One Lucky Bastard…dat ben ik.

Bij uitzondering plaats ik, Hansio, dit keer een blog.

Het ging heel geleidelijk. Moe, vaak en steeds vaker even tussendoor slapen overdag en zo slap als een vaatdoek. Ondanks de een aantal jaren geleden genomen beslissing om de tumor in de prostaat te laten voor wat ie is, gingen stiekem toch mijn gedachten in de richting daarvan als veroorzaker van de het lijfelijk ongemak, of beter, sterven van de pijn. Toen ook de koortsen steeds heviger werden en het kokhalzen overging in echt en heftig overgeven kwam de strijd. Míp bepaalde dat ik naar een arts zou moeten terwijl ik wilde dat die arts dan maar naar ons huis moest komen. Een niet helemaal realistische gedachte in het Hongarije van vandaag de dag. Míp was eigenwijs en belde een van onze bevriende buren…en dat om net na middernacht. Wie hier het dorpsleven een klein beetje kent, die weet dat normaal gesproken om een uur of acht, negen, de stekker eruit gaat. Laci stond tien minuten later voor de deur met draaiende motor en spurten we in die meer dan twintig jaar oude Polo richting Szentlörinc dat zo’n tien kilometer verderop ligt. Daar bevindt zich het nagelnieuwe en in z’n geheel door de EU gesponsorde gezondheidscentrum, daar zou elke gemeente in Nederland afgunstig van worden. Laci had al gebeld dat we eraan zouden komen en toen we voor de deur stopten werden we al opgewacht door een smetteloos wit geklede verpleegster. De deur vloog open en binnen een minuut lag ik op de onderzoekstafel en stond ook de arts al aan mijn buik te voelen. Een buitengewoon sympathieke en overtuigende man die stelde dat dan maar direct door moest naar de grote stad. Hij gaf ons de naam van het ziekenhuis en toen Míp vroeg of dat dan niet beter per ambulance moest antwoordde hij dat toch met de auto waren en dus beter even zelf konden rijden. Nu heb ik slechts één keer eerder zelf in die Polo moeten rijden en had daarna het besluit genomen nooit meer in dat ding plaats te nemen, maar ja, wat moet je dan. Godzijdank was het doodstil op de weg en hoefde me dus weinig zorgen te maken over het stuurgedrag van dat afgeragde voertuig. Een kwartier later waren we bij het ziekenhuis dat de arts ons had opgedragen en toen na een kwartier en het rammelen aan wel vijf deuren er een slaperig gezicht verscheen vertelde dat gezicht dat we helemaal fout zaten. Nee, hij wist het zeker, we moesten zeer beslist ons melden bij het 400-bedden ziekenhuis, een paar kilometer verderop. Tien minuten later begon het van voren af aan. Koud, ijzig koud met een snerpende harde wind liep ik met mijn twee steunpilaren van deur tot deur bij dit immense gebouw. Nee, we waren weer verkeerd, nee niét deze ingang..nee. Totdat iemand ons eindelijk de juiste ingang wees en Laci zijn vehikel daar door de openstaande slagbomen reed op de voet gevold door een kennelijk in slaap gedommelde portier die voor het gemak maar de slagbomen open had staan om niet worden gewekt. Afgebrand…totaal afgebrand komen wij daar om half twee de wachtkamer binnen en zie…die zit gewoon vol met wachtende patiënten. Míp poot mij neer op een stoel en stormt meteen op de balie af en begint een verhaal, in rap Hongaars, dat haar man dood en doodziek is en dan ook wel meteen moet worden geholpen. Laci kan zijn ogen niet geloven, want de Hongaar kan slechts wachten en nog eens wachten. Hij kan het niet geloven dat binnen twee minuten er een rolstoel onder mijn kont wordt geschoven en vervolgens uit beeld verdwijn…richting behandelkamer. Daar krijg ik injecties tegen de pijn en begint er een lang en uitgebreid onderzoek en….ze komen tot dezelfde conclusie als eerder die nacht de arts in Szentlörinc. Om 05.00 uur wordt ik in een eersteklas bed gedropt en sluiten mijn luiken zich. ( gaat verder na dit cursiefje)

Een aantal jaren geleden moest ik een CT scan laten maken van mijn hernia. Wachttijd? Een half jaar! Toen wij de vraag stelde hoe lang het zou duren wanneer wij de kosten van ongeveer zouden betalen van ongeveer honderd euro was de wachttijd ….twee dagen. Wij kwamen op de afgesproken tijd van negen uur ’s avonds en namen plaats op de nog vrije stoelen. Er zaten op dat moment ongeveer dertig mensen en nog geen paar minuten later kwam de dame van de receptie vertellen dat wij daar niet goed zaten. Mee naar een ander hoekje waar een grote lederen sofa en dito fauteuils stonden geflankeerd door een prachtige waterkoeler. De bordjes met daarop de sponsorbedragen van de EU waren mooi uit het zicht gewerkt door een aantal forse kamerplanten. Conclusie…de EU betaalde deze hele peperdure machinerie en tegelijk werd er nog even flink uitgemolken door er extra inkomsten mee te genereren. Ik begreep dat er wachtenden op de stoelen waren die van heide en verre kwamen en die pas laat in de nacht aan de beurt waren. Wij stonden na een half uur weer buiten.

