Wende.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Hans heeft een mooie omschrijving gemaakt van de gebeurtenissen in de nacht van dinsdag op woensdag. Maar natuurlijk is er ook een andere kant van het verhaal. Mijn kant.

Hans werd aan het begin van de avond niet lekker. Ik dacht meteen aan de nieuwe griep die Europa in de ban houdt. Hij wilde geen eten of drinken, maar nam een bad in de hoop daarvan op te knappen. Ik gaf hem anti-griepine maar dat hielp niet. Nog net voor hij naar bed ging gaf ik hem nog een extra sterke pijnstiller. Ik legde hem op bed, emmer naast het hoofdeind voor het geval dat, zodat hij niet de trap af hoefde als dat nodig mocht zijn. Ik ruimde nog wat op en dronk een glas wijn om even op adem te komen. In alle stilte hoorde ik hem rommelen. Tijd om naar bed te gaan. Ik dekte hem toe met nog een extra dekbed, omdat hij lag te klappertanden. Eenmaal in bed probeerde ik hem iets te kalmeren maar toen mijn handen zijn lichaam raakte stond ik er direct weer naast. Nee, ik heb zijn koorts niet gemeten maar zijn temperatuur was hoger dan normaal. Abnormaal.

Ik zocht het internet af voor het telefoonnummer, het duurde me te lang. Ik belde Laci met de weet dat die al lang op bed zou liggen. Maar hij was de sleutel naar het nummer. Rond half één reed hij ons naar de dienstdoend arts. Na veel protest van mijn kant. “Laci, jij bent hartstikke ziek dat kan ik niet van je verlangen!” riep ik. Maar hij startte de auto en we reden weg. Na de omweg naar het eerste ziekenhuis kwamen we dan toch in de hal van een splinternieuw gebouw, dat naar verluid nu de eerste hulp post van Pécs is geworden. Alles mooi, schoon, helder en vooral overzichtelijk. Laci, die zijn auto ergens anders moest zetten van de bewaker die in het gebouw achter een bureau zijn werkplek had, kwam even later de hal binnen. Hij zag grauw. “Ga jij maar naar huis, ik neem straks wel een taxi” waren mijn woorden die hij wegwuifde en nam plaats op een stoel om niet meer van mijn zijde te wijken. Nadat ik bij de receptie met enige stemverheffing had geroepen dat Hans meteen geholpen moest worden en waaraan direct gevolg werd gegeven, bracht ik mijn jas en tas bij Laci en liep naar de behandelkamer.

Alles mooi, schoon, helder en vooral overzichtelijk. De vrouwelijke arts onderzocht Hans, prikte bloed en stelde ondertussen haar vragen die als routine bij dit soort calamiteiten horen. Een ketting van woorden waarop ik met ja of nee antwoordde. Nog andere bijzonderheden? Ja, zei ik. Hans heeft prostaatkanker.  Ze ging door met haar onderzoek waarna Hans een flinke injectie tegen de pijn kreeg en op zijn onderzoeksbed naar  de gang werd gereden in afwachting van röntgen en een echo van de buik. Hans was uitgeput en viel half in slaap.

De arts vroeg me nog even binnen te komen. Ze toonde een verslag op het scherm van haar computer. De status van Hans. Toen er in 2010 prostaatkanker werd geconstateerd en de uroloog wilde uitsluiten dat er uitzaaiingen waren, om zo met een gerust hart een verdere behandeling in gang te zetten, werd er een ct-scan gemaakt. Het verslag daarvan hebben we doorgenomen met de uroloog. Er was geen obstakel om de behandeling in te zetten. Dit zelfde verslag  was nu te lezen op de computer van de arts. Ze gaf me een stoel, sprak zacht en keek me tegelijk aan. “Weten jullie ook dat er meerdere tumoren zijn gevonden in 2010? Mijn ogen groot, mond wijd open. “Wat?’ riep ik terwijl er amper geluid uit mijn mond kwam. “Ja, in de lever en rondom het gebied van de prostaat, meerdere tumoren.” Even voelde ik het bloed uit mijn hoofd wegtrekken en keek intensief naar het scherm waar het allemaal te lezen was maar waar ik geen woord van kon lezen. Tezamen met de ongerustheid over wat Hans nu mankeerde en met deze informatie werd mijn toekomst in één tel zwart. Pikzwart. “Maar dat kan ik hem nu niet gaan vertellen, nu hij daar doodziek op dat bed ligt!” siste ik. De arts hernam zich en vertelde dat dit natuurlijk niet zeker was, omdat juist die tumoren nooit waren onderzocht. Ze beloofde mij dat zij ons samen zou inlichten als er meer bekend zou zijn. Daarna werd ze weggeroepen.

