Lowieke.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was op de dag dat Margreet terug zou keren naar Nederland. We zaten op het terras, lekker in de schaduw. We keken samen op FB, waar ik niet op zit maar zij wel. Ik zocht wat foto’s van Simone Ten Bosch, de kunstenaar die jaren geleden de Hongaarse rok introduceerde tijdens Vrouwendag op 8 maart. Dat vond plaats in Pécs. Margreet had geen idee welk een prachtige ontwerpen Simone maakt. Zelf heeft ze niet zoveel op met “de kunsten”, omdat het haar te vaak onbegrijpbaar overkomt. Maar bij het zien van de ontwerpen van Simone kon ze alleen maar toegeven dat deze vrouw fantastische ontwerpen maakt.. Maar ook dat heel veel van haar projecten juist sociaal zijn.

Margreet bekeek de foto’s vol enthousiasme terwijl ik vertelde over die dag in Pécs op Vrouwendag en dat ik ook in zo’n mooi ontwerp liep. De hoed die ik droeg vond zij helemaal geweldig. Hééé!  Klonk het uit mijn mond. Zwaaiend met mijn armen rende ik weg van het terras. Margreet in verwondering achterlatend. Ik schreeuwde, klapte in mijn handen en vloekte hardgrondig. De meeste kippen stoven mij voorbij in de richting van het hek aan de voorkant. Een krielkip met haar twee jongen bleven achter. Ze konden geen kant op. Ik keek hem in zijn ogen en las dat hij trek had en dat hij zeker van plan was deze moeder met haar kinderen te verorberen. Hij had een prachtig mooie kop. Donker in het midden uitlopend naar licht. Zijn ogen priemden nog even. De halve meter tussen ons maakte dat hij haast moest maken. Ik moest denken aan het spel Packmen. Zo’n rond monstertje dat eigenlijk alleen bestond uit mond die alleen maar snel open en dicht ging en alles op vrat wat voor zijn mond kwam. Zo ging hij achter de moeder en kinderen aan. Ik schreeuwde nog harder en toen kwam Sissi. Zonder blaf, zonder grom, zelfverzekerd. Ze joeg de vos met de staart tussen de poten over het hek en bleef net zolang staan tot de vos verdwenen was. Sissi werd overladen met complimenten en kreeg van Hans het predikaat “beste vossenverjaagster ooit”. Als ze schoenen zou dragen zou ze er naast gelopen hebben.

Nu wisten we waar de vos over het hek was gekomen. Nadat hij eerst Rolfluitje de haan had opgegeten was hij teruggekomen voor meer. Twee bruine Gina’s, onze best leggende kippen ooit, en Sophia waren in de vos verdwenen. Drie kippen en een haan opgegeten en onze hele eierproductie aan diggelen, omdat daarna alle andere kippen van de leg raakten.

Ideeën flitsten door ons hoofd. Het groene net, dat lag nog op zolder. Samen met Margreet knoopten we zo hoog mogelijk het net vast, zodat het hek nu een onneembare vesting zou zijn. We waren nog net op tijd om haar naar de taxi te brengen die haar naar het vliegveld bracht. De foto’s van Simone’s ontwerpen bleven eenzaam achter op het terras maar nu ik ze weer heb benoemd heb ik ineens weer zin om ze te bekijken. Mooie vrolijke kunst op een grijze sombere dag. Google maar eens op haar naam en zie hoe vrolijk je hiervan kunt worden.

Mip

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s