Die mooie winter toch.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was afgelopen vrijdag dat Hans voor controle terug moest naar de arts. Om elf uur, tussen twee operaties door was de afspraak. De sneeuw viel met flinke vlokken tegelijk op het warme asfalt waar het snel in water veranderde. De weersverwachting, een  koude front met ijzel, hield mijn hoofd een beetje bezig. We vertrokken ruim op tijd om zeker te weten dat we aan het einde van de rit geen tijd te kort zouden komen. De weg was redelijk leeg en de ijzel bleef uit, waardoor we ruim op tijd bij het ziekenhuis aankwamen. Bij de parkeermeter rekende ik het te vroeg zijn bij het misschien uitlopen van de afspraak. Kwart over twaalf moest ruim voldoende zijn.

De wachtzaal zat flink vol. We zochten een deur die bij het nummer op de brief hoorde. De receptioniste kon hulp bieden. Als zij daar natuurlijk zin in had. Ze keek strak op het papier dat voor haar op de tafel lag. Daarna naar haar computer om het papier op ongerechtigheden te controleren. Althans, dat is wat wij denken want zij keek nog met geen knipper van haar ogen onze kant uit. Achter ons begon zich een rij te vormen met mensen die ook allemaal een papier in hun handen hielden, net als wij. Mensen gaan vaak kuchen als ze opgemerkt willen worden en zo geschiedde ook. Ze keek langs ons heen naar de kuch en daarna toch ook maar naar ons. Ze pakte het papier en wees ons de weg. Een kwestie van drie seconden waarmee zomaar enkele minuten ergernis wordt opgeroepen.

We namen plaats op de stoelen tegenover de deur met het juiste nummer. Even kloppen om te laten weten dat je er bent en direct je papieren afgeven, zodat ze ook zeker weten wie jij bent. Onze ervaring is dat in veel ziekenhuizen de dingen zo werken en hier gelukkig ook. Een aardige assistente pakte de papieren over en sloot de deur weer achter zich. De tijd verstreek terwijl wij onze verveling verdreven met het kijken naar de passerende mens. Altijd een fijne bezigheid als je toch niets anders te doen hebt. Patiënten werden geroepen, verdwenen naar binnen en kwamen later weer terug. Hans keek op de klok, de afspraaktijd was alweer enige tijd overschreden. Een andere assistente, ook heel aardig trouwens, las Hans’ gezicht. Nee, de arts was er nog niet, die was nog midden in een operatie. Hoe lang dit nog zou duren wilde Hans graag weten. Ze haalde lachend haar schouders op dat ze dat werkelijk niet wist. Hans verzon ter plekke een plan, of zij niet even die draadjes er uit wilde halen. Ze lachte weer en vertelde dat hij echt op de arts moest wachten.

De wind was flink aangetrokken en de sneeuw voelde snerpend aan. Ik trok mijn kraag wat hoger op en trok mijn pet half over mijn ogen. Zojuist had ik iets gekocht in een kleine winkel om mijn papieren geld zoveel mogelijk om te wisselen in kleingeld voor de parkeerautomaat. Door mijn fantastische gevoel voor richting, waardoor ik nu toch heel andere delen van het ziekenhuis aan de buitenkant zag, was ik nog net op tijd om geen bekeuring in de wacht te slepen. Hoewel ik mij tegelijkertijd af vroeg of er nu wel een mens op straat zou lopen om te bekijken wie er te laat bij de auto zou zijn om daar dan een mooi papier met een fijn bedrag er op onder de ruitenwisser te knellen. Die liep er toch, dus was haast geboden. Ik schatte in dat anderhalf uur wel voldoende zou moeten zijn. Via de bekende weg die veel korter was dan de heenweg liep ik terug naar het ziekenhuis. Daar vond ik een lege stoel. Een klop op de deur was voldoende om mij binnen te laten waar ik Hans al pratend achter een blauw gordijn trof. Twee littekens waren in orde maar de derde moest nog even behandeld worden. Rotzooi eruit, ontsmetting er in en daarna nog wat extra antibiotica op een gaasje. Grote pleister erover en klaar. Alles zag er picobello uit.

Toch bleef er nog één vraag in de ruimte rondzingen. Iets waar Hans achter het blauwe gordijn al met de arts over had gesproken. Hans’ status. Hoewel de arts alweer met één been in de volgende operatie stond nam hij daar toch tijd voor. Samen met zijn assistente las hij de woorden en daarna nog eens. Toen kwamen er woorden die voelden als een enorme verlossing. Het woord tumor kwam slechts voor bij de prostaat. Zowel bij de lever als de omgeving van de prostaat kwam het woord tumor niet voor. De arts gaf uitleg over de lever. Er is een cyste geconstateerd, een soort bubbel, en dat hebben heel wat mensen, vaak al vanaf hun geboorte en zeker geen ding om je daar nu vreselijk veel zorgen over te maken. Nog even vroeg ik mij hardop af hoe de andere arts dit dan wel gelezen had. Hij wist het ook niet, want het stond er ook zeker niet. En trouwens, zei hij, tijdens de operatie ben ik geen andere vreemde dingen tegengekomen dan de geperforeerde blinde darm. Goede berichten zijn fijn om te horen. Goede berichten zijn er om gevierd te worden. Thuis aten we appeltaart van eigen huis en dronken er een heerlijke espresso op.

De sneeuw viel in centimeters met de volgende morgen een stralende zon. Mooier kan een winter echt niet worden.

Mip

 

6 thoughts on “Die mooie winter toch.

  1. Wat een fijn nieuws !
    Allemaal heel herkenbaar 🙂 Een ” receptioniste”, die alleen maar met dat lul-ijzer aan haar oor zit. Er stond al een héééle rij te kuchen, Daar was zij niet van onder de indruk.

    Ik had mijn gegevens levensgroot op een A4-tje geschreven, zij heeft wel een leesbril, maar moet dan op staan en naar het raam lopen en dan maar afwachten óf het goed gaat. Kreng van een wijf!!! Haha, ik kan ook een kreng zijn en heb met mijn goede hand op die balie geslagen! Dat was even schrikken.

    Tja, daarna wachten……een broeder, die mij van het eerste gips voorzien had, zag mij zitten en gaf een brede glimlach en een schouderklopje. Dat deed me goed ! Ben je toch geen “nummer”.

    Afgelopen vrijdag had ik terug gemoeten, het was geen doen…..Wat een sneeuwstorm!

    Dus maandag geweest. Ik kon uitleggen, dat we niet nog ,meer botten wilden breken. Het was echt geen doen. De sneeuw kwam al over mijn laarzen heen. Ga je de weg niet op.

    De foto’s waren goed gelukt, ik bleef maar glimlachen :-)…Over 14 dagen weer terug,

    Liefs,
    Ine

  2. Heerlijk news. Breaking news. Wat is het leven toch mooi tussen vele onheilsberichten door. Wat gun ik jullie een zorgeloos bestaan, maar ja…. kom daar maar eens om. Want het is natuurlijk wel zo….dat wij niet weten wat we voorafgaand aan dit aards bestaan …hebben besteld. En ook daar zijn we helemaal niet zeker van. bestellen? ga toch heen….herstellen zal je bedoelen…..van de schrik. Want er wordt wat af gediagnosticeerd en dan vaak nog fout ook. Vier het leven om het even.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s