Monsters.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Kont omhoog. Handen in de aarde. Dat was mijn motto meer dan acht jaar geleden toen wij naar Hongarije vertrokken. Genoeg land voor dit motto. Zoveel zelfs dat dit het hele jaar door een dagelijks motto zou kunnen zijn. Maar gelukkig zijn daar ook genoeg apparaten voor om een deel van dit motto daaraan over te laten.

Het was vorig jaar dat Hans verliefd werd op een bloemenproject. Hele velden vol met wilde soorten die er in al hun kleurenpracht één en al verrukkingen opriepen. Vrienden stuurden zaden van vele soorten en een bekende van Hans zocht het internet af om zoveel mogelijk soorten te verzamelen en in te kopen. Met bewondering bekeken we alle zakjes en pakjes en konden bijna niet wachten tot het lente werd. We kochten fijn zand om alles goed te mixen. De grond werd open gewerkt. In afwachting van enkele dagen regen was het zover voor het startsein en hielpen de vrouwen van het dorp met het in de grond stampen van de zaden die Hans uitzaaide. Tot zover is dit verhaal voor de geoefende bloglezer bekend.

Regenen ging het niet. Ook niet tijdens al die dagen dat er bakken water beloofd werd. Wel zagen we alle donkere wolken aan ons voorbij trekken, voortgeraasd door een stevige wind. Of een koude storm. En dit dagen achter elkaar. We bekeken het grondstuk en zagen dat alles te droog was om te kunnen gaan groeien. Ik zag al voor mij dat alle zaden tot verderop zouden waaien en wij weer zaden vanaf de gortdroge akkers aangeleverd zouden krijgen. Hans besloot om water te geven en wel zoveel dat de hele aarde ervan doordrenkt raakte. Met zoveel wind zie je daar de volgende dag natuurlijk niets meer van. Hans was volhardend en bleef één keer in de zoveel dagen het stuk bevloeien. Bij de eerste warme dagen bleek zijn volharding vruchten af te werpen. Of in dit geval bloemen. Kleine schoonheden waarvan ik veel namen niet ken of het moet Brandende Liefde zijn met haar herkenbare vurig rode bloempjes, dan weet ik het wel. Allereerst schoot het Mosterdzaad door en legde een gele gloed over het geheel. Elke dag een kleine controle wat er allemaal nieuw opkwam. Na twee flinke plensbuien en daarna weer warmte vloog alles de grond uit. Er zat een plantje tussen dat ik herkende en waarvan ik niet hoopte dat het waar was. Het zouden ook best Afrikaantjes kunnen zijn. Hoewel ik mij niet kon herinneren dat die tussen de zakjes of pakjes hadden gezeten. Dat had ik ook zeker wel onthouden, omdat ik niet zo’n fan ben van deze bloem soort. Na nog meer plensbuien en enorme hitte werd het bloemenproject plotseling een nachtmerrie. Ambrosia. Parlagfü in het Hongaars.

Voor wie deze plant niet kent zijn er heel wat redenen om dit monster niet je tuin te hebben. Tijdens de bloei veroorzaakt hij zoveel allergie dat sommige mensen met luchtwegproblemen moeten worden opgenomen in het ziekenhuis. Heel erg ook voor degenen met een allergie voor pollen. Het schijnt hun seizoen met twee maanden te verlengen. In Hongarije is Ambrosia verboden en als je de planten al wel in je tuin hebt staan worden hier huizenhoge boetes voor gegeven. Ook boeren zijn verplicht de planten te verwijderen als ze op hun akkers tussen het maïs of wat doen ook groeien. Maar dit alles was niet mijn grootste zorg. Ambrosia draagt een stof met zich mee die andere planten belemmeren verder te groeien. En nu keek ik naar duizenden of meer kleine monsters die alle wilde bloemen overwoekerden. Ik zag mijn droom van al die hommels, wilde bijen, tientallen verschillende vlinder soorten zomaar in duigen vallen.

