De naam van mijn Moeder.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was begin juni toen ik graag mijn voorraad antihistamine voor de zomertijd wilde aanvullen. Met zulke hoeveelheden wespen leek mij dat geen slecht idee. Aangekomen bij Eva, onze huisarts, keek zij mij over haar bril aan. “Maria, je bent niet verzekerd”. Ik mocht over haar schouder mee kijken naar de gegevens in de computer. Mijn naam was in rood geschreven en daaronder stonden voor mij volkomen onleesbare woorden waaruit moest blijken dat mijn verzekering niet op orde was. Ze schreef een recept uit op de naam van Hans, zodat ik daar in ieder geval mee geholpen was. Daarna kreeg ik een uitgebreide brief waarmee ik naar de verzekering moest.

Bij de verzekering werkt een vrouw die er al een tijdje werkt, waardoor we elkaar kennen. Van gezicht natuurlijk. Om vreemde redenen is zij bijna altijd degene die ons te woord staat als we er komen met vragen, terwijl er nog zeker wel vijf andere loketten zijn met mensen die onze vragen zouden kunnen beantwoorden. Haar gezicht toont vaak tekenenen van ergernis. Dat is niet alleen naar ons maar ook naar haar mede landgenoten. Met dat verschil, dat ze haar gezicht altijd van ons afdraait, zodat onze ogen elkaar niet hoeven te kruisen. Ik overhandigde haar de brief van Eva. Ze las de brief, keek in haar computer en zonder mij aan te kijken vertelde ze dat ik niet in het systeem stond en dat ik naar de belastingdienst moest. Waarna ze haar hoofd in haar handen liet rusten en waardoor de plooien van ergernis nog zichtbaarder werden.

Om als stront te worden behandelt is niet fijn en het went ook nooit, maar hier viel geen woord tussen te krijgen. Op naar de belastingdienst alwaar mijn maandelijkse betalingen aan de verzekering heen gaan. Nu was dat precies in de week dat de schoolvakanties waren begonnen en schoolgaande jongeren zich kunnen aanmelden voor vakantiewerk. Bij diezelfde belastingdienst. Een gebouw zoals dat alleen in de communistische tijd gebouwd kan zijn. Onoverzichtelijk en inefficiënt. Een grote hal met allerlei deuren en een trap naar boven die uitkomt bij een vide, waar zich nog meer deuren bevinden. Achter één  van die deuren hield zich een mens schuil die mij van de juiste informatie zou kunnen voorzien. Dat wist ik, omdat er voor die deur een rij stond. Een rij vanaf de toegangsdeur, de benedenhal, de trap op en een volle vide. We telden snel al meer dan zestig mensen en keerden terug naar huis om het de volgende dag nog eens te proberen. Aan de setting was niets veranderd maar misschien waren het wel andere mensen, dat weet ik eigenlijk niet.

Mijn vraag bleef mijn vraag en daarom deed ik een poging per telefoon. Een goed Hongaars sprekende man stond mij te woord terwijl hij mijn gegevens opnam en controleerde. Na tien minuten kwam het verlossende woord: Er moet iets mis zijn met de computer van de huisarts, uw gegevens zijn allemaal in orde. Na deze woorden besloot ik dan ook niets meer te ondernemen. Waarom zou ik?

Welnu, om de volgende reden. Met mijn lichaam gaat het goed op een paar kleine dingen na. Tijd voor een kleine onderhoudsbeurt in de vorm van massages en zwemmen in gezondheidswater. Op naar de reumatoloog genaamd Wolfje. Ze was opgetogen me te zien, maakte complimenten over de mooie stof van mijn jas en vertelde terloops dat er geen, ik zeg geen, gegevens over mij in de computer stonden. “Je bent niet verzekerd!” Om mij niet al te teleurgesteld naar huis te sturen onderzocht ze me en vroeg ze de verzekeringskaart van Hans. Ze printte terloops zes recepten voor me uit, zodat ik qua gezondheid toch even vooruit kon. Medicijnen, plakkers, pasta’s met mintgeur e.d. Ik wisselde de recepten niet in.

