Van die mooie dingen.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

We willen een plezierig restaurant waar we ook nog lekker kunnen eten. De taxichauffeur wist meteen waar hij ons naartoe moest brengen. Részkakas. Reeskak? Reeskak? Nee, wij willen niet naar een restaurant dat Reeskak heet. Dorothee nam het gesprek in het Engels over en legde de chauffeur uit wat reeskak in het Nederlands is. Krullend van de slappe lach legde ik uit dat het koperen haan betekende. Maar het hielp niet. Reeskak, was reeskak en daar gingen wij niet eten. Ondanks dat de chauffeur ons toch recht voor de deur afzette. We vonden niet veel verder een andere restaurant waarover ik hier geen woord van reclame kan schrijven. Maar het gezelschap? Dat was geweldig, heerlijk en fijn.

Deze avond in Budapest was na een middag uren in bubbelend en heerlijk warm water. Van het ene bad naar het andere en steeds weer anders. Niet stoppend met vertellen van verhalen en avonturen. Over en weer. Vol humor met soms een serieuze ondertoon. De baden in het prachtige kuuroord vol bubbelende en babbelende mensen. Maar het allerwarmste bad waren zij, Frans en Dorothee.img_2202

We logeerden in een B&B dat net achter het Gellért hotel gelegen is. Frans en Dorothee, die er al sinds 30 december logeerden, hadden daar een kamer genaamd “De Bibliotheek”. Een ruime hoge kamer met muren van donkerbruin hout en natuurlijk een grote boekenkast. Zij hadden hun fantasie al de vrije loop gelaten. Bij binnenkomst was het alsof we Das leben der anderen binnenstapten. Dorothee vroeg zich af waar de verhoren hadden plaatsgevonden en wat die verhoorde dan allemaal bekend had. We zochten met onze ogen naar afluisterapparatuur en miniscule camera’s. Een intrigerende kamer dus.

De volgende morgen wandelden we de brug over van Pest naar Buda om musea met gesloten deuren aan te treffen. Maar dat wisten we toen nog niet. Dorothee, al net zo’n goede kaartleester als, wees ons de weg. Om de kou toch een beetje de baas te blijven, het was tenslotte pas 3 januari van het nieuwe jaar, liepen we een koffiebar binnen waar het ook nog eens heerlijk geurde naar vers gebakken brood. De bakker werkte in een open keuken aan de verse broden en heerlijkheden. We schoven aan tafel. Oh, koffie met een heerlijk vers broodje, dat zou ons opwarmen. Koffie mocht, broodje niet. Dat was een andere winkel. Dat vertelde de oerongezellige serveerster zonder uitleg van reden. Het vraagteken in mijn hoofd is nog niet vervaagd.

 

img_2203

Samen kaartlezen, ja dan kom je nog eens ergens. Misschien niet via de juiste weg, maar zeker wel ergens. 

En nu we toch tijd over hadden verlegde ik mijn interesse naar moderne taartenboeken. Aan boekwinkels in Budapest geen gebrek. Maar wel aan moderne taartenboeken. Na enige winkels kreeg Hans een beetje genoeg van het wachten en riep dat hij wel iets op het internet zou zoeken. Weg romantiek, om een modern taartenboek uit een echte boekwinkel in mooi cadeaupapier cadeau te geven.

We zouden tot aan de avond blijven maar Siberische verwachtingen stroomden ons land binnen. In de middag namen we afscheid van twee grote schatten die ons allbebei heel erg dierbaar zijn. Het bleek geen slecht besluit want tegen de avond vielen de eerste vlokken en trok Siberië langzaam binnen. De kou die er tot aan de dag van vandaag nog steeds is.

Mip

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s