“We kunnen twee dingen doen” sprak ik Hans manmoedig toe. Of we spuiten de boel plat of ik haal mijn oude motto uit de kast: Kont omhoog. Handen in de aarde. Het voordeel van spuiten is dat je alles wat groeit uitroeit. En nu Hans’ lichamelijke conditie niet zo is dat hij ook even een stevig robbertje kan mee trekken, leek dat de beste oplossing. Maar het is gif en dat willen wij niet in de grond. Mijn gedachten gingen maar uit naar al die mensen die het zaad hadden verzameld en op hadden gestuurd. En de bekende die het hele internet had afgezocht om zoveel mogelijk soorten voor ons in te kopen. Ook had Hans al veel volgers verzameld die allemaal brandnieuwsgierig waren hoe het project uiteindelijk zou verlopen.

Afgelopen woensdag. Het regende al enige tijd en ineens was ik het zat. Ik was maar binnen aan het dralen en lezen hoe dit nu allemaal op te lossen. Ik trok mijn regenjas aan en vond nog een oude regenbroek. Kaplaarzen en handschoenen aan en nu niet zeiken. De grond is nat en dus makkelijk om de planten er makkelijk uit te trekken. Ik begon achteraan en zorgde dat mijn blikveld niet verder ging dan een meter ( het wildebloemen grondstuk is ongeveer 150 x 4 meter). Van Henk Jansen kreeg ik ooit het advies om tijdens het tuinieren niet “te haken” omdat ik daarvan enorme rugproblemen zou krijgen. Ik luister niet vaak naar goede adviezen maar dit advies volg ik al jaren op. Zittend, hurkend, soms op mijn knieën, soms staand voor een goed overzicht. Bij de eerste planten overviel mij nog een soort woestenij. Maar gaande het verwijderen hoorde ik zoveel vogelgezang vanuit de bosrand dat de rust vanzelf terugkeerde.  Elk monster moest apart worden beetgepakt, omdat daaronder weer een juweeltje zou kunnen groeien. Na vijf uur stopte ik en bekeek het stukje dat ik schoongemaakt had en ontdekte zoveel schoonheid dat mijn besluit voor nu genomen was. Hoewel dat kont omhoog na het advies van Henk niet meer aan de orde was, die handen in de aarde zeker wel.

Zo keerde ik vijf dagen terug naar de plek des onheils en vulde kruiwagens vol met kleine monsters die per dag zo hard groeien dat je het bijna zou kunnen horen. Hans bracht mij koffie en boterhammen en gaf vooral complimenten voor mijn doorzettingsvermogen. Dit zorgde ervoor dat ik tot het laatst door kon gaan. En gisterenmorgen, terwijl de zon scheen en ik tussen fladderende vlinders en honderden wilde bijen zat en vogels in de bosrand mijn dag mooi maakte, bood Brigitta haar hulp aan. In de middag hebben we samen het laatste stuk schoongemaakt. De dertig uur (volgens Hans was het meer, maar zeker weten doe ik dat niet) wroeten, trekken, verzamelen en afvoeren heeft voor nu haar bloemenpracht afgeworpen. Nu wordt het slechts een kwestie van elke dag controleren of er nieuwe monsters opkomen. Dat we er nog niet vanaf zijn is zeker, maar de boel wordt wel overzichtelijker en mooier.

Mip

Picture 22

Met mijn eeuwig trouwe viervoeter, inclusief poes Zsazsa. De paarse distelachtige achterin is gelukkig wel sterk genoeg. De wilde bijen zijn er gek op.

Picture 23
Zo komen langzamerhand toch alle juweeltjes tevoorschijn.

Picture 26

Kleine monsters verzamelen in de hand.

Picture 25

En weer een kruiwagen gevuld.

Picture 24

En hier gaat het dan allemaal om. Kleine schoonheden die het leven zo ontzettend aangenaam kunnen maken.

9 thoughts on “Monsters.

