Zou het kunnen?

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Ik kon vanavond wel huilen. Niet vanwege de volle maan. Niet vanwege de heldere sterrenhemel.

Hij wandelde de laatste tijd wel mee. Natuurlijk altijd met een stok. Of bal. Of frisbee.  Of… nou ja wat een hond in zijn bek kan houden. Maar heel erg van harte ging het allemaal niet meer. Aan zijn enthousiasme lag het niet. Maar het lukte allemaal niet meer zo goed.

Het begon al voor de winter. Altijd stram opstaan en eenmaal een beetje op gang ging het wel. Wij lokten hem binnen voor de koude nachten. Zijn blik “denken jullie dat ik een watje ben?” Sprak dat deel van het boek waar geen verweer tegen te vinden was. Hij sliep gewoon buiten. Punt uit.

Nu kon dat stramme wel bij zijn leeftijd horen, Pip wordt tenslotte binnenkort 13 jaar, maar hij zakte soms door zijn achterpoten. Of als hij in een drafje liep kon hij zomaar ineens plat op zijn bek vallen zonder een echte reden. Natuurlijk stond hij op alsof er niets aan de hand was, stoere bink als hij altijd geweest was. Hij, de leider van de groep van drie begon terrein te verliezen. De leeuw waarvan de manen uitvielen.

Ik onderzocht hem regelmatig of hij ergens pijn had. Want dat moet je natuurlijk niet hebben, struise bordercollies die pijn lijden. Maar hij gaf geen kik. Ook niet als ik het een tikkeltje harder probeerde. Maar er moest wel iets gebeuren.

Sinds een tijd gebruiken wij cbd’s. Eerst via het internet maar tegenwoordig maken wij het zelf. Bij een legale hennepkweker kunnen wij biologisch gekweekte hennep bemachtigen die wij dan zelf weer verwerken tot cbd’s met een concentratie van ca. 15%. We hebben er al heel wat mensen blij mee gemaakt. Maar natuurlijk ook onszelf. Ik gebruik het tegen de snel oprukkende reuma in mijn handen die nu weer soepeltjes alle dingen kunnen doen. Maar ook de artrose in mijn heupen wiegen er wel bij. Voor Hans is de lijst iets langer, maar ook hij vaart er zeker wel bij. Hoewel ik er vaker over gelezen had was het toch niet in mij opgekomen. Tot vier dagen geleden. Pip, waarom Pip niet eens een druppel door zijn eten doen. Sinds die tijd krijgt Pip elke dag één grote druppel cbd’s op zijn voer. Grote druppel, omdat het toch een flinke hond is.

En nu komt de reden waarom ik vanavond wel kon huilen. Pip in volle vaart achter de bal aan. Vrolijk. Zwaaiend met zijn staart. Blaffend om meer. Zijn kop vrolijk. Zijn manen in vol ornaat. Niet één keer door zijn poten gezakt. Niet één keer gevallen.

Zou het kunnen? Volgens mij kan het. Ik hou u op de hoogte.

Zoals onderstaand filmpje van 10 jaar geleden zal het niet meer worden. Maar het komt in de buurt.

Mip

 

 

 

 

6 thoughts on “Zou het kunnen?

  1. Pff, heftig verhaal hoor, jij kon wel huilen? Nou ik moest ervan huilen. Ik hoop toch zo dat het Pip ook kan helpen. Ik zou dolgraag wat meer willen weten over die CBD. Zelf heb ik ook kromme vingers en knobbels op mijn vingerkootjes en die doen na een klus ook behoorlijk zeer. En ook ik heb een paar hele oude honden die (soms) krom lopen. Zou je mij kunnen en willen vertellen waar ik (ik ben ook woonachtig in Hongarije) legaal aan CBD kan komen oftewel waar ik het via b.v. het internet kan bestellen? Maar voor nu, sterkte met Pip. Gr. Hanny Stoekenbroek

  2. Wat fijn dat je Pip hiermee kan helpen. ( en jezelf) Je weet dat het komt, maar nu nog evn niet!
    had de cbd graag gekend toen onze Praline in een ellendige staat was, dan was haar einde misschien voor haar en mij iets draaglijker geweest. En zoals bovenstaande reageerster schrijft…ik ga me er ook weer eens in verdiepen. Want alhoewel ik me haast geen leven zonder pijn meer kan voorstellen , alles went, zou toch wel heel erg fijn vinden.
    Veel plezier met die ouwe rakker, en dan bedoel ik nu die harige🤗.

  3. Tja, je weet als je een een koopt dat het moment komt dat je ze weer in moet laten slapen. Al veel honden gehad, maar wennen doet het nooit. Sterker nog het wordt steeds moeilijker. Onze engelse bull terrier Bully had al artrose in zijn enkelgewricht en nu kanker er bij. Laten opereren en de narcoses en de kanker veranderde haar en ze wist gewoon niet meer waar ze was. Stond dan ergens in de kamer wat dwaas rond te kijken en verzette geen stap. Ze zijn vrij hard, maar ik mocht de wond niet meer zalven. Het litteken van zo’n 60 cm zag er nog wel redelijk uit echter ze durfde niet meer van de trap af. De dokter weer er bij en dan komt het moment. Nog verder af zien met 0 perspectief, of toch maar afscheid. Na overleg en nog eens denken, ja het is het beste . Ze doen altijd dingen die je opvallen, als je aankijken, of een poot geven, je kent het wel. Overal mee naar toe genomen, nog wintersport dit jaar en nu, tja het moet. Uitstel geeft alleen maar meer narigheid voor de hond, en voor ons. 11 jaar lief en leed en nu gecremeerd en in een mooi koffertje met foto er bij. Pfff of we nu nog een andere nemen ? ??? Nu alleen de chihuahua nog dus nog wel iets om mee op pad te gaan, maar het gemis is erg groot en zal voorlopig nog wel zo blijven. Elke stop, f de honden uit laten, drinken, zitten ze er weer in, enz

  4. We lazen jullie verhaal en werden weer wat hoopvol. Ad loopt max 100 mtr vanwege slechte heupen. Misschien zouden we kunnen beginnen met het middel in NL te bestellen en het moet dan ook nog goed samengaan met zijn andere medicijnen. Kunnen jullie ons de weg wijzen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s