Alles komt goed.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was zo half november dat wij door onze vrienden A&E uitgenodigd waren voor een skindip in het meer van Héviz. Zij hadden geacteerd in een promofilm (goed lezen ProMo) om dit geneeskrachtige meer nog eens goed op de kaart te zetten. Als dank daarvoor kregen ze als extra betaling vier coupons voor een hotel en die wilden zij graag met ons delen.

In het hotel was de voertaal Duits, daarbuiten Russisch. Opvallend waren de grote reclameborden op de gevels van sommige gebouwen waar op te lezen viel wat een mens zoal in dit stadje kan ondergaan, buiten het skindippen in geneeskrachtigwater van het meer. Ooglidliften, botox lippen en wangen, overtollig vet aan buik, benen en billen en om toch weer geheel nieuw naar huis te vertrekken de zo gevierde kunstnagels in elke gewenste lengte en elke gewenste kleur. Bij de schoonheidsspecialiste nog even extra gekleurde wenkbrauwen, getatoëerde lipranden en eyeliner langs het ooglid. Ook voor de voetverwenning was een reclamebord. En niet te vergeten de tandarts die achterstallig onderhoud graag omzet in goud. Als ze er binnenkort dan ook een ooglazerbehandeling bij doen, kunnen die borden kleiner en de letters minder schreeuwend. Maar dit terzijde.

We hadden het gezellig en plezierig met elkaar zo in het warme water van het hotelzwembad waar tevens een route was naar de sauna. Om drie uur in de middag was er een speciale sessie in die sauna en daar togen wij met z’n vieren naar toe. Het was er vol en toen wij ons erbij voegden was het nog voller en kon de deur worden gesloten. Het was heet op de bovenste bank, maar net te doen. De deur ging open en daar verscheen een mooi mannenlichaam gehuld in slechts een handdoek om de lende. Met sierlijke armslag schepte hij met een houten lepel een geurig watertje uit een houten ton. Het rook naar mint. Hij goot het geurige goedje over de hete kolen en zo leek het wel of er parels op dansten die in sissende stoom werden omgezet. Het werd al wat warmer daarboven. Daarna kwam een volgende doek, niet die van de lende die zat nog stevig vast, daarmee zwaaide hij sierlijk boven zijn hoofd. Ik kreeg ineens het gevoel alsof ik een stoombad nam tijdens een heftige verkoudheid met teveel vicks in het water en een handdoek die niet meer van mijn hoofd af wilde. Met andere woorden, het werd wat benauwd daar boven op die bank. Maar zweten is goed voor een mens en zolang je dan rustig blijft gaat je hart vanzelf weer in de normale hartslag. Bij de tweede zwaai werd het toch wel wat veel van het goede. Doordat de sauna toch wat vol was zag ik onder mij geen plek waar ik mij tussen zou kunnen wurmen. Maar nood breekt wetten. Met twee grote stappen was ik beneden, keek naar de twee heren die best nog wel wat ruimte konden missen en drukte brutaal mijn kont tussen hen in. Zo vol was het nu ook weer niet, hoewel de heren wel plakten. De man in lendendoek scheen er geen genoeg van te krijgen en liet voor de derde keer de parels dansen en vikcs stoom door de sauna gieren. Tijd om op te staan dacht ik en juist toen klonk er applaus. Ik zat tussen mensen die klapten voor een man die mij en niet mij alleen de adem had benomen. Eenmaal buiten zag ik E onderuit zitten tegen een tegelmuur en een man hangend over de balie om zijn op weke benen steunende lichaam overeind te houden. Ik vond een stenen bank, een flauwte nabij. Ik ben er nog niet echt zeker van of deze sessie nu echt wel zo gezond voor ons was.

De rest van de faciliteiten in het hotel waren prima. Goed bed, goede was en plasruimte en balkonnetje voor de rokers. Het eten was ook prima net zoals het ontbijt. Daarna, na het ontbijt, vertrokken we richting het grote wonder van de natuur: Het Meer Van Héviz. De heetwaterbron. In het. Iden van het meer, is overdekt met een gebouw waardoor een soort zwembad is ontstaan. Met lange trappen kun je afdalen naar het water dat binnen drie meter diep is. Nu viel ons al op, ook A&E hadden er over verteld maar als je het met eigen ogen ziet snap je pas waar het om gaat, dat er nog al veel mensen met drijfslangen liepen. Eenmaal in het heerlijk 34 graden warme water begreep ik waarom. Niet iedereen kan zwemmen en niet iedereen is vertrouwd met water van drie meter diep. Het nadeel is wel dat er dan ineens een bad vol drijfsijsen rond dobbert. Iemand die actief in het water is kijkt om zich heen om niemand omver te zwemmen. Maar een drijfsijs drijft en hangt en kletst een beetje met een andere drijfsijs waardoor een ware muur van drijfsijsen ontstaat waar geen doorkomen aan is. Nu kun je natuurlijk op schouders tikken of vragen wat ruimte te maken voor een eenzame zwemster, maar mijn Russisch is daar niet goed genoeg voor. Ik spreek alleen njet en dat is alles en daarmee kom je niet ver in een medisch water vol drijfsijsen. Ook Hans’ act met de mondtoeter en het oude koehoorn geluid spreekt een Rus niet aan.

Omdat het water in het meer, waar trouwens midden in november de waterlelies nog bloeien, toch ruim 25 graden is leek dat een mooie mogelijkheid om alle drijfsijsen te ontlopen. Het is daar namelijk minstens dertig meter diep en daar komen alleen de echte zwemmers.

Het was een prachtig gezicht die bloeiende waterlelies in roze en wit met daartussen A&E zwemmend als wilde vissen. Heel erg aantrekkelijk ook. Nu was mijn lichaam nog goed op temperatuur door het binnenwater en sinds kort ben ik er achter dat mijn lichaam wat vreemde kuren vertoond als het temperatuur verschil te groot is. Maar 25 graden moest kunnen. Wel eerst voorzichtig de lange trap af en het lichaam langzaam op temperatuur laten komen in het koelere maar niet koude water. Toen de jeuk op mijn hoofd starte en daarna door het hele lichaam heen, was dit het sein toch maar niet te gaan zwemmen. Ik stapte uit het water. Brandvlekken in de knieholten, liezen, buik, rond de borsten daarna trekkend naar de oksels. Tja, de koude allergie begon nu toch wel de mildere vorm te verlaten was zo mijn conclusie. Maar gelukkig trok alles na een half uurtje weer weg en voegde ik mij in het warme water tussen de drijfsijsen. En daar heb ik van genoten. Van het water. Van de trap waar mensen afdaalden terwijl hun voeten zo zeer deden van de treden gemaakt van ruw rasterwerk en daarmee in de vijfde versnelling te water kwamen. Van de stang waar bordjes boven hingen met de afbeelding van een bel. Als die bel rinkelt is het verplicht om op te schuiven waardoor er weer plaats gemaakt kan worden voor iemand anders die ook aan de stang wil hangen. Het was geweldig om er achter te komen dat er plekken op aarde bestaan dat iemand zoiets verzint en dat al die mensen dat ook nog doen. Geen anarchist die denkt: laat die bel maar rinkelen.

Ja, het waren ontzettend leuke dagen en heel leerzaam ook dat Hongarije zo’n stad rijk is waar alles mogelijk is.

Mip

Dit bericht was getagd . Markeer de permalink als favoriet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s