  1. Holy shit wat een monnikenwerk; maar eigenlijk zijn jullie ook wel een beetje monniken, zendelingen, welzijnswerkers die met niet aflatend enthousiasme bezig blijven om de wereld -waar dan ook- mooier te maken. Blijft wel de vraag waar dat ambrosia zomaar vandaan kwam. Zou het tussen al die bloemenzaadjes hebben gezeten? Zat het al in de grond? Ik trek me suf aan klavertjes (met 1 Jesse ben ik wel blij, hoewel…) waarvan de zaadjes kennelijk in ELKE tuinaarde zit, hoe duur je die ook koopt. Maar bravo lieve Mip… wat een doorzettingsvermogen, hoop dat je het de baas blijft! En ‘k ga straks even verder googelen over dat ambrosia, wat een pestpokkeplant!

    • Lieve Lia,
      Voorheen waren ze er niet of in ieder geval heel weinig. De grond is niet al te diep open gewerkt, dus die kans lijkt mij ook klein. Tussen de bloemenzaden kunnen ze niet gezeten hebben,. Ze waren nieuw of verzameld door mensen met verstand van zaden. Eerder denk ik dat de wind deze monsters heeft vervoerd. Maar hoe dan ook, ze zijn er en zullen bestreden moeten worden. Met de hand welteverstaan. Dat is nu leuk, maar de plek daarentegen is fantastisch. Geen punt.

      Zoete zoenen,

      Mip

  2. Hoe herkenbaar….ik daarentegen hou wel van Afrikaantjes, ze houden de mieren weg. Ze hebben vrolijke zonnige kleurtjes. Van mij mogen er best een stelletje staan.
    Maar sommigen brengen me ook aan het twijfelen…..zijn/worden het die GROTE Afrikanen, óf toch die Parlagfü…??? Ik twijfel nog even door en dan is de beslissing snel genomen .-)

    Gif spuiten, dat verdom ik ook !! Ik vermeng die azijn met een beetje afwasmiddel en dan gericht spuiten, of met een penseel.

    Morgen weer een dag. Regen hebben we nu genoeg gehad, toch? Ik heb genoeg op de knietjes gelegen. Onze bloementuin wordt ook erg mooi, we hebben er zo’n schik van. Ieder moment bloeit er weer iets anders. We gaan kijkgeld heffen / zonder dollen, we krijgen veel complimenten. Ik deel ook veel planten uit en we ruilen ook met elkaar. Leuk !

    Liefs,
    Ine

      • geen probleem, joh.
        Hier is het ook even droog, het schijnt beter te gaan worden…ik heb vanmiddag nog eventjes de “schade” opgenomen.. Toch weer wat planten een steuntje gegeven.

        Die Parlagfü is vrij normaal, wij hebben nog een aantal meters tuin laten omspitten…ja hoor, weer Bingo, is die zooi erweer.

        Wil je die “tuin” van onze buurvrouw niet zien / alle rotzooi waait hierheen….Wat daaraan te doen? Mensje woont er al een aantal jaren niet meer..Niet normaal daar. Geen hond doet er iets aan.. Wij gaan klagen bij de Burgemeester !k zou het anders niet weten. Zij heeft familie genoeg hier, maar die zijn lui dan moe en laten de boel de boel…

        Weet je nog dat verhaal van haar hond??? Die zaagsel liep te eten…ik heb die schat nog bijna een jaar verzorgd en 2 keer per dag lekker eten gegeven. Swabbertje…hij is hier aan het hek overleden, te wachten op zijn eten……Hij wist de tijden precies ! Schat van een dier.

        Liefs,
        Ine

  3. Lieve Mip, wij volgen jullie al jaren, dat weet je het mens van de van Nelle voor Hans en wij wonen nu een week in Gerenyes Ik zou wel eens willen weten , hoe herken ik die Ambrosia Ik wil geen narigheid maar weet ook niet wat ik moet zoeken. Groet Corry

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s