Je kunt het maar druk mee hebben.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

We moesten een trap af, dan een hoek om naar links en daarna het doolhof naar links blijven volgen. Nu is dit ziekenhuis al stokoud en versleten maar de kelders doen hier niet voor onder. Mooie schuilkelder voor als het misgaat in de wereld bedacht ik me terwijl ik bukte om door de laatste opening te gaan. Daar bevond zich ineens leven. Hoewel, er zaten wachtende mensen op een bank en het was er verdacht stil. Toen Hans een deuntje floot verscheen er vanuit een duistere ruimte ineens een wit gejaste vrouw die hem streng verbood geluid te maken. Raar, dacht ik nog, volgens mij is iedereen hier doof. Maar later begrepen we wel waarom. Een hoortest moet plaatsvinden in totale stilte mits de kerkklok twaalf uur slaat, die hebben ze waarschijnlijk nooit de mond kunnen snoeren. 

Toen de vlotte audiologe in veel te grote witte jas uitleg gaf rinkelde de telefoon. Ik nam op, zo zacht mogelijk sprekend en vertelde dat we in het ziekenhuis waren en met een half uurtje wel klaar waren. De vrouw van de gezondheidsdienst sprak nog even door waarna ik de verbinding abrupt verbrak. Vreemde ogen dwingen en zeker die van de audiologe. De uitleg over de oorknopjes kon weer verder gaan. Een uurtje later stonden we weer buiten. Een hoorervaring en twee oorknopjes rijker. “Laten we het maar proberen” sprak Hans monter. Een nieuwe geluidswereld zou zich kunnen ontvouwen en sinds jaren zou ik geen uitleg meer hoeven geven hoe die vogel dan wel klonk, zodat hij mij kon vertellen met welk soort we nu te maken hadden. Neen, Hans kon op weg naar zijn eigen nieuwe wereld. Dat moesten we vieren. We liepen naar het terras dat gezellig druk bezet was. Nog net voor de koffie kwam rinkelde de telefoon opnieuw. De gezondheidsdienst mevrouw riedelde een hele rij vragen, waarvan ik het grootste deel wel begreep maar toch ook niet helemaal direct.

Dat woord “ziekenhuis” had haar alarmbellen doen rinkelen. Wat we daar dan moesten? Was Hans ziek. Was Hans ziek geweest? Was ik ziek geweest? Neen, Hans is niet ziek, maar wel geweest. Toen kwam de Babylonische spraakverwarring op gang. En neen, ik was ook niet ziek geweest. Na wat vragen van mijn kant kwam er helderheid in het verhaal. Twee weken geleden waren we uitgenodigd voor een feestje hier in het dorp. Het zijn verschillende dorpen in de provincie Baranya die dit een paar keer per jaar organiseren en dit keer was ons dorp aan de beurt. Slechts genodigden waren welkom in de tent waar het ontzettend warm maar zeker ook heel gezellig was. Er werd heel veel gelachen om de vrolijkheid die van de sketches afspatte. Zonder eten natuurlijk geen feest. Grote schalen pörkolt waarmee de borden werden gevuld. Aangezien ik niet zo’n varkensvleesfan ben was de zuurkoolsalade aan mij helemaal goed besteed. Maar ik proef altijd alles, dus ook de pörkölt. Voor Hongaren geen groter feest dan een toetje. Of Toet in dit geval. Grote schalen met gebak van alle soorten werden in overvloed op tafel gezet en direct doorgeschoven naar de borden. Ik nam een half blokje kokosgebak en nog iets met room. Hans daarentegen zou in dit land geboren kunnen zijn, hij is lyrisch van zoet. Vele soorten, en het waren er heel wat, ondergingen zijn smaaktest en werden heerlijk bevonden. Waarom benoem ik dat allemaal? Welnu, dat was de vraag van de vrouw aan de andere kant van de lijn. “Julie zijn niet ziek geworden”? Het antwoord bleef nee. Nog even vroeg ik door en kreeg het antwoord; salmonella. Nadat wij half in de middag het feest hadden verlaten waren de  eerste mensen ziek geworden en nu was er een onderzoek gaande naar alle mensen die op het feest aanwezig waren geweest. De conclusie tot nu toe is dat het waarschijnlijk het gebak is geweest, dat net te lang niet gekoeld heeft gestaan. Gelukkig heeft iedereen het overleeft maar de schrik bij de taartendames zit er goed in. Bij een volgend feest dan maar ijstaart. Is ook lekker. 

We hadden nog meer feest. Vorige week zaterdag reisden we in de middag af naar Pécs waar in het centrum van de stad allerlei festivals aan de gang waren. Omdat het werkelijk snikheet was smaakte het ijskoude biertje van de tap extra lekker. Zo tegen zes uur begon het centrum vol te lopen. Voor ons tijd om het terras te verruilen voor een blues festival. 

