Schatten.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was de derde keer dat ik wakker werd en er veranderde weinig.  Het hielp niet toen ik het dekbed over mijn hoofd trok. Ik wist het. De herfst was begonnen. Toen ik de trap afdaalde werd ik zingend opgewacht. Het rare is dat het eigenlijk maar een dag later was en toch was alles anders. Zestig klinkt leuk en dat is het dan ook. In de herfst van je leven wordt het ook wel genoemd. Dat treft, ik hou van de herfst. Met deze dag was het dan ook precies tien jaar geleden dat wij besloten Nederland te verruillen voor Hongarije. Kan tijd echt vliegen?

image

Laat maar komen die herfst!

 

Aan die herfstdag ging nog wat vooraf. Ann en Annatasje boekten een vliegtuig die hen precies op tijd op de verjaardag van Hans bracht. Een beetje valse start was het wel. Het vliegtuig landde om acht uur in de avond. De optie was een nachtje Budapest of een razendsnelle taxi onze richting op. Nu was die taxi misschien wel razendsnel maar eerst moest er een uur gewacht worden op andere klanten die ook als eersten werden weggebracht en zo kwam het dat Moeder en Dochter om kwart over één in de nacht doodmoe en hongerig in de stromende regen ons pad op liepen. Maar het weerzien was heerlijk. Toen ik hen om half drie in de stromende regen met Pip naar het appartement had gebracht kon die hele regen mij helemaal niet deren. Ze waren hier en veilig aangekomen, dat voelt altijd goed.

Maandagavond, de avond voor Hans’ verjaardag, hadden zij snode plannen. Hans gooide roet in het eten. Hij begreep niet dat zij niet naar bed wilden terwijl het toch al tegen twaalven liep. Maar de volgende morgen, toen ik Hans mee de tuin in lokte, werd het plan alsnog uitgevoerd. Een kamer vol slingers, ballonnen en confettie. Daarna vulde het huis zich met gezang. Dat goed moet voelen voor iemand die nooit gedacht had zeventig jaar te zullen worden. Ik bakte nog snel een chocoladetaart want een jarige snoepkont zonder taart is schier onmogelijk. De rest van de dag gebruikten we Pécs als stad om rond te leiden en er verschillende terrassen aan te doen. Toen ook de zon nog doorbrak kon het helemaal niet meer mis. Die avond wilde ik Ann graag de sterrenhemel tonen die wij rijk zijn. Ik dacht nog even aan een zaklantaarn maar vond dat eigenlijk onzin. Ik weet tenslotte de weg in mijn eigen tuin, nietwaar?  Ik ben wel nachtblind, maar zo erg toch ook weer niet. Dacht ik. Ann redde mij van de eerste boomstam door mijn hand goed vast te houden, zodat ik toch nog struikelend overeind bleef. Daarna behoedde zij mij voor groot lichamelijk ongenoegen door te roepen dat ik bijna tegen het houthok aanliep. Maar hand in hand, soms een boom te laat zien, soms een kuil te laat in de gaten, hebben wij het samen gered om bij het bankje in de tuin te belanden. De prachtige sterrenhemel was ons cadeau. Toen Hans en Annatasja later volgenden met een zaklantaarn keken wij elkaar aan, zeiden niets. Maar dachten allebei: Watjes.

image

Hoe jarig kun je zijn? Neus is trouwens van schuimrubber.

image

Kreeg Hans toch nog onverwachte verjaardagsvisite. Ze vielen met hun neus in de chocolade taart.

image

 

image1

Samen met het feestvarken de stad in. De zon zou later echt komen.

Als Wim mij toch zo eens kon zien! Ik werk bijna nooit in onze tuin! Riep Ann terwijl ze het zweet van haar voorhoofd veegde en al bukkend de stapel onkruid op een berg gooide. Als je goed doorwerkt zal het ik je niet verraden. Het was op een prachtige, niet al te hete dag. Eigenlijk de eerste dag sinds lang dat er overdag gewoon in de tuin gewerkt kon worden zonder bevangen te worden van de hitte. Annatasja bevond zich in de schaduw met Pip aan haar voeten. Hoewel de hond helemaal niet van kammen gediend is hield hij zich wonderbaarlijk rustig.  Maar later zag hij eruit of hij net uit de wasmachine was gekomen. Bedrukte kop maar wel wonderschoon.

Wat ook wonderschoon was? Het waterballet van Ann in het water van Harkány. Driftig volgde zij de bewegingen van de juf. Tussen enkele honderden andere  mensen was ze zelfs van verre te herkennen. Het deed haar duidelijk goed. Ook de zon deed ons goed. En daar is zo’n bad dan ook voor. Om te genieten van de warmte. In en buiten het water.

Gisteren maakte ik één van de vijf schatten open die zij hadden meegebracht. Een prachtig bakje met Marokaanse kruiden van de Marokaanse winkel in de Markthal in Rotterdam. Heerlijke geuren van  fantastische kruiden. De herinnering aan Moeder en Dochter kwamen gelijk weer boven drijven. Nog vier en een halve schat te gaan.

Mip

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s