Een wijze hanen les.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het moest er van komen. Afspraken die weer werden afgezegd. Dit keer steeds van mijn zijde. Het was te koud. Hans brak zijn voet en kon niet meehelpen. De honden liepen buiten. Er is nog geen ruzie. En meer van deze smoezen zorgden voor uitstel. De woorden “wie kippen heeft moet ook kunnen slachten” denderden ook in de nachtelijke uren door mijn hoofd. Was dit wel waar?

Het antwoord kwam vanzelf. Er kwam ruzie. Er zijn mensen die het genot inzien van hanengevechten en daar geld op zetten. Maar dit tafereel was hartverscheurend. Bruno, de grootste haan van de nieuwe lichting, besloot tot een ongemeen slopend gevecht. Bloed in het kippenhok. Bloed op het terras. En bloed in het verenpak van de kleinere zwart/witte haan. Hoewel ik dacht dat dit met een sisser kon aflopen zag ik tegelijkertijd dat de kleinere haan uit de groep gestoten werd. Geen drinken. Geen eten. Telkens als hij aanstalten maakte werd hij aangevallen en weggestuurd. Ze lieten hem verhongeren en verdorsten. Ook al zou ik hem bijvoeren dan nog zouden de gevechten door blijven gaan tot de dood er op volgt.

Een wipkip is dan misschien een leuk speeltoestel voor kinderen in de speeltuin, maar de gruwelijke werkelijkheid is dat elke haan zijn deel opeist. Hoe hard kippen ook kunnen lopen. Hoe goed ze zich soms ook kunnen verstoppen. De hormoongevulde haan wacht zijn kans gewoon af. Ik de zag de kippen met de dag ongelukkiger worden onder het hanenregiem. Een ongelukkige kip legt geen ei, dat is nu ook wel zeker.  Ik telde al mijn smoezen en tikte met een knoop in mijn maag een berichtje aan Brigi. Vanmiddag vijf uur! Om een uur later weer te schrijven dat het geen goed timing was, omdat het dan te donker zou zijn. Morgenochtend zeven uur!  Was mijn volgende en tevens laatste tekst.

De vos heeft onze kippentoom uitgedund van veertien naar acht. Acht kippen en één haan is de goede verhouding. Dus moest ik drie hanen aanwijzen die geslacht moesten worden. Omdat Bruno van een andere leg kwam en daarom nieuw bloed in de groep brengt is hij degene die mocht blijven.

Vrijdagmorgen zeven uur. Honden opgesloten. Eerst zou ik samen met Brigi de hanen uit het hok halen. Maar zo sprak Brigi die hanen zijn veel te sterk voor jou en daarom bracht zij haar echtgenoot mee. Is het mes wel scherp genoeg? Weet je zeker dat het in één keer gaat lukken? Weet je zeker dat de hanen niet zullen lijden?  Ze was overal zeker van. Echtgenoot verdween in het kippenhok waar het een kabaal van jewelste was. En dan komt hier nu mijn compliment: Ze deden het met zorg. Al die dingen waar ik bang voor was (Hongaren kunnen soms heel erg ruw zijn met de slacht, waarover ik niet in detail zal treden. Maar dier onterend was het zeker) gebeurde niet. Met tien minuten was het gebeurd waarna ze de dode dieren in een teil mee naar huis namen. Een half uur later keerden er twee schoongemaakt terug. De derde was voor hen, als dank voor de slacht.

Nu liggen er in de vriezer twee vacuüm zakken met de teksten: Zwart/wit haantje. Aardig beestje maar soms wel wat pedant. Witte haan, ook heel lief maar wel heel zenuwachtig.

Voor de ruzie hadden ze in ieder geval een prachtig leven met elkaar en daar kan menige kip of haan in de supermarkt niet over meepraten.

En Bruno? Die kan zijn geluk niet op. De kippendames zijn weer in het gareel en de eierproductie komt weer langzaam op gang. Soms moet je de natuur niet willen sturen, want die laat zich namelijk niet sturen. Dit was wel de meest wijze les die ze mij hadden kunnen geven. Hanen  worden nooit vrienden. Hoe lief en mooi ze ook lijken. Hanen slopen elkaar tot de sterkste overblijft. Daar wordt geen middel bij geschuwd. Daarvan ben ik nu wel overtuigd.

Mip

One thought on “Een wijze hanen les.

  1. Ik heb ook wel eens een agressieve haan moeten af maken. Verschrikkelijk vond Ik dat. Nu hebben we een toompje van vijf kippen ( het waren er zes, maar eentje afgedwaald en ja, buizerd sloes toe) en twee hanen. Een haan is de baas: een zwart krielhaantje. De andere haan is jonger en groter, maar houdt respectvol afstand…. De jonge haan verdedigde overigens onlangs de hennen wél tegen een roofvogel, tot bloedens toe, Terwijl het krielhaantje zich dan uit de voeten maakt. Maar ze vullen elkaar mooi aan en ook in het hok blijft de relatie harmonieus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s