We stonden klaar om naar de belastingdienst af te reizen toen Hans alsnog de telefoon pakte. Zijn vraag was of er iemand heel goed Engels of heel goed Duits sprak om Hongaars/Nederlandse spraakverwarring te voorkomen. De vrouw klonk aardig en sprak heel goed Engels. Ze luisterde naar de vraag en vertelde in de middag terug te bellen met het antwoord. Dat antwoord kwam en er volgde een vraag op. “Kun je morgen naar Pécs komen, dan kan ik je het uitleggen”.

Gisterenmorgen vroeg reden wij naar Pécs, kwamen in het gebouw van de belasting waar een portier ons keurig te woord stond. We vertelden haar naam en niet veel later verscheen er een vrouw die niet alleen aardig was maar ook een heel vrolijk gezicht had. Ze nam ons mee naar één van de vele collega’s. Na kort overleg kwam de ware aap uit de mouw: de naam van mijn moeder. In Hongarije worden je gegevens opgenomen en om verwarring van namen te voorkomen wordt daar ook de naam van je moeder bij opgenomen. Nu, na zeven jaar verzekering, bleek er een foutje in de naam van mijn moeder te zitten. In ieder geval was er een verschil tussen mijn belastingkaart en mijn verzekeringskaart. Omdat mijn ogen niet goed werken bij slechte verlichting vulde Hans met zijn mooie handschrift alle vakjes van het vier a4 tellende formulier in. Ik kreeg er twee papieren brieven voor terug. Eentje met blauw stempel en eentje met droogstempel. “Tot zo ver is alles nu geregeld” vertelde de aardige vrouw. Je goede gegevens zitten in de computer en als alles goed gaat krijg je binnenkort je verzekeringskaart thuis gestuurd. Maar als je het snel wilt kun je nu ook naar het verzekeringskantoor gaan die maken het dan in orde. Ik bedankte haar en met een zucht legde ik mijn hand op mijn hart. Ze lachte en vertelde dat ik dat pas kon doen als alles, maar dan ook alles echt achter de rug was. “Bewaar in elk geval mijn naam en telefoonnummer voor de zekerheid” riep ze me nog na.

Hans bleef in de auto. Ik rende de trap van het verzekeringskantoor op, trok een nummer en was vrijwel direct aan de beurt. Zes loketten met mensen waar ik mijn papier had af kunnen geven. Mijn nummer kwam overeen met het nummer boven de vrouw met het gezicht vol ergernissen. Ik liep er vrolijk op af, legde mijn papier neer en vroeg of ze dit wilde af handelen. Ze keek van me weg en vroeg om mijn bankafschrift. Bankafschrift? Ja, bankafschrift. Maar mevrouw, ik kom net bij de belastingdienst vandaan en als mijn betalingen niet op orde zouden zijn zou ik dit papier nooit hebben. Dit alles in vloeiend Hongaars welteverstaan. Nu keek ze me aan en ik probeerde haar met het vuur dat nu toch echt als een vulkaan in mijn ogen stond te treffen. De ijsberg ontdooide niet. Ze draaide zich af, legde haar hoofd in haar handen en staarde naar het computerscherm. Ik ken best wel grove Hongaarse uitdrukkingen maar ze vlogen er als vanzelf in het Nederlands uit. “Met je chagrijnige rotkop”, daarna wenste ik haar een prettige werkdag en verdween met het stoom uit mijn oren het gebouw uit waar ik onder aan de trap Hans trof. In gevecht met een parkeerautomaat die aangaf dat de  toch al aardig wat ingeworpen munten niet konden leiden tot een parkeerkaartje. Munten en nog meer munten en toen hij het genoeg vond en zijn geld terug wilde gaf het ding niet thuis. Even was ik afgunstig  op de klap die hij op de automaat gaf.

