Is het de nagtegaal schat?

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Wij slapen op de bovenverdieping. En zodra het weer het toelaat staat de buitendeur in de nacht op een kier. Lekker fris.

In de kleine tuin naast het huis staat een grote notenboom. Daar tegenover een sigarenboom (familie van de linde). In de tussentuin staan vier berken, een notenboom en een lampionboom. En in al die bomen beginnen ze zo rond vijf uur in de ochtend. De merels, zwartkopjes, de leeuwerikken en nog veel meer soorten waarvan ik de naam niet weet.  Als zij zingen is het zeker dat het ochtendgloren begonnen is. Omdat wij boven slapen met de buitendeur op een kier komt hun gezang als een symphony mijn hoofd binnen. Ik luister er met verukking naar maar val daarna ook  weer in slaap tot de wekker gaat. Hans is dan vaak al een tijdje op. Die heeft gewoon een ander slaapritme. Maar beneden hoort hij minder dan boven. Of hij moet in alle vroegte een hondenwandeling maken. Maar dat is toch anders. Anders dan wakker worden met die heerlijke geluiden.

We maakten een afspraak. Dinsdagmorgen om vijf uur zou de wekker voor de zekerheid aflopen. Hans zou in bed blijven met zijn hoorapparaten onder zijn kussen, zodat hij de optimale symphony tot zich zou kunnen nemen.

In totale ontspanning dreef de slaap ons hoofd binnen. Zwevend in het bijna onderbewustzijnde klonk een geluid. Ik probeerde het te negeren. Maar het viel niet negeren. Het kwam steeds dichterbij en klonk bij de slaapkamerdeur. ‘Hoor jij dat ook?” Vroeg ik. Nee, hij hoorde niets. “Is het al de nagtegaal schat?’ Vroeg hij zo lief, dat er een glimlach om mijn mond verscheen. “De nagtegaal?’ Vroeg ik met ingehouden lach. “Ja, de nagtegaal” sprak hij nog steeds op dezelfde toon. Ik sloeg mijn dekbed om en stapte uit bed. “Nee, het de f@#$%ing kat die zich weer eens verstopt heeft en nu komt vragen of wij toch niet een paar brokjes in haar bakje kunnen doen”. Het begon met een ingehouden lach die met de seconde slapper werd. Gierend van de lach pakte ik de kat op, droeg haar de trap af en zette haar buiten. “Is het de nagtegaal schat?” Herhaalde ik de woorden tegen de kat en sloot de deur achter haar. Steeds als ik de zin weer herhaalde werd het lachen erger en eenmaal terug in bed hield ik Hans nog voor een tijd uit zijn slaap, omdat mijn lach zo aanstekelijk was dat hij er niet onderuit kwam om mee te lachen.

Om vijf uur, toen de wekker ons wekte, lagen wij klaar voor de symphony. Helaas bleken Hans’ hoorapparaten niet toereikend voor zoveel hoge noten. Jammer maar helaas, maar we hebben wel gelachen.

De nagtegaal is er nog niet, maar de eerste zwaluwen zijn gesignaleerd. Dat kan nog best een mooie zomer worden.

Maar wees eens eerlijk op deze poes kun je toch niet boos worden? Miauwend als een nagtegaal.

Mip

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s