Naar buiten! Naar buiten! Dacht ik nu alleen nog maar. En voor het eerst in tijden was ik blij dat ik rookte en dat dit mij een  gelegenheid verschafte om naar buiten te rennen. De bewaker achter zijn bureau liep met mij mee en wees mij de plek om te roken buiten het zicht van de camera. Want op het terrein mag niet gerookt worden. Hij gaf mij vuur en stak daarna zijn eigen sigaret aan. Hij begon een verhaal over Duitsland en Oostenrijk. Toen ik alleen maar Holland zei wist hij mij ook daar veel over te vertellen. Wat? Geen idee. Er geen woord bij mij naar binnen gekomen.

Ik zakte neer naast Laci in afwachting van de resultaten van de onderzoeken die Hans nu onderging. Ik keek op de klok, vier uur. “Laci, ga alsjeblieft naar huis. Jij bent hartstikke ziek en ik weet niet hoe lang dit allemaal nog gaat duren”. Hij haalde enkel zijn schouders op en bleef zitten. Ik besprak met hem de bevindingen van de arts maar wel met de mededeling dat Hans dit niet te weten mocht komen. Niet nu. We hadden een geheim dat goed bewaard moest blijven.

Tegen kwart voor vijf waren er nog geen uitslagen en de verpleegster vertelde dat dit nog wel enkele uren kon duren. Tijd om naar huis te gaan en de volgende morgen om half negen mocht ik bellen naar een telefoonnummer dat mij aangereikt werd op een papiertje.

We reden naar huis en het was nog steeds donker. Ik keek naar Laci die er de laatste tijd toch al zo dodelijk vermoeid uitziet door de zware chemokuur die hij ondergaat. Ik klopte hem op de schouder en bedankte hem voor de prachtige vriendschap. Mascara is nooit handig als je huilt. Zwarte druppels vielen op mijn handen, hij gaf me een papieren zakdoek.

Om half zes dook ik in bed en was er om half zeven weer uit. Paniek kan een mens uit de slaap houden, zo blijkt nu. Ik dacht meteen aan de twee dochters, wat moest ik zeggen? Ik besloot het nog even niet te zeggen, omdat er ook geen antwoord was op deze vragen. En zij staan zo dicht bij hun vader, dat dit een bijna onoverkomelijk verdriet zou veroorzaken terwijl dit hele verhaal zo onhelder was als een moddersloot. Ik stelde een email op voor vriendin K die veel kennis heeft van de medische wereld en die ook goed kan relativeren. Ik belde mijn zus C, daarna vrienden P&E. Aan het einde van de dag belde ik mijn andere zus I. Mijn geheim was gedeeld maar ik knapte er nog niet echt van op. Tot ik het antwoord van K kreeg. Zij gaf me een lijst van mogelijkheden en al lezend zag ik dat haar conclusies mij gerust stelde. Ook de anderen deden hun best en het hielp mij in ieder geval weer mijn op hol geslagen hoofd tot rust te krijgen. Ik vernietigde alle geheime emails, zodat Hans daar niet per ongeluk achter zou komen. P&E hebben mij drie dagen ondersteund met liefde, bezoek aan het ziekenhuis en gesprekken die opluchting gaven.

