Vrolijk Paasfeest.

Kortlevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Als je al niet zou weten dat pasen op komst is dan zou je het kunnen zien aan de begraafplaatsen. Alle graven zien er uit om door een ringetje te halen. De mensen die voor ons dorp werken hebben zich in het zweet gewerkt om alle bomen te snoeien en de buitenkant van de begraafplaats te ontdoen van ongewenst kruid, zodat er zicht is op de bloemenpracht die de graven sieren. Hoewel? Bloemenpracht? Het ziet er bloemachtig uit maar bijna alles is nep. Bloemen van stof, bloemen van plastic. Als het maar kleurig is. In andere jaren waren nog weleens verse plantjes in de grond gezet, maar dit jaar wil de lente maar niet komen. Al schijnt de zon soms wel, de wind is ijskoud en in de nacht vriest het nog steeds behoorlijk, waardoor bloemen gewoon niet willen groeien. De nep bloemen zijn dus een oplossing van het lenteprobleem.

Wat eigenlijk ook een beetje nep is, is onze nieuwe foliekas. Nep in de zin dat de natuur een beetje geholpen wordt, zodat zaden kunnen groeien waar het lekker warm en vochtig is. Hans bouwde die kas samen met dorpsvriend Jószi, die redelijk goed bedreven is in het opbouwen van foliekassen. Het was op een koude zondagmorgen maar toch zagen ze na meters goten graven best verhit uit. Soms is het best handig om vrouw te zijn want ik mocht niet helpen met graven. Slechts met het ophouden van het folie werd mijn hulp gewenst. Daarom maakte ik tussendoor maar wat foto’s, was ik toch nog van enig nut.

Waar wel bloemen in groeien zijn onze fruitbomen. Ineens brak het door en explodeerde de vroege bloeiers zoals perzik, nectarine en abrikoos. Meestal zijn de amandelen de eerste bloeiers, maar die staan meer op de wind waardoor deze bomen het toch wat kouder hebben en nog even op zich laten wachten. Bloei heeft ook nog een andere betekenis: snoeien. Hans was al voorzichtig aan begonnen met de appel en perenbomen maar moest nog stevig door snoeien toen de sapstroom van de andere bomen duidelijk zichtbaar werd.

Picture 27

Poes Zsazsa is gek op de geur van lentebloesem.

Elke knip betekent voor mij een buk. Elke tak, hoe klein ook, moet geraapt en gebundeld worden. Toen de noorder wind gisteren een beetje ging liggen besloot ik verder te bukken aan het einde van de tuin. Met mijn trouwe helpers in de buurt. Pip wijst mij takken aan, Beau wacht tot ik een tak gooi en Sissi sleept met elke tak die ze tegenkomt. Vooral van de stapel die ik dan al heb gemaakt. Maar plots staakte zij het slepen en nam een bijzondere houding aan. Kop hoog, rug recht, staart strak langs de billen omlaag en haar rechter poot omhoog. Ze deed mij denken aan Jolene als ze weer eens een prooi in het vizier had. Een echte jachthouding. Ik keek waar zij naar keek en was ineens in contact met zes bruine ogen, in de akker nog geen drie meter bij ons vandaan. Ook hun lichamen stonden gespannen. Tot Sissi haar blaf liet horen. En ik kan u verzekeren dat dit een geluid is wat binnenkomt. De reeën schrokken zich bijkans een beroerte en sloegen op de vlucht met Sissi achter zich aan. Nu kan die hond best hard lopen maar haalt toch zeker niet de snelheid van deze edele dieren. In prachtige sprongen, eerst over rechts en daarna over links tot hun bonte witte kontjes uit het zicht verdwenen.

 

Gelukkig doen die honden ook nog andere dingen dan reeën het leven zuur maken.

Waar je ook aan kunt merken dat pasen eraan komt is de slacht. Een tijdje geleden waren dat de varkens waarvan de hammen rondom pasen precies genoeg gerijpt zijn. Afgelopen week waren het vooral de manlijke lammetjes en geitjes. En natuurlijk ganzen, eenden en parelhoenders. Maar in de lammetjes hadden vriendin E en ik de meeste belangstelling. Lamsgehakt, koteletjes en lamsbil. We reden naar de prachtige boerderij waar alle dieren een zee van ruimte hebben en overal het lekkere verse gras kunnen grazen. Zsuzsa, de geitenhoedster, was nog net bezig het tweede lam schoon te maken. E en ik keken elkaar aan en waren het er over eens dat dit wel hele kleine lammetjes geweest moesten zijn. Schoon aan de haak, letterlijk en figuurlijk, beiden nog maar net zes kilo. Maar ja, we hadden ze besteld en deze beestjes hadden speciaal voor ons het leven gelaten, iets dat wij niet wisten, dus was er geen weg terug. Eenmaal thuis begon Hans omzichtig het beestje in de juiste stukken te verdelen.  Aangekomen bij de koteltjes waren we het er snel over eens dat die te klein waren om er echt iets eetbaars van de maken. Het vlees verdween in de schaal voor de gehaktmolen. Bij de twee kleine billetjes besloten we die toch maar gewoon te laten voor wat ze zijn. Hoewel het gerecht dat hiervan gemaakt gaat worden wel bestemd is voor hele kleine eters.

Wie er ook erg hun best doen voor pasen zijn de kippen. Als een ware batterij leggen zij hun eitjes dag op dag. De doos waar er dertig inpassen is op één na gevuld en zal morgen overstromen. Als dat geen vrolijk pasen wordt!

Picture 33

Hoewel de legster van het rechter ei er na de leg niet echt gelukkig uit zag.

Mip

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s