Familieweek.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was alsof het vorige week was dat we elkaar voor het laatst hadden gezien. Broer Jan, neef Patrick (die ik liever Pret-ik zou noemen) en zus Tonnie.  Vooral de komst van Tonnie was een grote verrassing. Haar komst in Hongarije had ik niet verwacht. Niet dat we in onmin leven maar meer omdat zij een vaste vakantieplek in Spanje heeft en daar elk mogelijk vrij moment naar af reist. Maar deze keer had ze gekozen voor een reis naar Hongarije. Heerlijk om weer eens even bij te praten en vooral ook de tijd voor elkaar te hebben. Eszti stond naast mij toen de auto voor de deur stopte. Is dat je zus? Wat een mooie vrouw en ook al zo slank. Die vertaling maakte ik gelijk maar voor haar. Geen mooiere aankomst dan overladen te worden met complimenten. Bij het zien van Jan krijgt Eszti altijd tranen en ook deze keer. Ze keek op naar de boomlange Patrick, trok hem naar beneden en zoende hem op beide wangen. Welkom in Hongarije!

Omdat Tonnie maar net 1,5 jaar ouder is dan ik hebben wij het grootste gedeelte van onze jeugd met elkaar doorgebracht en hebben we heel wat avonturen met elkaar beleefd. Herinneringen zijn er om opgehaald te worden en daarom zette ik haar op een stoel in de keuken zodat ik op mijn gemak aan de maaltijd kon werken en wij in enkele minuten de jaren met elkaar ophaalden. Soms duizelde het in mijn hoofd en was ik verbaasd wat daar allemaal voor herinneringen in opgeslagen zitten en dat je die zo weer tevoorschijn kunt toveren. Leuk en absoluut vanzelfsprekend. De eerste avond werd een heerlijk weerzien met de familie.

Maandag was het weer een wonderschone zomerse dag. Gekleed in korte broeken reden we naar Pécs om de stad te verkennen en neer te strijken op een gezellig terras. De Olifant is mijn favoriete restaurant van de laatste tijd. Aardig personeel, heerlijk eten en een fantastische sfeer. We bleven er hangen tot de zon zakte. In zo’n korte broek en op slippers was het niet al te warm meer. Het werd zelfs zo koel dat ik afgunst voelde bij passanten die er heerlijk warm gekleed bij liepen. Tijd om af te reizen naar huis waar Hans deze keer saté als verrassing had. Terwijl Jan en ik als hulp voor Hans in de keuken fungeerden hoorden wij vanuit de kamer een zachte vloek. Tonnie kreeg een bericht vanuit Nederland dat haar vriendin, die al enige tijd ziek was, op sterven lag. We zagen haar gezicht betrekken en er een zorgelijke waas over trekken. De rest van de avond verliep gezellig maar de volgende ochtend kwam het hoge woord er toch uit: Tonnie wilde graag terug naar Nederland. Patrick onderzocht alle mogelijkheden om een vliegtuig te kunnen boeken en paar uur later lukte dat. Brussel was de enige mogelijkheid en het vliegtuig vertrok rond drie uur in de middag. Om de verkorte vakantie voor Tonnie toch nog mooi af te sluiten reed Jan haar om negen uur naar Budapest met Patrick en mij als mede passagiers. Tegen vijven keerden we terug waar Hans volop bezig was de kachel warm te krijgen nadat de monteur deze dag alle radiatoren op orde had gebracht. Die kachel was hard nodig, omdat voor woensdag een flinke temperatuurdaling was aangekondigd. Die avond aten we in sober restaurantje maar wel buiten op een terras, dit keer wat warmer gekleed. Toch wel gegrepen door de emotie reden we vroeg op huis aan.

Woensdagmorgen was het koud, steen koud. Het regende pijpenstelen en er blies een gure wind. Een fijn moment om eens lekker te gaan ontspannen in het warme gezondheidswater van Szigetvár. Heerlijk was het. Beetje badderen, beetje bij kletsen, wat eten, wat drinken, weer eens badderen. Net zo lang tot het velletje er als een gerimpelde baby uit zag. We raakten zo ontspannen dat we er slaap van kregen. Jammer genoeg was er geen plaats op de massagetafel, ik had hen graag willen laten kennis maken met knedende wonderhanden. Dit was de avond dat poes Fefe zich bewust werd dat er een prins in huis was. Een prins met oneindige benen waarop ze languit op haar rug kon liggen met daarbij handen die diezelfde buik konden kriebelen.

Donderdag was het nationale gedenkdag (de inval van de russen in de 1956). Een dag dat iedereen vrij is en bijna alle winkels gesloten zijn. Het was een gure en bijna winterse dag. Precies zo’n dag om eens lekker een gezelschapsspel te doen. Triominos. Nu gun ik het echt iedereen om te winnen maar helaas voor de rest van het gezelschap bleek ik in het laatste deel van het spel precies de juiste stenen te hebben en won. Toch wel een heerlijk gevoel moet ik zeggen. Gelukkig vond Patrick troost bij de poes Fefe, die haar prins weer gevonden had. Tegen zessen vertrokken we in de stromende regen naar Pécs voor een diner bij de Olifant. Het was er warm, de wijn was heerlijk en het eten fantastisch. Maar belangrijker, de sfeer aan tafel. Jan en Patrick haalden verhalen op. Nu moet gezegd worden dat Patrick een mimiek heeft waar menig komiek een voorbeeld aan kan nemen en een gevoel voor humor die zijn weerga niet kent. Vandaar de naam Pret-ik. Ik heb gehuild aan tafel. Schaamteloos gehuild, van het lachen. Rond negen uur was het tijd om te vertrekken naar een volgende locatie. Het bluescafé. Nu wil het toeval dat Jan en ik dezelfde muzieksmaak hebben. Of misschien is het geen toeval, omdat hij mij al in mijn kinderjaren heeft beïnvloed met zijn muziek. Er speelde een band met de toepasselijke naam The Beatlinks. Al bij binnenkomst was het swingen geblazen. Een man die ik al eens eerder ontmoet had nodigde mij uit voor een dans en niet veel later stonden Jan en ik samen op de dansvloer. Swingend en zingend. We vonden een plaats voorin, vlak bij de band. Het enige nadeel was wel dat er wat hard gespeeld werd waardoor de trommelvliezen toch enige trilling vertoonden. Maar tegelijk was er het voordeel dat we zo hard konden meezingen en dat niemand de valsheid van de tonen kon horen. Hans maakte ondertussen zijn foto’s en Patrick genoot van zijn glanzende vader.

Vrijdagavond was er dan het laatste avondmaal. We hadden wervelende dagen achter de rug. Het is een fantastische tijd geweest waar wij met ontzettend veel plezier op terug kijken. Gisterenavond kregen wij het bericht dat ze goed thuis zijn gekomen. De week is omgevlogen.

Mip

Van links naar rechts. Een wandeling in de morgen. Pip liet zich graag commanderen. De bende van vier KortLevens. Op het terras van de olifant. Patrick als prins van de poes. Jan genietend van de muziek.

IMG_1942

Alweer de laatste avond.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s