In therapie.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was op het moment dat de telefoon ging.  Ik keek naar buiten en zag de nacht binnen rollen. Aan de andere kant van de lijn hoorde ik een hoop lawaai en onverstaanbare woorden, maar ik herkende de stem van P wel. De nacht was aan de andere kant van de lijn al eerder ingetreden met tekenen dat de wereld best eens zou kunnen vergaan. Ik hoorde tussen al het kabaal de stem van E. Misschien zijn het onze laatste woorden hoorde ik haar lachend zeggen. Dan zeg ik maar gelijk dat ik van je hou, riep ik. Ik hou ook van jou zei ze nog net voordat ze de lijn verbrak.

Helse flitsen en direct daarop felle donderklappen. De aantrekkende wind blies de nacht nog sneller onze kant op. Beau, als echte weerhond, had dit al veel eerder voelen aankomen en verschool zich klappertandend achter de bank. Op de andere bank lag Hans te klappertanden, maar dan van de koorts. En dit alles toen de tijd van negen uur de ochtend nog niet eens bereikt had. Ik keek naar de woest wuivende bomen en trok een thee van gember in de hoop dat dit de maag en darmen van Hans een beetje tot rust zou brengen.

Dit is was woensdag en naar nu blijkt is de wereld niet vergaan en zijn we ook niet overstroomd door verwoestende regenbuien. Toch kwam het onverwacht na een hittegolf die een week lang duurde. Eerlijk gezegd had ik het vermoeden dat deze zomer weleens tot aan kerstmis zou kunnen duren. Vooral toen wij vorige week zaterdag een therapiedag hadden. Blues therapie welteverstaan. Zes heerlijk gierende gitaren, een drummer en een toetsenist die in zwembroek zijn toetsen beroerde. Deze therapie vond plaats bij iemand in de tuin hier zo’n vijf kilometer vandaan. We sprongen op onze fietsen die Hans de dag ervoor van zolder had gehaald. Heerlijk was dat weer om de wind langs je hoofd te voelen gaan terwijl het landschap langzaam aan je voorbij trekt. Langzaam, omdat er best flinke klimmen in zitten en onze beenspieren niet direct meewerkten om die klim vanzelf te maken. Maar gelukkig ook zalige afdalingen. Eenmaal aangekomen werden we door iedereen begroet. Handen werden geschud en namen werden genoemd die ik na korte tijd ook alweer kwijt was. In gezichten ben ik toch echt beter. Het werd een wonderschone middag met veel leuke ontmoetingen waarbij ons Hongaars toch weer toereikend genoeg was om goede gesprekken te kunnen voeren. Aan het einde van de tuin pruttelden er pannen op een knapperig houtvuur waarin, volgens Hans, de aller lekkerste  Lecsó zat die hij ooit gegeten had. Terwijl het bier vloeide en wij de dansvloer onveilig maakten bleven de mensen binnenstromen die elkaar allemaal leken te kennen. Het was ook heerlijk om al die oude nummers weer eens uit volle borst mee te zingen. Fijn dat die teksten toch als vanzelf ergens in je hoofd verscholen zitten en tegelijk mooie herinneringen oproepen. Tegen de tijd dat de zon ging zakken gingen we weer op huis aan. Die zalige afdalingen waren helaas wel onze klimmen voor de terugweg maar puffend en zwetend kwamen we toch boven met de belofte weer eens wat vaker de fiets te pakken. De therapie had ons goed gedaan.

Hans is ondertussen alweer een beetje opgeknapt nadat hij toch wel enkele kilo’s van zijn goddelijke lichaam is kwijtgeraakt. Fietsen zal er voor hem nog niet inzitten en dansen waarschijnlijk ook niet. Maar zolang er hier in huis de mooiste muziek zal klinken ben ik al snel tevreden. Ik doe gewoon alsof de therapie nog even voortduurt.

Mip

 

De bende van acht.

De koks en hun eten.

 De sfeer was heerlijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s