Avonturen in Budapest.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het is alweer een paar weken geleden dat wij voor een paar dagen in Budapest waren. Er was een tuinfeest bij Imre en Zsuzsa ter gelegenheid van de opening van een tentoonstelling. De dag erna hadden we een afspraak met Sándor om de de ruimte te bekijken voor Hans’ eigen tentoonstelling. De avond was feestelijk en plezierig. De nacht was wat onrustig.

Zsuzsa nam ons mee naar de beneden verdieping waar de logeerkamer gelegen is. Een ruime kamer met douche en sauna gelegen aan de prachtige tuin. Het bed, zo vertelde ze, was gemaakt van antieke dakbalken en speciaal op de lengte van Hans gemaakt. Ik wees naar de enorme rode sofa en grapte als Hans die nacht vervelend zou zijn dat hij daar ook met gemak zou kunnen slapen. Ze lachte. Morgenochtend om zeven uur ontbijten we met elkaar. 

We lagen nog maar net in bed toen we een tikkend geluid hoorden. Even stil en toen weer. Ik zocht de lichtknop, keek onder het bed of zich daar misschien iets beestachtigs zou kunnen bevinden. Niets te zien. Bijna in slaap. De tikken werden feller en sneller achter elkaar. Toen een hoop gekraak en een plof. Licht aan. Een blik onder het bed. Daar zag ik dat de lattenbodem aan de slaapkant van Hans schuin over de grond lag. Ik keek naar Hans die schuin tegen de muur lag. Lig je lekker? vroeg ik met een besmuikte glimlach. Trek me maar op, ik kan er niet uitkomen op deze  manier. En daar stonden we dan midden in een slaapkamer van een villa in Budapest, naast een bed dat doorgezakt was en nog nooit beslapen was geweest. Nu was mijn kant van het bed nog in orde, hoewel het matras wel wat schuin afliep. Ik bood mijn plaats aan maar Hans besloot alsnog de grote sofa te kiezen en zo sliepen wij gescheiden van elkaar toch nog een paar uurtjes door.

Om half acht schrokken we wakker. Met de vaart van een raket waren we gewassen en aangekleed.. Op de trap klonk Hans’ telefoon. Het was Zsuzsa die belde vanuit de bovenverdieping. Ik ben in het penthouse. Kan ik naar beneden komen? Is alles goed bij jullie?  Met enige verbazing vertelde Hans dat alles in orde was. Schoorvoetend kwam ze de keuken binnen en bekeek ons met enige argwaan. Ik was om kwart voor zeven bij jullie in de slaapkamer om jullie te wekken. Toen ik Hans op de grote sofa zag liggen ben ik maar weer snel weggegaan. Met tranen in onze ogen en de slappe lach vertelden wij over ons nachtelijk avontuur. Het bed is ondertussen gemaakt en de geruchten over wilde avonturen in de nacht doen nog steeds de ronde.

De afspraak met Sándor was om negen uur die ochtend in het gebouw van een grote verzekeringsmaatschappij waarvan hij directeur generaal is. Om midden in de grote stad zeker een parkeerplaats te hebben had Sándor onze auto aangemeld bij de portier, zodat we een plek in de personeel/gasten parkeergarage hadden. De portier bekeek ons met een schuin oog en wilde ons eerst niet doorlaten. Maar toen hij datzelfde oog gebruikte om op zijn aanmeldingslijst te kijken zag hij dat de nummerplaat en het nummer op zijn papier overeen kwamen. We mochten door. Eenmaal in het gebouw stuitten we op nog een portier en een receptioniste. Die receptioniste had zulke lange kunstwimpers dat ik bang was als zij er mee zou knipperen dat er een storm zou los breken in het gebouw. Haar arrogante blik gaf ons weinig goedkeuring. Bij het horen van de naam van Sándor snoof ze nog eens en tikte met haar glitter heksachtige lange kunstnagels op de toetsen van haar telefoon. Dat was niet nodig want Sándor verscheen al in de gang. Elegant, aardig en voorkomend. Hij begroette ons uitbundig en nam ons aan de hand naar het restaurant voor een ontbijt terwijl hij in de koffiebar koffie voor ons haalde.

Hans kreeg uitleg over de drie ruimten die hij mag gaan gebruiken en tijdens de rondleiding werd hij steeds enthousiaster en bedacht ter plekke dingen die gedaan kunnen worden tijdens de opening die op die dag ook nog eens naar oktober werd geschoven, omdat dat een betere maand is dan september. Na ruim twee uur namen we afscheid met de belofte elkaar tussendoor nog te treffen. Bij het verlaten van het gebouw zwaaide juffrouw stormwimper ons na. Heel enthousiast. 

Diezelfde dag hadden we nog een leuk treffen. En wel met vrienden P&K die sinds enige tijd in de stad wonen en werken. We spraken af bij de Walwis aan de Donau. De Walvis, een ontwerp van een Nederlandse architect, is een luxe winkelcentrum met verschillende etages waar de winkelleegstand toch wel opvallend is. Maar de terrasjes aan de waterzijde overvol. We kozen voor de Belgische bier bar en troffen elkaar daar. Het weerzien was fantastisch. Ondanks dat er zoveel te vertellen en te vragen was lukten het ons toch nog om in een goed restaurant niet ver van de Walvis heerlijke gerechten te eten met bijbehorende drankjes. Een mooie combinatie van prettig, fijn en lekker. 

Hoe het verder gaat met de tentoonstelling weten we later. En hoe het gaat met het Cuba boek van Hans, daar zal ik de volgende keer meer over vertellen.

Mip

 

 

 

One thought on “Avonturen in Budapest.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s