Geen foto.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Eén foto zegt soms meer dan duizend woorden is een stellling die ik vaak voorbij zie komen. Nu aan mij de taak om binnen duizend woorden een foto te omschrijven die niet gemaakt mocht worden.

Ik hou niet op fotot’s. Ik sta er altijd met gekke bekken op. Deze en meer woorden waren de verklaring voor het niet op de foto willen. En als iemand zo’n wens heeft resepecteer ik die wens natuurlijk. Dan maar in woorden.

Het was maandag 26 september toen zij in de middag arriveerden. Uit de huurauto werden meteen twee grote koffers/tassen gesleept.  De boodschappen van ons lijstje verhuisden naar de keuken en in de koelkast. Schatten zijn dat meer, omdat het veelal producten zijn die hier niet of moeilijk verkrijgbaar zijn. De rest van spullen verhuisden direct naar de oude caravan inclusief de saxofoonkoffer.

John en Jane in Hongarije zou een mooie titel geweest zijn. John is onze vriend met wie Hans naar Cuba is geweest. Jane is zijn vrouw en bleef net als ik thuis tijdens de reis van beide heren. Ik ontmoette Jane eerder, dat was op 1 januari 1996 in de nacht van het nieuwe jaar. Ze was toen net moeder geworden van haar eerste zoon. Het was bij John thuis en het was tijdens dezelfde gelegenheid dat ik een rotje in handen kreeg met de Nederlandse vertaling vanuit het Chinees: Niet in de hond houden. Onze tweede ontmoeting was bijna twintig jaar later. Jane toen alweer moeder van twee zoons en een dochter. Het was vorig jaar december toen wij voor een paar dagen in Nederland waren. De herinnering was vaag maar nog wel aanwezig. Wat een leuk wijf  schoot het direct door mij heen. Mooie kop en een daadkrachtige uitstraling. Een combinatie van verschillende vriendinnen die mj lief zijn in één vrouw vertegenwoordigd.

En nu waren ze hier in het absolute niets, zoals ik onze plek altijd noem. Niets, als je niets hebt met ruimte, moestuinen, boomgaarden, honden, katten, kippen en sterren. Jane sloot de deur van de huurauto, stroopte haar mouwen op en vroeg waar ze kon beginnen. Gaan jullie eerst maar even indalen zei ik en wees naar de ligbedjes, zodat ze lekker in de zon of in de schaduw konden bijkomen. Waren het eerst de honden die hun deel van de aandacht opeisten was het later de poes die zichzelf prinsesselijk drapeerde over het liggende lichaam van Jane. Rust was niet vergund. Ze lachtte haar lichte overbeet bloot en vertelde dat het geen probleem was.

De volgende morgen klonk bij de caravan muziek. John oefende samen met zijn saxofoon de noten op het blad. Herkenbare nummers die soms best aardig klonken, soms best goed en ja, soms niet zo best. En als het niet zo best klonk hoorde ik dat hij het ook niet zo best vond, de herhalingen waren dan veelvuldiger.  Het saxofoongeluid was hoorbaar bij de moestuin waar Jane achter het gaas bezig was de brandnetels te bestrijden bij buurvrouw Ilonka, met een spa, zodat dit ongewilde kruid voorlopig geen kans zou krijgen de moestuin te binnen te groeien. Het was zonnig en warm. Korte broek vergeten. Ik had nooit verwacht dat het nog zo warm zou zijn! Ik vertelde dat het vorig jaar nog wel een beetje heter was. Dat onze vriend Peter nooit meer in de zomer wilde komen, dan liever in het najaar. Vorig jaar rond deze tijd was het tijdens zijn verblijf hier tussen de dertig en zesendertig graden. Ze stak haar bewete hoofd boven het hekwerk uit. Haar sproeten glanzde in het zweet. En nee, een korte broek van mij had ze niet nodig, zo ging het ook wel. Ze veegde haar rode haren achter haar oren en stortte zich weer op de helse klus. Het ontwortelen van de brandnetels.

Tijdens een rustpauze, op het bankje in de schaduw van de rozenabrikozenboom, kwamen onze vertellingen los. Over vroeger, nu en nog maar pas geleden. Er was zoveel te vertellen dat wij niet meer dachten aan ongewenst kruid en wortels van brandnetels die de moestuin in zouden kunnen groeien. Ik ben weer op zoek naar een volkstuin, ik heb er eentje op het oog. Op mijn vraag warom zij daar ooit mee gestopt was. Juist omdat ze zo vol vuur vertelde over alle mooie dingen die ze daar gedaan had. Het werken in de moestuin en daar dan de oogst van. Met de kinderen op zaterdagavond rond een houtvuur zittend in een slaapzak en dan overnachten in het bijbehorende tuinhuisje. Het was de kanker die uiteindelijk roet in het eten gooide. Een atelier en volkstuin samen met een helse chemokuur waren gewoon teveel van het goede. Maar nu, nu alles achter de rug is ga ik er gewoon weer tegenaan. Hier, op deze plek van het zogenaamde niets ging haar hart weer open.

Je moet voorzichtig zijn met die wieltjes onder die zonneoven. Er staat er één op afbreken hoorde ik zeggen. Nieuwe wieltjes zijn nodig, maar ik heb de juiste nog niet gevonden. Ik zoek gewoon kleine luchtbandjes. En daar was weer die lach en kwam het volgende verhaal. Zij had een groot object gemaakt dat moest worden voorzien van kleine luchtbanden om het goed te kunnen verplaatsen. Een vertegenwoordiger bood aan om langs te komen bij haar atelier. Omdat de pruik haar tijdens het werk altijd in de weg zat liet ze die thuis. De man opende de deur, schrok zo erg van haar kale hoofd dat zij later overdozen met banden binnen kreeg die niet op de bestellijst voorkwamen. Dus, ik heb nog wel een bandjes voor je als je langs komt in Rotterdam. En weer lachtte ze die bijzondere lach. Lichte overbeet, ogen glinsterend en iets geknepen met zachte rimpels aan de zijkant, blozende wangen van het harde werken en een marslandschap aan prachtige sproeten opgelicht door de zon.

Nou Jane, dat zijn dan duizend woorden. Als Hans de foto wel had mogen maken was dat makkelijker geweest. Maar ik schreef het met liefde.

Mip

2 thoughts on “Geen foto.

  1. Nou Jane, dit zou ik inlijsten en in je fotogalerij hangen! Mooi Mip! Zou dit graag eens over jou schrijven maar dat is een vak apart😅
    Ik laat mijn broer van die prachtige foto’s van jou maken!

  2. kanker overleefd en en in hongarije veel beleefd
    Hongarije pakt je in het diepst van ziel
    en voor je het weet heb je een deal
    en daarom geven we mekaar ik en mijn partner in crime called life
    bij leven en welzijn elke dag weer een hoge high five

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s