Als het niet wil wennen.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

“We moeten jullie ook nog iets vertellen”. De gezichten op het beeldscherm stonden een beetje strak. Het klonk niet vrolijk, eerder onheilspellend. We gingen er voor zitten. “We moeten de tiende keer van onze werkvakantie bij jullie uitstellen dit jaar. We hebben een klus in België die alleen in het voorjaar gedaan kan worden. We hebben gewikt en gewogen en besloten om dit jaar naar België te gaan”. De klap van hun woorden moet bij hen op het scherm zichtbaar zijn geweest. Maar ik herpakte mezelf direct. “Oh dat is geen probleem. Zomervakantie of herfstvakantie is ook goed hoor!”

We moesten er aan wennen. A&R komen dit voorjaar niet. We spraken erover. Maar het wilde niet wennen. Het is altijd plezierig als ze er zijn. De klussen die ze zelf bedenken en uitvoeren in hun eigen tempo. In de avond samen eten en verhalen uitwisselen. A en ik samen kletsend door de tuin. Of zij samen heerlijk liggend op een bank vakantieboeken lezend. Een prettig gezelschap. Het wende nog steeds niet.

“Zijn jullie op 22 april aan het einde van de dag thuis?’ Dat waren de woorden die in de email te lezen stonden. Ik keek Hans aan. Zouden ze zich bedacht hebben? Zouden ze toch komen? De volgende dag kwam het antwoord. Voor België was een ander plan gemaakt, omdat zij er zelf ook niet aan konden wennen. Heerlijk!

Vorig jaar, aan het einde van het seizoen nam ik het besluit. De moestuin mag van mijn part kippenplantage worden. Aan het begin van het seizoen had de vorst mijn met liefde opgekweekte plantjes in één nacht verwoest. Samen met alle fruitbomen wiens vruchten erbij hingen alsof er een brand overheen was gegaan. Gelukkig kon ik nog wel bij kwekers terecht voor nieuw plantgoed maar het seizoen werkte gewoon niet mee. De cursus “omgaan met teleurstellingen” hielp mij deze keer niet. Ik had het helemaal gehad met moestuinieren. Het idee beviel mij. Dacht ik. Maar toen de dagen weer gingen lengen bekeek ik toch de doos met zakjes zaad. Ik zette de doos weer weg om een week later weer de doos tevoorschijn te halen en de zakjes zaad één voor één door mijn handen liet gaan. Oké, sprak ik mezelf toe, een paar tomatenplanten moet kunnen. En toen de zon begon te stralen aan het einde van februari heb ik alsnog de kweekbak gevuld. Nu groeien ze gestaag de tomaten, courgettes, pompoenen, meloenen, aubergines, snijbiet, kousenband, sperciebonen, snijbonen, capucijner, tuinbonen, korriander, bietjes, winterwortel, sla, spinazie, venkel, rucola, doperwten, artisjokken en schorseneren.. Inderdaad, het wende niet. De moestuin is er weer helemaal klaar voor. Ook heerlijk!

Mip

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s