Zaterdag is Hans thuisgekomen om op te knappen. Hij sliep wat en liep wat. Ik verzorgde zijn maaltjes van vijf keer per dag, omdat de hele binnenboel na de geperforeerde blinde darm opnieuw moet wennen aan eten. Het verliep zoals dat gaat als er een zieke in huis is. Zondag (de enige dag dat de televisie voor zeven uur in de avond aan gaat) aan het einde van de middag was de derde uitzending van de nieuwe show van Paul Witteman. De eerste twee vonden wij heel mooi, de verwachting was groot. Ik hoorde ineens haar naam: Wende Snijders. Hans riep me, omdat hij weet dat ik nooit iets van haar wil missen. Het programma ging in pracht voorbij. Wende was de afsluiter van de show. Ik weet niet waarom. Ik wil ook niet weten waarom, maar er is iets met haar. Zodra zij haar mond opentrekt schieten de eerste tranen al in mijn ogen. Met elk lied dat zij zingt. Maar nu ging ze iets speciaals doen met de Winterreise van Schubert. Klassieke muziek. Ik zat alleen op de bank en was niet voorbereid. Haar optreden overdonderde mij totaal. Een zee aan tranen brak los uit mijn ogen. Geen zakdoek die dit kon stoppen. Ook niet toen ze klaar was. Ik vroeg Hans te gaan zitten en zich vast te houden voor een afschuwelijk geheim. Tussen de snikken en de snottenbellen door kwamen mijn woorden. In de mist van mijn tranen zag ik een glimlach. Hans pakte mijn handen en keek mij in de wazige ogen: “Lieve schat, als het waar zou zijn wat deze arts jou nu heeft verteld had ik hier allang niet meer gezeten”. Toen stond hij op en liep naar zijn computer. “Ik ga dat optreden eens even terug kijken, je maakt me nieuwsgierig”. Hij bekeek het optreden en ik zag de glinstering van de tranen in zijn ogen. “Niet zo heel gek dat je hier om huilt” lachte hij.

Mip

13 thoughts on “Wende.

  1. lieve Mip en Hans, ik hoop heel erg voor jullie dat het snel beter zal gaan. Ik heb de zelfde passie voor Wende, ik zag gisteren laat de herhaling. Hier ook tranen door schoonheid en oprechtheid. Veel sterkte! Peter.

  2. Tussen haakjes : dit google emailadres gebruik ik alleen om wordpress om de tuin te leiden, want omdat ik daar ook een account heb, moet ik dan inloggen en zo. Het enige adres dat ik wel gebruik is met het achtervoegsel box.nl. xxx

  3. Nog een reactie van mij. Eerlijk gezegd had ik nog nooit van Wende gehoord… Maar nu gekeken naar twee prachtige nummers: ” quand tu dors” en ” ne me quitte pas”, de klassieker van Jaques Brel…. Prachtig… Tranen over mijn wangen…..

  4. Wat een last om dit mee te dragen die toch al zware dagen. Je moet je zwaar klote gevoeld hebben. Het wordt ineens zo akelig spannend. Gelukkig dat Hans iets van de spanning heeft kunnen weg nemen.
    We leven mee op afstand, enne..houdt hem in de gaten he!

  5. Potverdrie, jullie houden de spanning er wel in. Zo zie je maar, 2 verhalen over hetzelfde onderwerp met een heel verschillende ” Wende” . Hoop dat jullie over de ergste schrik heen zijn, alhoewel ik kan geloven dat je hem nu met 4 ogen in de gaten houdt.

  6. Hoe is het toch mogelijk dat ze dat maar even niet vertellen. Hopelijk krijgt Hans gelijk en valt het straks nog een beetje mee. We zijn benieuwd. Veel sterkte en gelukkig is die Hans positief ingesteld en counterd hij dit ook wel weer.

  7. Als jij Mip, je verhaal moet doen nadat Hans het al beschreven had, moet er wel wat aan de hand zijn. Met angst en beven begon ik te lezen. Een indrukwekkend verhaal, waarbij ik halverwege zoiets had van, ja hoor zie je daar gaan we! De spanning zat er goed in. En wat heerlijk om Hans op het eind nuchter te horen zeggen dat hij er nog steeds is en dus de diagnose niet klopt. Laten we het hopen, laten we hopen dat de tumoren zijn verdwenen, met jullie kennis en het goede moestuin eten zou me dat niets verbazen. Beterschap!

  8. Lieverds,

    we leven met jullie mee.
    Beetje lastig typen, ik heb mijn pols gebroken / niet te vergelijken met jullie, maar wel veel pijn nog.

    Sterkte !
    Ine

  9. Wat een nachtmerrie… een thriller. Maar met heldenmoed (Laci en Mip) doorstaan en de baas geworden. Die arme zieke Laci , wat een fantastische buurman! All the best voor hem en voor Hans en voor jou, zorgzame Mipie!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s