Herfst in zicht.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was de dag dat de zomer ineens voorbij was toen ik de eerste walnoten raapte. Die dag was gisteren. Niet dat ik die walnoten meteen zelf vond. Het waren Pip en Sissi die de noten vonden en meteen tussen hun kaken kraakten.  Ik pakte snel een emmer om de noten te verzamelen. Dat moest wel in een razend snel tempo, want tegen twee honden valt bijna niet aan te werken. Beau is ook gek op noten maar zijn kaken kraken niet zo graag. Beau is een voorzichtige eter en zeker zuinig op zijn gebit. In ieder geval laat hij graag voor zich kraken  en eet de lekkernij dan met smaak op.

De noten vielen een dag nadat wij met Eszti en Laci een laatste zomer bbq hadden. Eszti, als altijd nieuwsgierig, vroeg eerst waarom en daarna wat we zouden eten. De herfst komt er aan zei ik. En Hans is de kok, die bepaalt wat we eten. En, zei ik, het wordt tijd  voor een gezellige middag. Na acht maanden van ondraaglijk wachten op een uitslag die uiteindelijk mee viel. Eerst was er sprake van een besmettelijke tbc, toen was er sprake van poliepen, daarna tumoren in grote hoeveelheden. Na nog eens drie onderzoeken en weer weken wachten bleek Laci een astmatische bronchitis te hebben. Ook al erg genoeg natuurlijk,  maar een hele opluchting ten opzichte van al die narigheid die benoemd was. In ieder geval hebben ze spookachtige maanden achter de rug en werd het tijd om het eens over de andere dingen in het leven te hebben. Eten en lachen.

Hans maakte een rollade van babyvarkenschouder en gaarde die in de zonneoven. Als voorgerecht maakte ik aubergine uit eigen tuin met mozzarella en tomatensaus ook uit eigen tuin. Hans maakte als bijgerecht pompoen, ook al uit eigen tuin, in de Weber. Als nagerecht maakte ik  kweeperenijs. Ze smulden en dat was natuurlijk de bedoeling. Het was uitermate gezellig en na drie uur  liepen zij huiswaarts.

Dit was de dag voor de herfst inviel. Toen ik de walnoten raapte bedacht dat er op andere plaatsen natuurlijk ook walnoten gevallen moesten zijn. We reden naar onze favoriete plek, maar weinig of geen noot had de bomen verlaten. Maar gelukkig bleek de sleedoorn, die ook in die buurt staat, rijp voor de pluk. En zo reden we met een auto gevuld met mooie diep donker blauwe sleedoorn bessen weer naar huis. Ze hangen nu in een groot net uit te lekken na een paar uur op een zacht vuurtje te zijn gekookt. Straks wordt het gelei en hebben we weer een plank vol wintervoorraad. Maar nu dan eerst maar de herfst. Of beter gezegd de nazomer. Straks vertrekt de regen weer en schijnt de zon waarschijnlijk nog tot het einde van oktober.

Hierbij nog wat begeleidende foto’s van onze “verwilderde” boomgaard. De grasmaaitractor gaat deze winter in de revisie maar of we er nog veel gras mee gaan maaien blijft de vraag.

En nu Sissi maar groeit en pubert en steeds sterker wordt is het tijd om haar onder wat begeleiding iets andere karaktertrekken bij te brengen dan alleen maar doen waar ze zelf zin in heeft. Pip is haar grote leermeester. En controleur natuurlijk. Hij wijkt geen centimeter van mijn zijde tijdens de les. Hoewel, de brokjes in mijn zak spelen wel een zekere hoofdrol.

 

Picture 10

 

En tussendoor is er ook nog tijd om verse pizza’s te maken en ontfermde Hans zich over de wonderschone kweeperen waar hij een smaakpapilrollende gelei van maakte. Wij komen de herfst wel door deze dagen.

Picture 11

 

Picture 12

 

Mip

 

3 thoughts on “Herfst in zicht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s