Een overweldigende geur van de lindebloesem hing boven de prachtige binnenplaats. Schaduw, heel veel schaduw waaronder bankjes en stoelen stonden. Het podium was al druk bezet met een fantastisch voorprogramma. Het festival droeg de naam: Herdenkingsdag voor BB King. Iedereen die gitaar kan spelen was welkom op het podium. De avond verliep fantastisch, vooral omdat er zoveel te dansen viel dat ik er wel tot de volgende ochtend mee door had kunnen gaan. Zangers, zangeressen, tien gitaristen, een verdwaalde dwarsfluitist, trompetten, saxofoons, keyboards en nog veel meer. Helaas moest de band om elf uur stoppen. Maar genoten hebben we zeker.

Vorige week vrijdag hadden we een uitnodiging van de dochter van Brigitta. Laatste schooljaar lagere school. Daar blijven de kinderen tot veertien of vijftien jaar waarna ze naar het voortgezet onderwijs gaan. Deze dag wordt uitgebreid gevierd. Eerst op school en daarna thuis. We voegden ons bij de mensen op het schoolplein. Hoorden de liedjes aan. Zagen de dansjes aan en waren stil voor het volkslied. Alleen de directrice van de school schijnt de woorden te kennen. Zij was de enige die zong. Nadat de rapporten werden overhandigd en de complimenten werden uitgedeeld was het tijd om naar huis te gaan. Omdat het mooi weer was maar omdat het geen mooi weer bleef waren de tafels van de tuin naar de woonkeuken verhuisd. Twee lange tafels aan elkaar in de kleine ruimte waar we met negen mensen bij elkaar zaten. Er werd druk gekletst en veel gevraagd. De tante van Brigitta vertelde op haar beste Duits hoe de familiebanden in elkaar zaten. Er werd gemekkerd omdat niemand het verstond. Zeg het maar in het Hongaars zei ik, dat versta ik ook beter. Ze vond het jammer want het was eindelijk weer eens een gelegenheid om Duits te spreken. 

Zoals bekend is feest eten. En hoewel ze het echt niet breed hebben werd er waanzinnig uitgepakt. Tja, dochterlief verlaat maar één keer haar lagere school. En het moet gezegd Brigitta kan lekker koken. Na vier gangen van soep, vlees, vlees, vlees, zuurkool met vlees en brood alles in grote hoeveelheden kwam de taart (ja, uit de koelkast, ijskoud). Eerst kokos, daarna bladerdeeg gevuld met kersen en als klap op de vuurpijl een enorme citroentaart opgemaakt met creme en mooie versieringen. Toen de zon begon te zakken was het tijd om na een geslaagde dag naar huis te gaan.

Tussendoor hadden we ook nog bezoek van verschillende vrienden. En vrienden horen aan tafel. Want vriendschap is eten met elkaar en de tijd nemen om elkaars verhalen te vertellen en te beluisteren. Onze tafel was de laatste weken goed bezet. Wij houden van vriendschappen. En van lekker eten. Een fijne combinatie vind ik zelf.

In de tussentijd raapten we nog vrachten perziken en kersen. Maakte Hans kersenjam met Lieve Vrouwen Bedstro en werkten we in de moestuin. Reden we naar de Drava voor mooi natuur spektakel. Gingen we op zoek naar de goede stookhoutboer en vonden die. Plukte ik vandaag de eerste tomaten en frambozen. Tja, je kunt het er allemaal maar druk mee hebben. 

Mip

Er zijn meer foto’s maar mijn computer heeft kuren. Ik zal Hans vragen de rest voor mij te plaatsen. Later.

Picture 10

Dominka op haar laatste schooldag. 

Picture 11

Allemaal dezelfde leeftijd en nu al zo’n verschil in lengte.

Picture 14

Samen swingen op heerlijke muziek. Ik kan er weer even tegen.

Picture 15

Hans had het ook goed naar zijn zin.

Picture 13

Hoeveel muzikanten passen er op een klein podium. Veel. En swingen als een trein. 

 

 

2 thoughts on “Je kunt het maar druk mee hebben.

  1. Mooi om het verhaal bij de eerdere foto’s en films te lezen. En Hans in oorlogsuitrusting is ook een bezienswaardigheid.
    Hier nog steeds geen zomer, eerder herfst. Zaterdag een weekje naar Engeland. En dat is natuurlijk vragen om problemen, qua weer. Kussen en hugs, Peter

  2. dit zijn dingen voor een dag met 48 uur!
    Maar wel allemaal heel erg de moeite waard. En wat een oogst…..ongelooflijk.
    Fijn weekend!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s