Warmte in een wintermaand.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

We rommelen nog wat aan in huis deze tijd. De eerste 100 zaden staan al in de vensterbank om voor te trekken. Dit keer heb ik gekozen voor kleine perspotjes die per 48 in een bak passen. Het zijn twee bakken. Omdat ik er nooit vertrouwen in heb dat alle zaden uitkomen, ervaring is een goede leermeester, doe ik twee zaaiingen. Eentje in februari binnen en eentje ergens tussen half maart/april/mei in de buitenlucht. Al naar gelang het zaad wil ontkiemen. Voor de tweede zaaiing ga ik een paar strobalen gebruiken, omdat dat vorig jaar heel goed bevallen is. Eenmaal ontkiemt kan ik een keuze maken waar ik de plantjes uit ga zetten. In de volle grond of in een strobaal.

We kochten er dertig om een start mee te maken. Vijftien stonden al opgestapeld in de moestuin, vijftien lagen nog in de auto. Om de compostering van strobalen op te starten heb je water nodig. En wat mooier als de natuur dat gewoon naar je moestuin brengt. Om te voorkomen dat dit jaar de veenmol weer zijn of haar slag kan slaan door alle wortels van de planten op te vreten bedacht ik dat er eerst folie onder de strobalen gelegd moest worden. Ik keek naar de weersvooruitzichten en zag dat zondag een flinke bak regen op komst was. Dé kans om de strobalen alvast in te vochten. Maar dan moeten ze wel op de plaats van bestemming staan.

Soms moet ik dingen niet hardop uitspreken maar gewoon doen. Toch sprak ik dit wel hardop uit en Hans stond meteen al in de kaplaarzen om zijn steentje bij te dragen. Hij sneed de folie op maat, sjouwde de strobalen op hen plek en nam af en toe wat rust. Ik sjouwde mee onder de woorden “doe het alsjeblieft rustig aan! Je bent nog steeds niet helemaal op orde!” Hans keek trots dat al het werk toch best in een redelijk korte tijd gedaan was en riep dat de regen nu wel kon komen.

 

Picture 9 Picture 10 Alles op z’n plek en let vooral ook op de sneeuw aan de linker kant.

 

In de avond voelde hij zich niet lekker, omdat het binnenin bij de darmen allemaal rommelde. Hij nam zijn rust maar veel helpen deed het niet. Woorden als: zo eigenwijs als je groot bent komen bij hem wel goed van pas. Hij is bijna twee meter, een ieder kan wel uitrekenen hoe eigenwijs dat is. Maar stom genoeg begrijp ik hem ook wel, hoewel ik het volstrekt met hem oneens ben. De wonden aan de buitenkant zien er goed uit en dan denk je al snel dat het aan de binnenkant ook allemaal goed op orde is. Voor zo’n operatie staat toch een langere tijd van herstel dan drie weken.

Vorige week donderdag was het de naamdag van onze vriendin Zsazsa en dat vierde ze afgelopen zondag met vrienden. Een mooie club van heel aardige mensen bij elkaar. Gabor was de kok voor deze dag en dat is aan hem heel goed besteed. Een echte bbq meester is hij. Op tafel stonden schalen vol met allemaal lekkere gebakken dingetjes voor degenen die al een beetje trek hadden. Er werd druk heen en weer gepraat en iedereen was vooral vrolijk. Behalve Hans. Hij zat een beetje in de hoek en zag wit. Zsazsa riep me naar het aanrecht en liet zien wat er later zoal op de bbq zou gaan. Een rooster dat dubbel geklapt kan worden met daartussen spek, karbonades van varkensnek, uien, aardappelen en verse kruiden. Ik dacht voor een heel weeshuis terwijl we toch maar met z’n negenen waren. De groenten, verse salade van witte kool en paprika, stonden te trekken in een heerlijk geurige marinade. Gabor maakte vuur en bijna iedereen verdween naar buiten. Ik keek naar Hans en hij knikte. Tijd om te gaan, alle feestelijkheden ten spijt.

Maandagmiddag rinkelde de telefoon. Of we aan het begin van de avond thuis waren en vooral ook hoe het nu met Hans ging. Ik vertelde dat hij alweer flink was opgeknapt en dat hij behoorlijk was geschrokken hoe zijn lichaam hem het sein had gegeven het rustiger aan te doen. Aan het begin van de avond stopte hun auto voor de deur. Zsazsa overhandigde mij een tas. In de tas een groot stuk aluminiumfolie met daarin het warme gerecht van de avond daarvoor. Twee potten, eentje met fantastische koolsalade en eentje met de gemarineerde paprika. Gabor omhelsde Hans met betraande ogen, blij dat hij  weer opgeknapt was. Met de belofte van Hans dat hij het rustiger aan zou doen (ik waak daarover, dus ga er maar echt vanuit) namen we na een uurtje afscheid en stortten ons op het feestmaal. Feest, omdat het warm is om zulke Hongaarse vrienden te hebben. Het smaakte fantastisch.

Mip.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s