Nog een weerzien na zes jaar en ander bezoek.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Op de ochtend dat wij Noël uitzwaaiden was Peter onderweg naar Hongarije. Nog voor Peter hier was aangekomen mochten wij vriendin Lidewijde ontvangen die zojuist een rondreis door Hongarije had gemaakt en twee nachten kwam logeren. De zon scheen die dag uitbundig en dat maakte dat we tot laat in de avond buiten konden eten en natuurlijk moesten bijpraten.

Lidewijde had overdag haar eigen programma en Peter kwam voor een project. Een tekenproject om op de koelkast te hangen. Sinds zes jaar hangt er een tekening van hem op de koelkast en die was hoognodig toe aan vernieuwing. Maar eerst gingen we zwemmen, omdat het zo heet was. We reden naar het zwembad waar wij afgelopen zomer al zo vaak hadden gezwommen. Bij aankomst was het parkeerterrein leeg. We keken naar het gebouwtje waar de kassa normaal gesproken gehuisvest is en zagen dat het raam gesloten was en dat daarboven een papier hing. Vrij vertaald stond er op dat ze vanaf 15 september gesloten zijn en dat alle gasten vanaf 1 mei volgend jaar natuurlijk weer van harte welkom zijn. Aan dat soort woorden heb je niet zoveel als het buiten toch ver boven de dertig graden is. Bijzonder van dit alles is dat Peter juist niet in de zomer wilde komen omdat het dan zo heet is. En nu stonden we daar in de brandende zon zonder verkoelend zwemwater. Maar voor alles is een oplossing dus reden we naar een ander zwembad dat gelukkig wel gewoon open was. We verkoelden ons, plonsde wat en trokken een paar baantjes. In de avond hadden we diner op ons terras en werden verhalen over en weer uitgewisseld. De volgende ochtend vertrok Lidewijde alweer richting Budapest. In de avond verscheen er een email waarin te lezen stond dat zij goed was aangekomen maar onderweg in tegengestelde richting tanks en militairen was tegengekomen die in de richting van de Kroatische grens reden. Dit vanwege een te verwachten vluchtelingenstroom. Het gaf me een verwarrend gevoel. Toen Hans en Peter de volgende ochtend voor wat boodschappen naar Kroatië reden werd ik toch ineens wat onrustig. Ik heb het niet zo op dit soort grensbewakingen. Bij terugkomst bleek er inderdaad wel het één en ander te zijn opgetuigd om de stroom tegen te houden hoewel er geen vluchteling te bekennen was. Zij vonden de sfeer wel een beetje grimmig maar voor de rest waren er geen moeilijkheden om de grens over te steken en even later weer terug te komen. Dat was een hele opluchting.

Er was een week lang carnaval in Pécs. Nu ben ik helemaal geen liefhebber van carnaval maar wel van feestelijkheden. Overal klonk muziek. Folklore met daarbij behorende dansen. Sorry, soms ben ik een zeikerd. Maar ineens was ik al die lappen, kledij , tierelantijnen en schoenen waarin een dans moet worden uitgevoerd helemaal zat.  Ik weet dat Hongarije graag vast wil houden aan haar eigen cultuur zoals door de premier gezegd. Het zal daarom niet snel veranderen.  Nu kwamen de luidruchtige dj’s mij goed van pas. Lekker swingende dance! Eindelijk eens een ander geluid en een andere aanpak met dat verschil dat niemand er op ging dansen. Het zal wel wennen zijn die nieuwe cultuur. 

Waar ook weinig aan verandert maar dat toch altijd weer zal boeien, omdat het steeds toch net weer anders is, zijn de zigeunerfeesten. En daar waren wij zondag getuigen van. Peter keek zijn ogen uit. Vooral het vrouwelijk schoon trok zijn aandacht. Maar natuurlijk genoot hij ook van de muziek en dans van deze acrobaten. Rond half zes trad er een grootheid op. Vraag mij niet haar naam maar gezien het aantal toestromende mensen moest het wel heel bijzonder zijn. En dat was ze ook. Mooie krachtige stem en een fantastische uitstraling. Hans zag ik slechts met zijn camera op het podium staan, dicht in de buurt van alle optredens. Hij wees mij op de klok, wat ik niet begreep. Toen leek er een stroomstoring te zijn. Het geluid viel niet helemaal weg maar was amper goed hoorbaar. Ferry, de organisator van dit festival, sprak de legendarische woorden door de microfoon: de priester van Pécs was gepikeerd (lees furieus), omdat zijn mis de mist in ging. Het festival vond namelijk plaats tegenover de kathedraal en zou tot zeven uur stil gelegd worden. Tijd om naar huis te gaan, omdat de temperatuur ook best wat zakte en wij nog heel zomers gekleed waren. En dat allemaal op Hans’ verjaardag.

Picture 15

Ondanks dat Hans op het podium stond hield hij de boel toch wel goed in de gaten.

Picture 14

Een klein voorbeeld wat er zoal aan schoonheid rond wandelt.

Maandag was een rustdag en een mooie gelegenheid om de nieuwe tekening af te maken. Hoewel Peter zijn stinkende best deed kwam er toch niet op papier wat hij graag wilde. De oude tekening hangt er nog en is eigenlijk nog best fantastisch. 

Dinsdag zwaaiden wij hem uit. In de avond kwam het bericht dat hij goed was aangekomen, twee kilo. Hij vond het eten best allemaal lekker. 

Picture 9

Mip.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s