superieure veenmollenuitgraafster, kon de plaag maar met moeite terugdringen.

Strobalen

Dat de strobalen hun nut hebben bewezen staat voor ons als een paal boven het water. Nauwelijks onkruid en al helemaal geen last van slakken. Wel hier n daar wat vraat, maar dat moest kunnen. Zelfs de coloradokever, waar iedereen zo’n last van had en heeft dit jaar, hield zich bij ons redelijk gedeisd en waren met de hand in slechts enkele tientallen af te vangen.
Alles wat we hebben geplant of gezaaid in de balen is, op de knoflook na, weelderig gegroeid en dreigde dit jaar zo’n enorme oogst te gaan opleveren dat we al bijna onze denkbeeldige juichpakken hadden aangetrokken. Met zo’n grofweg honderd tomatenplanten in wel zes varianten zag ik mezelf de oogst al op het houtvuur tot allerlei verschillende sauzen verwerken terwijl Míp iedere dag knuffelrondjes maakte. Vroeg in de ochtend ging ze telkens op pad om de planten die door de wel erg grote tomaten door hun hoeven zakten, op te binden, te dieven…te snoeien en was er gewoon niet weg te slaan. Geen enkele moeite teveel om te zorgen dat onze oogst dit jaar elk eerder record zou breken……tot gisterenochtend dan………

 

Rampzalig

Al heel vroeg kwam Míp terug uit de tuinen. Stampvoetend en woest kwam ze de keuken binnen…totaal buiten zinnen en verdomd…ze had een hele serie nieuwe vloeken en scheldwoorden in haar repertoir opgenomen en daar zaten ook verdacht veel Hongaarse vloeken bij. Samen gingen we terug en zagen daar het begin van een bijna zeker niet te stuiten teleurstelling.                        Meeldauw….. en niet te weinig, verdomme. De tomaten, de druiven en de aubergineplanten….allemaal aangeslagen en dat in één nacht. Later, toen we beter keken, ook de courgettes en de laurierboom. Meteen is Míp begonnen om de besmette bladeren te verwijderen. Met de snoeischaar liep ze bijna wezenloos door haar domein…haar paradijs dat ze met zoveel zorg en liefde tot stand had gebracht en wat ze nu onder haar handen zag verschrompelen.

Meteen is Míp naar Eszti gegaan om te zien hoe het met haar tuin was gesteld en ook daar had een soortgelijke ramp zich ontvouwen. Ook bij haar bood de tuin een aanblik alsof er een vuurzee overheen was gegaan…of iemand met een vlammenwerper had lopen spelen. Eszti heeft zich omgedraaid en heeft besloten de dit jaar wel héél erg grote moestuin waar ze zoveel energie in hadden gestoken voorlopig niet meer te bekijken.  Op dit moment is Míp de planten eruit aan het trekken en dat nadat ze eerst de meest gerijpte tomaten eraf heeft getrokken.                                     Het is een rvaring die je met je neus op de feiten drukt… het klimaat dat is aan het veranderen en hoe we ons daartegen moeten gaan weren of voorbereiden…geen idee. Met zoveel regen en niet voldoende tussentijd dat de boel kan drogen is het gewoonweg niet uit te sluiten dat je die meeldauw in je planten krijgt. Schimmels? Ze doen zo sluipend hun werk dat het vrijwel altijd te laat is wanneer je het bemerkt. Voorlopig gaan we onze wonden likken en maar eens zien of en hoe we het volgend jaar nog wel gaan doen…..want met zulke tegenslagen in al die jaren is het wel even doorbijten om de stemming erin te houden. Er is één grote troost en dat is dat we gelukkig niet de enige zijn die het overkomt. Vanaf nu is het hopen dat in ieder geval de andere zaken als de meloenen, de pompoenen en de augergines het wel gaan redeen want anders wordt het een groot vreugdevuur van alle planten als daar met een forse slok diesel de brand in gaat.

_DEC2311meeldauw _DEC2326meeldauw _DEC2325meeldauw _DEC2324meeldauw _DEC2323meeldauw _DEC2322meeldauw _DEC2321meeldauw _DEC2320meeldauw _DEC2318meeldauw _DEC2315meeldauw _DEC2314meeldauw _DEC2313meeldauw _DEC2312meeldauw

 

8 thoughts on “Om te janken……

  1. Zo, dat is een vreselijke afknapper, zeg, om na al dat werk dit als “beloning” te krijgen. Zijn er echt geen bestrijdingsmiddelen te vinden die dat tegengaan? Ik heb zelf mijn druiven in Vlaardingen wel eens ergens mee bespoten, want ik had het ook bijna elk jaar. Dat hielp wel, maar weet natuurlijk niet of dat in Hongarije verkrijgbaar is. Zal nog eens zoeken, sterkte met deze tegenslag

  2. Sodemieters, wat een strop. Ben je al iets aan het uitbroeden? Groene tomatenjam waar mijn collegaatje zo gek op was?
    Al geef je me nu een mep er komt een dag dat je denkt…beter de planten dan ik! Hou je taai en zeg nou zelf…wat moet je zonder deze hobby…want ook nu houdt het je van de straat.

  3. Triest om te zien…. We hebben al jullie moestuin plannen en inspanningen gevolgd en nu dit…. Ook wij hadden ooit grootse plannen wat moestuin betreft, maar dingen lopen soms anders en daar hebben we ons bij neergelegd.

  4. Tja, jongens, dit is een reden waarom wij nog amper iets kweken. Een paar planten voor de “lekker”, tomaten, bramen, frambozen, aardbeien, vijgen, een paar papika planten. Wat moeten wij er allemaal mee? Pálinka drinken we niet.

    Ik koester hier alleen de Lieve heersbeestjes, die dol zijn op luizen.

    Meeldouw hebben we ook, so what? Die plant gaat heus wel door hoor,

    Voor ons i.i.g. geen reden om een soort van hotel te gaan maken voor het ongedierte.
    Onze hondjes “Jatten al genoeg” -) Ze mogen, het is een genot om te zien, hoe ze op hun achterpoten staan om bramen te plukken.

    Ik begrijp goed, dat jullie balen.

    Vergif spuiten is echt het laatste waar ik aan wil denken. Laat de natuur de natuur. Je kunt ook TE ver gaan.

    Onze bloementuin is en blijft een lust om te zien.

    Groetjes en liefs,
    Ine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s