Op de koffie.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Hij was al een tijdje dood. Dat wil zeggen twee weken en dat is voor Nederlandse begrippen best lang. Eerst dacht ik nog dat hij gecremeerd zou zijn, dat doen ze hier voor de ter aarde bestelling. De dag van de begrafenis wordt de urn begraven in het bijzijn van familie en bekenden. Een dode is niet meer zichtbaar na zijn dood, zoals bij ons gebruikelijk is. Waarschijnlijk wel voor de familie, dat kan ik niet met zekerheid zeggen, maar een condoleancebezoek voor vrienden en bekenden om afscheid nemen behoort niet tot de mogelijkheden. Sándor was een goede bekende in het dorp. Hij werd slechts 72 jaar. Hij laat twee zoons, een dochter en een zestal kleinkinderen achter. Zijn jongste dochter was hem vorig jaar al voor gegaan. Ze was nog net geen 50 en het vermoeden bestaat dat zijn gebroken hart nooit meer geheeld is.

Op de begraafplaats scheen de zon. Je kon het bijna warm noemen. Zeker voor een dag als 23 november. Het was er druk. Mensen begroetten elkaar met hoofdknikjes of een loshangende slappe hand. Daarom vielen de omhelzingen en smakkende zoenen van Eva en Atilla mij zo op. Een warme begroeting met een gulle lach. Typisch Eva, altijd uitbundig. Wanneer maak jij voor mij weer eens zo’n heerlijke verse capachino? Vroeg ze Hans met een uitdagende lach. Nog net voor de kist de begraafplaats werd opgedragen gevolgd door de wenende familie en nog net voor de pastoor zijn grafrede begon kwam woensdag ons allemaal het beste uit.

Sándor was geliefd bij de velen die hem deze dag zijn laatste eer kwamen bewijzen. Het was ook te merken aan de verhalen die tegen elkaar opboden. Hoe lang ze hem kenden, wat voor betekenis hij voor hen had gehad en vooral ook hoe liefdevol hij altijd was geweest. Wij kenden hem zeker ook. Een Roma met een mooie goedlachse kop die ook zomaar uit Sicilië had kunnen komen. Geen mafia natuurlijk maar er wel een beetje tegenaan schurend. Dat uiterlijk zegt natuurlijk niet zoveel over zijn karakter. Of het moet die keer zijn geweest, al weer jaren geleden, dat hij ons een half schaap/lam (van net geen jaar oud wordt hier birka genoemd. Tussen lam en schaap in eigenlijk) te koop aanbood. De onderdelen van het lam/schaap waren verpakt in dichtgeknoopte plastic zakken en voelden nog lauw aan. Even laten rusten!  Riep hij nog voor hij het papieren geld in zijn zak liet glijden en de deur achter zich dicht trok. Een half uur later stond ik bij hem voor de deur met de nog lauwe maar nu open gemaakte plastic zakken in mijn hand. Wij vonden het een beetje veel geld voor zoveel vet en zo weinig vlees. Zonder blikken of blozen stak hij zijn hand in zijn broekzak, viste het geld er uit en met een gulle glimlach zei hij niets maar klopte mij geruststellend op de schouder, pakte mijn hand en stopte het geld er in. Ik begreep hieruit dat er in dit geval geen verliezers te betreuren waren. Een week later kregen we een mooi half lam/schaap voor de helft van de prijs en een vette knipoog.

Zoals afgesproken verscheen Eva op woensdag stipt om drie uur. Eenmaal aan de koffie stak ze van wal. De smartphone vol foto’s kwam op tafel. Kinderen, kleinkinderen, eten, vooral veel eten. Bij alles een verhaal. Ze wees mij op een jonge vrouw met een blonde bos krullend haar en een aantrekkelijk vrolijk smoelwerk. Dat ben ik! Vroeger was ik een echte sexbom. Ze scrolde verder, stopte bij een foto van een niet onknappe Hongaarse man. Of ik wist wie dat was. Nee, dat wist ik niet.  Ze drukte haar smartphone en daarmee de foto van de voor mij volkomen onbekende man tegen haar borst en kirde bijna dat hij de fantastische leider van Jobbik is (voor wie het niet weet even op google kijken en je snapt waarom wij zwijgzaam werden).

Door muziek werden onze raakvlakken weer helder. Vooral de oude blues, jazz en soul. Ze riep Stevie Wonder en er schoot mij iets in gedachten. Hans, het opzoekwonder van ons beiden, zocht het fragment waarom ik vroeg.

Vol bewondering, swingend en klappend bekeek ze de eerste twee minuten. Toen moest het haar toch van het hart. Oh, eindelijk krijgen we een echte mooie vrouw in het Witte huis. Mélåniá!!! Ze sprak het uit alsof Hongarije de nieuwe first lady zojuist aan Amerika had geleverd. Maar ze wist dat het buurland Slovenië is die de eer toebedeeld krijgt maar het is tenslotte toch ons buurland. Haar bewonderingsvolle betoog over de nieuwe president was overduidelijk en dat mag natuurlijk. Maar de volgende keer houden we het maar gewoon bij muziek zonder filmpjes. Of de vele verhalen over Sándor die ze heeft te vertellen. Of haar kleinkinderen. Of gewoon een heerlijke verse kop capachino door Hans gemaakt. Ook goed.

Mip

 

One thought on “Op de koffie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s