Muizennissen.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het moet gezegd. Het was een muis met lef. Twee katten die de muis rauw lusten en hond Sissi die er ook wel pap van lust. Muizenpap. Brigitta ontdekte de muis. Niet dat de muis zichtbaar was maar wel dat de muur in het keukenkastje onder het aanrecht enigszins verbouwd was. De resten leem op de vloer waren de stille getuige van deze omslachtige verbouwing. Ook plastic tasjes die ik in die kast bewaar voor hergebruik waren voorzien van grote gaten en daardoor niet meer herbruikbaar. En natuurlijk die kleine zwarte, zo herkenbare, muizendrolletjes. Brigitta las de verbazing op mijn gezicht waarop te lezen stond dat ik toch gisteren nog in het kastje was geweest en daar toen van verbouwing nog geen enkele sprake was. Bij het aanschouwen van de puinhoop wist Hans zeker dat het kwam door de zware landbouwwerktuigen die hier door de straat denderen. Nu is het wel zo dat wij ons hier soms  op Mars wanen met zulke vreemde en vooral grote bijna beestachtige landbouwwerktuigen die dan ook wel degelijk het huis laten trillen. Een soort Groningen maar dan in Gerde. Maar die landbouwwerktuigen laten geen kleine zwarte muizendrolletjes achter waarmee de stelling van Hans direct onderuit werd gehaald.

Toen de kast eenmaal uitgeruimd en schoongemaakt was kwam het muizenlokdoosje, dat al een eeuwigheid in de schuur staat en nooit gebruikt is, goed van pas. Mooie roze vlokjes met een waarschijnlijk voor muizen lekkere geur. “Eet vooral smakelijk” sprak ik en sloot de deur van de kast. Maar de volgende verrassing was niet ver verwijdert van de eerste. Een fijne lade onder de oven. U kent ze wel, waarin je allerhande dingen bewaart voor niet dagelijks gebruik. Hoewel, mijn siliconen bakmatjes bewaar ik daar ook en die gebruik ik toch wel een paar keer per week. Dus gaat de lade toch regelmatig open. Ik bekeek de gaten in de bakmatjes en zag een met kleine zwarte muizendrolletjes bedekte ladevloer. Hoeveel kakt een muis eigenlijk? Was de eerste vraag die in mij opkwam. Toen bekroop mij het gevoel dat het er best weleens meer dan één kon zijn. Het tweede muizenlokdoosje vond nu ineens ook een echte bestemming.

Hoewel er zichtbaar uit het muizenlokdoosje gegeten was bleek de verbouwing toch een herstart te hebben doorgemaakt. Waarschijnlijk over de datum, als dat al kan bij muizenlokdoosjes. Waarschijnlijk wel want ook in de lade vond ik weer de befaamde uitwerpselen de zo kenmerkend voor een muis zijn. Maar toen de muis midden in de keuken mijn voeten passeerde terwijl de poes er nog geen drie meter vandaan lag te slapen, wist ik het zeker. Op naar de speciaalwinkel dan maar, waar een heel schap met allerhande varianten aan muizenlokgerief staat. We besloten de krachtigste variant te nemen. En nu is het rustig in de keuken. De verbouwing ligt stil en de muis waarschijnlijk ook.

Mip