Het wachten is nu op de post en dan nu maar hopen dat Hans de naam van mijn moeder helemaal goed geschreven heeft.

Mip

 

5 thoughts on “De naam van mijn Moeder.

  1. Lieve MIP, Succes met het vervolg. Het is om te janken, dit verhaal. Maar hier in NL is het vaak niet anders.
    TIP1: Als je een nummertje trekt en ziet dat je HAAR, juffrouw ergernis, krijgt zou ik mijn nummertje met de eerst volgende ruilen. Niet meer naar HAAR. Nooit meer naar HAAR. Zij wil macht en heeft macht. En for sure vast nergens anders.
    TIP2: als je haar toch treft zeg je als eerst: blij dat ik bij jou ben, je hebt me altijd zo fantaaaaaastich goed geholpen en sla dan een zucht van verlichting, kijk met je prachtige liefdevolle ogen naar HAAR.
    Succes

  2. Wat een vreselijk verhaal! Ik dacht dat Kafka dit soort procedures mee in het graf genomen had.
    Ik heb vorige week het omgekeerde meegemaakt, dat bestaat ook nog. Maar daar was wel een lange lijdensweg aan vooraf gegaan. Ik heb al heel lang een tv- en internet-aansluiting via de kabel bij UPC. Internet deed het meestal wel, dat viel nog mee, maar digitale t.v., vergeet het maar. Ik belde dus regelmatig naar UPC en keek ondertussen analoog. De monteur die het oorspronkelijk aangelegd had, vond dat de problemen aan de tv lagen en dat ik de fabrikant maar moest raadplegen. Het ding was gloednieuw. Ik heb het een tijdlang laten versloffen, maar toen er wéér een mooie film op Arte was, die ik niet kon zien, was ik het zat, Ik betaalde tenslotte wel voor digitaal. Abonnement genomen bij Tele-2, dat ook nog eens goedkoper was, en vervolgens UPC gebeld om op te zeggen. Ik kwam uiteindelijk (je kent het wel: om u beter van dienst te kunnen zijn, hebben wij een keuze-menu….), na vele nummertjes ingetikt te hebben bij de afdeling opzeggingen. De mevrouw luisterde geduldig naar mijn verhaal, en deed mij toen een voorstel dat ik niet kon weigeren. Het abonnement werd een stuk goedkoper dan dat van Tele-2, er zou een monteur komen om alles goed aan te leggen en te installeren, en ik kreeg gratis ‘Horizon’ om programma’s op te kunnen nemen en gratis films en wat al niet meer. Te mooi om waar te zijn, maar goed, laat maar komen. En er kwam een monteur, en hij legde nieuwe kabels aan, een nieuw kastje aan de kabelaansluiting, een versterker en ook nog eens tv- en internetaansluiting op m’n boven-verdieping, hij heeft alles uitgelegd en het werkte! Vier uur is de man beziggeweest. Ik vroeg hem waar al deze gedienstigheid vandaan kwam, en wat me dat ging kosten, en hij vertelde me dat de afdeling opzeggingen bij UPC mandaat had om goedkopere abonnementen aan te bieden aan klanten zoals ik, en dat ze ook een ‘promo’ monteur konden sturen, die alles moest doen waar de klant om vroeg, geheel gratis. M’n plafond witten deed hij net nog niet, maar ik was heel blij. Dus voor de oplettende lezertjes: bij soortgelijke problemen: wend je tot de afdeling opzeggingen, want die doet alles om je als klant te behouden!

    Mip, sterkte met de strijd, de tip van Analysa lijkt me prima.

  3. Ik ben een stuk ouder dan jij, en de eerbied voor oudere mensen werkt in zo’n geval wel in je voordeel. Ik heb een vergelijkbare procedure meegemaakt, waarbij de meisjes van de ziektekostenverzekering zelfs met me meeliepen naar het belastingkantoor en daar natuurlijk weer de juiste mensen kenden. Ik ben er super snel, vriendelijk en goed geholpen. Tip: nooit boos worden en vriendelijk blijven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s