Verhuizen Hungarian style

Woensdag werd er niets medegedeeld en werd ik op een veel te kleine brancard geplaatst. Buiten wachtte een ziekenvervoerauto en hoppa, daar werd ik naar binnen gefrommeld met alleen mijn onderbroek, T-shirt en een dun dekentje als bescherming tegen de koude. De rit was weliswaar maar slechts een tien minuten, maar dan wel met een vaart dat iedere hobbel of gat in de weg doordrong tot mijn steeds pijnlijker buik. Hard AU roepen hielp niet en wie de wegen in Pécs kent die kan zich misschien voorstellen hoeveel AU’s ik heb uitgeschreeuwd. Waar we uitkwamen? Weer bij het ziekenhuis waar we eerder die nacht waren begonnen. De route naar de kamer was ingewikkeld en na de zoveelste draai links, rechts, doorsteek en grote lift en gang uit en weer een lift was ik de richting totaal kwijt. Mijn bed was, zoals te verwachten, veel te kort, maar ach, ik zou hier toch weer snel wegwezen….

De chirurg? Een wereldgozer…

Hij sprak engels en dat was wel zo leuk voor de duidelijkheid. Een jonge vent die jaren in Engeland had gewerkt maar toch zijn vaderland niet kon missen…ondanks de slechte salariëring. Controleerde nog even de papieren en vertelde dat als de OK vrij was het mijn beurt zou zijn en dat dit misschien een uurtje of twee zou kunnen gaan duren. De verpleegster kwam half in de middag en gaf mij alvast de inleidende injectie en verdomd..een half uur later was ik al een beetje groggy en vond het allemaal wel best. Tegen zessen komt een beul van een beddenduwer en de tocht door de krochten van dit ziekenhuis kan beginnen. Een heel grote lift die alleen met sleutels kan worden bewogen en vanaf mijn bed zie ik langs de zijkanten gebruikte handschoenen liggen tussen ander achtergelaten afval. Die handschoenen zijn, zo weet ik van de dozen op mijn kamer, latex- en poedervrij…dat dan weer wel. Wanneer van de vijfde eindelijk aankomen op de begane grond snap ik waarom die beddenduwer zo sterk moet zijn, want hij weet het bed zonder ook maar iets aan te raken te manoeuvreren. Hij duwt het bed tussen stapels lege dozen doos, rakelings langs vuilniszakken en pakt soms het bed halverwege vast om het een swing te geven om net door een deuropening te kunnen passeren. Dan belanden we in een kleine ruimte waarin een keukenblok staat en trekt de lade open waaruit hij vervolgens een gebruikt blauw gilette ‘krabbertje’ tevoorschijn haalt en begint de bovenste laag van mijn schaamhaar weg te krabben om dat vervolgens met een nonchalant gebaar in de prullenbak te gooien. Dan gooit hij het krabbertje terug in de la en pakt hij een rol plakband, scheurt daar een stuk vanaf en dept daar de nog resterende haren mee weg.

Welkom in de operatiekamer, zegt Eva de dame die de narcose zal verzorgen. Een muziekje erbij?

Het nagesprek

Tamás is open en eerlijk bij het gesprek wat wij hebben over het verloop van de operatie. “Hans…let me put it this way…. if, and I repeat IF you would have come halve a day later, it would have been fatal! I took it all away and we’r now gonna get you heavely under antibiotics to clean it all there. Man, you are a real lucky guy…period!”  het blijkt dat het niet slechts een ontsteking aan de blindedarm was geweest, maar dat deze geperforeerd was geweest en dat hij die toen maar in z’n geheel had weggenomen en vandaar zijn opmerking over dat een halve dag later komen de dood had betekend.

Ik vertel hem dat ik het aan Míp heb te danken dat ik die nacht daar naar het ziekenhuis ben gegaan en hij beaamd dat ik haar dan wel heel erg dankbaar mag zijn…..maar ja, dat ga ik haar natuurlijk niet meteen vertellen. Ik ben woensdagavond onder het mes gegaan en zaterdag mag ik wat hem betreft vertrekken, maar wel met die restrictie dat als er ook maar iéts zich voordoet in de komende dagen dat ik dan als een raket terug moet komen en ook al kost het misschien moeite, de verpleging te overtuigen dat ik meteen hulp nodig heb. Uiteraard heb ik het Míp verteld en inderdaad…ze groeide en was blij dat ze dit keer mij het leven heeft kunnen redden. We staan nu quite, met dit verschil dat zij nu met het hout mag sjouwen, want dat mag ik de eerste weken niet doen…..jammer hoor.

Hansio

6 thoughts on “One Lucky Bastard…dat ben ik.

  1. Jeetje vent toch, goed dat je het zo van je af schrijft, wat een verháál! Probeerde te facetimen, maar.. je bent ff niet bereikbaar; geeft niks, doe het asjeblieft rustig aan, herstel, neem je rust want al overkwam je dit in goede conditie (vond ik zoals je erbij lag op de FBfoto), het is/was echt niet niks dat gesnij in in je lijf. En jazeker… die adequate Mip.. verdient een medaille, een kroon, onze never ending love. Wat een meid!!!! Toch nogmaals, kalm aan hè lieve lange!

  2. He gast, dat gaan we niet meer doen he! Nou ja, je hebt maar een blinde darm dus dat zal ook wel niet. Snel beterschap en een kus voor die Sint Bernhard van een Miep!

  3. Die engel in de vorm van Mip reist al je hele leven met je mee Hansio…… Jij bent een enorme geluksvogel en Hanny & ik hopen dat je dat nog lang mag blijven!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s