Het leven in een melkfles.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Mist. Het kan heel mooi zijn. Een ochtendmist met een silhouet van de zon in de verte bijvoorbeeld. Wetend dat die straks door zal breken terwijl de huid beneveld wordt door mini druppeltjes. Of die prachtige witte ochtendmist beschenen door de zon waardoor het lijkt alsof de aarde wordt gekookt. Of een hele dikke mist die je het zicht in de verte ontneemt waardoor er steeds weer verrassingen opduiken tijdens de ochtendwandeling. Dit alles was er niet. Er was slechts een grijze wolk vol vette druppels die een mens de depressie in zou kunnen drukken. 

Bij het ontwaken zie ik de vette melk voor het raam hangen. Liever zou ik me nog even omdraaien en me nog eens extra in mijn dikke dekbed rollen. Soms doe ik dat ook. Ik kan het mezelf tegenwoordig toestaan om na half acht op te staan. Niet elke dag maar wel vaker dan voorheen. Hoewel het leven in zo’n melkfles mij absoluut niet bevalt kan ik mij er goed overheen zetten. Veel dingen om te doen, veel te bedenken en veel uit te voeren. Het kwam door die uitnodiging die via de email was binnengekomen. Proeverij!  Stond er boven het bericht. Het was een uitnodiging om producten te presenteren. Die producten worden dan weer geproefd door restauranthouders, festival organisaties en inkopers uit Budapest en onze eigen regio. Alles biologisch. Nu weet ik niet of dit een Hongaarse of een Europese wet is maar biologische producten mogen alleen gekocht worden binnen de omtrek van 40 kilometer of in Budapest, wat dan weer 250 kilometer hiervandaan ligt. 

Ik ging aan de slag en buiten werd het mistiger en mistiger. Dat alleen al maakt het werken binnen een stuk fijner, omdat ik altijd wel een reden heb of zoek om iets buiten te gaan doen. Ik kraakte vier en halve kilo walnoten schoon aan de haak en perste daar uiteindelijk ruim anderhalve liter (1,80 om precies te zijn) goudeerlijke olie uit. Een klus waarmee ik alles bij elkaar wel vier dagen bezig ben geweest. Hongaren die mij zwetend aanschouwden, slechts gekleed in een hemdje met een handdoek voor het zweet bij mij op tafel, wisten bij binnenkomst  maar twee woorden uit te brengen: sok munka! Veel werk. Ik zou de laatste zijn die dit ontkent maar daar staat wel een waanzinnig product tegenover. Dus waarom op de kont naar televisie kijken of depressief worden van die melkfles buiten terwijl je een wonder uit de kleine pers kunt draaien? Daarna moest de olie nog een paar dagen klaren maar dat was slechts een kwestie van laten rusten en het daarna overgieten in mooie kleine flesjes. In die tussentijd had ik de gelegenheid om twaalf zakken van 150 gram van mijn eigen crispy crackers te bakken. Ook geen werk dat in een handomdraai gedaan kan worden. Maar ook voor dit product geldt: daar staat wel een waanzinnig lekker product tegenover. 

Terwijl ik druk in de weer was ontfermde Hans zich over het ontwerpen van mooie kaartjes. Samen zochten we nog gelei uit (kweepeer en sleedoorn) waarvan wij zeker wisten dat niemand die in het assortiment zou hebben en die de proef met gemak zouden kunnen doorstaan. Als laatste schoof de tomatenjam er nog bij aan. Ons assortiment was compleet en zag er mooi verzorgd uit. Tijd om naar de proeverij te vertrekken.

Het vond plaats in een markthal waarvan wij het bestaan niet wisten. Bij binnenkomst waren veel mensen al bezig met het uitstallen van hun producten. Er was veel wat vaak te zien is. Jam in veel smaken en varianten. Honing van eigen bijenvolken. Worsten van eigen koeien en varkens. Kazen van eigen koeien, schapen en geiten. Gedroogde kruiden in veel varianten. Maar ook een mobiele vruchtenpers. Een prachtig idee waar ik wel vaker van had gehoord maar waarvan ik niet wist dat dit ook bij ons in de buurt wordt uitgevoerd. Een mogelijkheid om de vruchten uit je eigen boomgaard tot sap te laten persen. Maar ook een kleine bierbrouwerij. Prachtig in de beugelfles met fantastische smaken waarvan het alcoholpercentage gemiddeld de 8% haalt. Op Belgische leest zou je het kunnen noemen. Wat vooral opviel was dat het allemaal aardige mensen waren. 

Rond tien uur werd de proeverij sprekend geopend. Daarna kwamen er nog meer verschillende sprekers. Naar goed Hongaars gebruik waaraan wij na al die jaren niet hebben kunnen wennen. Rond elf uur betraden de eerste proevers de markthal en eerlijk is eerlijk ze namen voor iedereen ruim de tijd. 

We kregen veel complimenten voor de verrassende smaken. De cracker vlogen er doorheen en de walnotenolie werd met veel verbazing geproefd. De bekende kaartjes werden over en weer uitgewisseld. Van één contact ben ik bijna zeker (een slag om de arm is altijd gewenst) en de rest is nog afwachten wat ervan komt. Maar leuk was het zeker en goed voor de taal en daar is ook wat voor te zeggen als die melkfles buiten maar niet doorzichtig wil worden. 

Mip

2 thoughts on “Het leven in een melkfles.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s